Bobbejaanland, ECHT het plezantste land!!

Afgelopen zaterdag namen we een grote gok!!  We gingen naar Bobbejaanland!

Hoezo, hoor ik u denken… Daar is toch niets mis mee?  Inderdaad, voor een “standaard” gezin is dat de normaalste zaak van de wereld.  Maar voor ons niet echt.

In het verleden gingen we al  2 keertjes naar Plopsaland met onze kinderen.  Na de 2e keer zeiden we tegen elkaar “dit doen we NOOIT meer!”  Onze dochter vraagt om een andere behandeling dan andere kinderen.  Aanschuiven is niet aan haar besteed.  Daar kan ze zelf niets aan doen, we leren het haar wel, maar helaas…

En zo komt het dat je nergens meer naartoe kan.  En zo komt het ook dat je Zoon ook nergens meer naartoe kan.  Tot… zijn voetbalvriendjes met z’n allen naar Bobbejaanland zouden gaan.  En dan denk je… misschien moesten we toch nog maar eens proberen?

De thuisbegeleidingsdienst had ons immers verteld dat sommige pretparken, en deze in het bijzonder, voorrangspasjes geven aan mensen met een handicap.  En officieel heeft onze dochter toch ook een handicap?  Dus… we gingen het er op wagen.

996163_160426554136785_1648113505_n

 

Toen we aankwamen, gepakt en gezakt, voorzien op alle omstandigheden, met onze mega-fietskar ter vervanging van een buggy, ging ik naar het loket.  De (echt waar!) vriendelijke jongedame vroeg of ik attesten had en ik toverde er 3 tevoorschijn.  Ogenschijnlijk was ze verbaasd bij het zien van zoveel papierwerk.  Ze gaf me meteen een rood polsbandje voor onze dochter.  En ook een papier met wat uitleg over hoeveel begeleiding in welke attractie mocht enzo.  Handig!

8912_160427077470066_410646617_n

 

We gingen binnen en ik ging op wandel met de Dochter terwijl de jongens hun eigen weg gingen.  Na een kwartiertje wandelen besloot de Dochter dat ze wou bootje varen.  Ik ging met mijn gevaarte langs de rolstoelingang helemaal door het paadje naar de normaal-voorziene-uitgang.  Ik was een beetje bang dat ik weggestuurd zou worden omdat ik daar parkeerde, maar het regende en Dochterlief is van suiker en wil dus geen spatje regen op zich.  Maar neen… De vriendelijke mevrouw liet me rustig uitstappen, Dochter haar knuffel nemen, dekentje opzij, alles afdrogen,… en toen mochten we instappen.  De bende morrende pubers kreeg een uitleg waarom wij voor mochten en toen keken ze even begrijpend en zeiden ze niet veel meer.

1000911_160427967469977_396366059_n

 

Dochterlief vond het héél spannend in de bootjes want “wat als we verdrinken?” enzo 😉  Na 1 rondje wou ze nog eens, en dat was geen enkel probleem, zelfs niet na 5 rondjes.  Toen we later op de middag terugkwamen, en hetzelfde scenario deden, was dezelfde dame nog steeds even vriendelijk.

Na de bootjes ging ze paardrijden.  Maar omdat het onvoorspelbaar was moest mama mee.  Eigenlijk was het niet zo voorzien op zo’n grote meisjes met ook zo’n grote mama’s maar de jongedame zei dat de paardjes wel wat konden verdragen dus mama mocht mee.  Het deed niet veel, hinniken en wat galopperen, en we waren snel rond.  Maar zij vond het gewéldig!  Dus ze ging nog eens, en nog eens, maar zonder mama dan, want die bleef babbelen met de jongedame die ooit nog in een manège werkte met kindjes met beperkingen.  Na een paar ritjes kenden ze haar naam al en na 10 ritten kende Dochter de geheime achterdeur al 😉

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Een etage hoger moesten we zelf trappen op onze paardjes.  De jongeheer was heel gedienstig, mee helpen in- en uitstappen, alles een beetje trager, en ook daar moest ik meermaals mee, maar dat was voor mij nét iets vermoeiender aangezien iedereen achter ons wel een stukje doortrapte 😉

Het was echt een geslaagde dag.  Voor Dochter maakte het niet uit dat ze alleen in een bootje zat of op een paardje reed.  Ze was zielsgelukkig!  En het bespaarde mijzelf heel wat moeite om haar nergens rustig te houden tijdens het aanschuiven.

Voor Zoon was het ook eens een dagje zonder zorgen, een dagje weg van zijn Zus, een dagje bij zijn vriendjes, echt een dagje uit! Al zei hij wel dat hij ook graag met zijn zus eens iets wou doen.  Maar dat doen we dan een latere keer wel eens.  Want we gaan zeker terug!

Een plaats waar ze mensen met beperkingen zo vriendelijk en gedienstig ontvangen, die verdienen zeker en vast een pluim!

Dankjewel Bobbejaanland!

 

992995_160427667470007_220492161_n

0 Replies to “Bobbejaanland, ECHT het plezantste land!!”

  1. wow dat klinkt echt als een hele fijne dag, waar goed voor jullie gezorgd is! 😀 Petje af, Bobbejaanland!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *