Wachten…

Ik zit in het ziekenhuis in de wachtkamer… Voor de honderdste keer, of toch… Zo voelt het. Ik ken elk schroefje, elk schrammetje, elk boekje uit het hoofd… Welke lichten er flikkeren, welke tegels los zitten, welke stoelen kraken.

Dokters spreken mij in de gang aan met mijn voornaam, verpleegkundigen vragen hoe het nu gaat met mijn kinderen, in welke school ze nu zitten, hoe oud ze nu al wel niet zijn.

Alles heb ik hier gezien, met vele mensen heb ik gebabbeld, veel leed, maar ook veel leuke dingen.

Ik heb hier vaak alleen gezeten maar nog vaker met mijn mams. Dat maakte het wat draaglijker en tijdens onze wachtmomenten ging het altijd over koetjes en kalfjes en moesten we altijd heel er lachen en roddelden we best wat af. Alles om de spanning te verlichten

Ik heb hele slechte dagen gehad dat ik met zonnebril en sjaal over het hoofd zat te wachten en ik als eerste binnen mocht voor iedereen anders omdat het nogal dringend was.

Ik heb dagen gehad dat ik moest lachen met mijn eigen lompheid, op mijn vinger gaan zitten en hem zo breken.

Ik heb dagen gehad dat ik dacht dat ik als eerste mocht maar dat het uren duurde.

En er zijn dagen zoals nu… Dat je er als eerste bent maar dat de rest voor mag… God weet waarom, maar ik heb gelukkig de tablet ondertussen.  Vroeger niet, dan waren het boekjes en kruiswoordraadsels, hele boekjes vol heb ik geschreven…

Het ellenlange wachten heeft mij geduldig gemaakt.  Wachten is een moment van rust in de hectiek.  Mensen kijken, luisteren, verhalen aanhoren en dus ook relativeren.

Misschien ook mediteren.

Ik vind wachten inmiddels ook helemaal niet meer erg.

Het geeft je de tijd om even stil te staan…

9 Replies to “Wachten…”

  1. Prachtig geschreven, je voelt de beleving…sjapot !

  2. Mooi geschreven! x

  3. Desiree Wigman

    aahh wat een mooie blog wederom… maar je vraagt iets aan ons he? Wanneer stond ik stil in alle drukte? Nu, Miss Koffieklets, nu, met de kids om mij heen en een man die tegen zoon over voetbal praat, ben ik stil, héél stil. Omdat ik jou ken, jij die ik nog nooit heb gezien, maar mij iedere keer zo enorm weet te raken.

    1. Haai Dees
      Ik doe maar gewoon mijn ding hoor 😉
      Beetje gevoel volgen, beetje verveling wegschrijven.
      Als ik ooit in je buurt ben, dan gaan we samen op de koffie! xx

      1. Desiree Wigman

        Daar houd ik je aan :-)))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *