Dit is mijne vierkante meter

Soms gebeuren er dingen waardoor ik heel erg in mijn bubbel terugkeer.  Dan wil ik met mijn kinderen in mijn coconnetje zitten en niks horen of zien van de wereld.  Dan sluiten we ons op en kijken we televisie of kleuren we of spelen we spelletjes.
Dat gebeurt bijvoorbeeld altijd rond de feestdagen omdat ik daar helemaal niets (meer) mee heb.  In onze cocon is het veilig en wij kunnen elkaar vertrouwen en zijn op elkaar ingespeeld.

Mijn zus vergelijkt dat soms met een ui.  Je hebt laagjes van mensen.  Je eigen gezin is de kern van die ui.  En dan heb je de laag daarrond.  Dat is bij mij mijn zus.  En mijn mams.

En daarrond heb ik mijn familie.  Mijn familie is er altijd en altijd geweest.  Ik heb nu echt al wel wat meegemaakt.  Volgens mij denken die soms dat er een wolk boven mijn hoofd hangt die mij volgt (oké ik denk dat soms ook maar soit).
Wij komen echt zo goed overeen, familiefeestjes zijn dikke fun.  Zomers zijn BBQ’s for no reason.  We gaan samen naar festivals, niet alleen de nichtjes met elkaar, ook de nonkels en tantes gaan mee.  Of naar het voetbal, of de Special Olympics.  Elk jaar doen we high tea met de moemoe en alleen de kleinkinderen zonder aanhang.  De nichtjes zijn meters van elkaars kinderen, en ik weet dat dat uitzonderlijk is.  De kinderen houden elkaar bezig en kijken naar mekaar op.

Ik heb nooit anders geweten eigenlijk.  We zijn samen opgegroeid.  Ik ben zelf de oudste, maar dan zijn ze met 3 even oud, en dan nog 2 en dan nog 2.  En iedereen woonde in hetzelfde dorp.  Behalve mijn zus en ik, wij waren van een dorpje verder.  Maar onze grootouders woonden uiteraard ook in dat ene dorp.  En ons kent ons, dus wij hoorden er ook bij.  Want met allebei een voltijdse job en een zoontje jarenlang in ziekenhuis en revalidatiecentrum hadden mijn ouders hun handen vol met mijn broertje en dus gingen wij (met veel plezier) naar de nichtjes.
Heerlijke zomers met de grootouders in de waterplas waar je niet mocht zwemmen (ssst) maar we kónden het wel allemaal!  Allemaal samen op sportkamp en dan daar toekomen en iedereen al overdonderd door ons 😀
En hoooooopen post voor ons natuurlijk want wij hadden de meeste aanhang.
En mijn kinders vinden onze verhalen heerlijk om naar te luisteren.  Zoonlief had graag in “onze tijd” geleefd.  Onbezonnen hele dagen op de speeltuin zonder auto’s in de straat, fietsen los, in het veld, in het bos, en niemand die overbezorgd was (ja ikke!)…

Soms wil ik ook nog wel eens terug naar “onze tijd”, samen met hem. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *