Scholenzoektocht

Het voelt alsof ik eigenlijk nooit ben gestopt met scholen zoeken voor Lienemien.
Eerst wisten we niet goed of we naar het buitengewone onderwijs moesten overstappen of niet…

Normaal onderwijs vs buitengewoon onderwijs

Uiteindelijk was buitengewoon onderwijs wél de beste beslissing die ik ooit heb genomen.  Ook vooral de school.  Ik ben van het principe dat je uit de kinderen moet halen wat er in zit, en dus reed ik 2 keer elke dag naar Heist-op-den-Berg en terug.  Want een busje kwam er niet.  Ik moest maar een schooltje kiezen in Mechelen.  Maar buikgevoel zei dat deze school nu net de beste was voor haar… En mijn buikgevoel was zo juist!
Ze heeft twee jaar lang kunnen herademen.  Op twee jaar tijd ging ze van bang klein grijs muisje naar prachtige zwaan, of eerder flamingo want het is toch nog steeds een roze meisjesmeisje.
Maar ze groeide open zoals je niet zou verwachten dat iemand dat kan doen.
Mensen in de omgeving zagen de verandering elke keer als ze haar zagen, keer en keer opnieuw.

Na twee jaartjes had ze alles gezien.  Haar sociale vaardigheden waren zo mogelijk bijgeschaafd.  Ze had alle klasjes gedaan die ze kon doen, en ze kon uitvliegen, ze was er klaar voor.
Dus moesten we opnieuw op zoek naar een school.  Eentje met een groot en goed zorgteam, maar geen grote school.  Een dorpsgevoel.  En dat vonden we vlak naast broer zijn school.  Ze zit daar ongelooflijk graag en werd meteen opgevangen door haar BFF, nog steeds, dag in en dag uit.
Ze kunnen buiten, in het bos, in een tuintje, doen aan techniek, gaan met de fiets overal naartoe, doen leuke dingen.  Alweer buikgevoel, en alweer een goeie keuze.

Maar nu…  Binnen een jaar gaat ze naar het eerste middelbaar.  En dat is een grote stap.
Het gaat nu om véél meer.  Middelbaar wil zeggen chaos.  Voor haar toch.  Als ik mij herinner hoe broer daar in het begin last van had.  Elk vak een andere leerkracht, vaak andere lokalen, een grote school…
Gaan we dan toch weer naar een Type 9-schooltje?  Dat zou haar meer rust bieden.  Maar gaat ze zich niet vervelen?  Ze moet genoeg uitdaging krijgen.  En ze wil zó graag hotelschool volgen, of iets gelijkaardigs.  En dat wil ik haar dan toch ook weer niet ontzeggen.
Jammer genoeg is er geen enkele type 9-school die niveauverhogend werkt hier in de buurt.  De Type 9 hier om de hoek daar ging mijn broer.  En die is zwakbegaafd.  Daar kan ze dus niet naartoe.  En ik zie het kind niet 2 keer 2 uren per dag op een busje zitten.  Dan breekt mijn moederhart.
Dus dan toch internaat?  Ik had het er eens met haar over.  Ze begon helemaal te panikeren omdat ze er alleen het negatieve van zag.  Tot ik de leuke verhalen van mezelf begon te vertellen en toen vond ze het plots wél leuk.  Maar ik heb altijd gezegd dat ik nooit mijn kinderen zou uit huis laten gaan tot ze zelf zouden kunnen kiezen.  En dat is nu nog niet het geval…
En die wachtlijsten voor buitengewone internaten…*zucht*
Man man man dit is weer moeilijk.  En je moet die keuzes zelf maken, niemand kan ze voor jou maken.  Buikgevoel maar weer zeker?  😉

Woensdag ga ik al eens kijken naar de onderwijsbeurs, misschien vind ik daar meer informatie.  En binnenkort is er weer de Kangoeroebeurs, misschien gaat daar het licht ineens branden, je weet maar nooit!
Raad is welkom!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *