Iedereen aan het lopen!

Ik zie overal weer mensen joggen, foto’s van mensen met rode kopjes op Instagram, loopcircuits voorbij komen en uitdagingen of doelen waar mensen naartoe aan het werken zijn.

Ooit, 11 jaar geleden ondertussen, kon ik ook mooi wat kilometertjes lopen.  Met dank aan Evy Gruyaert.  Die Start to Run is echt een heel handig hulpmiddel om op een rustige manier te leren joggen.  Ik was na mijn bevalling van Lienemien meteen weer in form.  Tot een half jaar later mijn hoofd er anders over dacht en besloot efkes ergens binnenin te gaan bloeden en toen was het uit met de leut.
Sporten ging niet meer, ik was al blij dat ik kon gaan werken, maar ook dat was een jaar daarna, of misschien twee jaar later, gedaan.  Héél lang was ik thuis, niks kon ik nog, enfin, dat staat hier al ergens verteld dus daar begin ik niet meer over.

Maar ik heb geen zittend gat.  Dus ik was weer aan het fietsen gegaan.  Overal met de fiets naartoe.  Hoe minder auto hoe beter, en hoe goedkoper, toch?  En als het even kon ging ik ook nog te voet werken.  Ergens diep vanbinnen zit nog dat vlammeke om altijd dat stapje meer te willen.
Maar joggen, nee dat gaat niet meer.  Ik voel mezelf net een wobbelend nijlpaard als ik moet lopen.  De jongste lacht zich een ongeluk als ik nog maar een stukje achter een bal moet lopen of een pluimpje van de badminton dat verloren vliegt dus ik denk dat mijn beeld ergens wel klopt.

Maar ik moest en ik zou toch ooit eens een Urban Trail meedoen.  En wat bleek?  In Mechelen was er nu ook een parcours van 5km stappen.  Niet lopen dus.  En jaja, ik ga heel regelmatig te voet werken en dat is al 2km enkel, dus dat moest te doen zijn!
Bleek ook dat mijn joggend vriendinneke niet meer de 10km kon lopen omdat ze gekwetst was.  En dus gingen we samen stappen.
Mijn eerste Urban Trail!
Voor veel mensen zo belachelijk als het groot is, maar voor mij een ongelooflijke mijlpaal, als je ziet van waar ik kom…

En nu, februari, een paar maanden verder, geraak ik niet eens meer met de fiets van thuis tot aan het werk.  Ik moet wel te voet.  De fiets is té vermoeiend.  Dus ik stap en ik stap, om in beweging te blijven.  Afgelopen vakantie was er eentje met soms 10 km per dag op de stappenteller, en een dag met de Sint-Romboutstoren er bij.  Met als resultaat dat mijn kuit natuurlijk helemaal gezwollen en ontstoken is en ik al twee dagen niet meer naar behoren kan stappen.  Maar daarvoor heb ik gelukkig pijnmedicatie en ontstekingsremmers.  Dat zijn de nadelen van mijn lijf.  En toch blijf ik gaan.  Stilzitten is vastroesten.
De hoop van ooit een Dodentocht te stappen is opgeborgen.  Maar volgend jaar kan ik misschien wel de 10km Urban Trail stappen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *