Geen nieuws is goed nieuws

Of dat is toch wat ze zeggen, niet?
Hier was het net wat anders.

Ik ben hier al verschillende keren aan begonnen en alles weer weggevaagd.  Omdat ik gewoon niet weet hoe ik het allemaal moet vertellen.
We zijn alweer een half jaar verder sinds mijn heerlijke Zwedenreis *mijmer* en intussen is er alweer heel veel gebeurd.  Ofcourse…  Al lijkt dat niet zo.
En dàt is het net.
We zien er uit als een quasi normaal gezin.  Mama met 2 kindjes.  Niets op aan te merken langs de buitenkant.  Altijd vrolijk.  Lieve, mooie kindertjes.
Maar het is wel lichtjes anders…

We hebben een woelige zomer achter de rug met een heel stormachtige (of noem het gerust een orkaan) septembermaand.  Zowel dochterlief als ikzelf gingen helemaal over ons hoogtepunt.
Het halve jaar zonder vaste PAB-er (Persoonlijk Assistent) eisten uiteindelijk hun tol.  Bij allebei.
In maart moest onze Heilige Tim helaas vertellen dat hij een voltijdse job kon aannemen en daar konden wij niet tegenop.  Een jong gezinnetje met een kindje onderweg (en ondertussen de allerschattigste dochter geworden), die moeten keuzes maken voor de toekomst.  Gelukkig was er onze grote zus Yasmin nog, waar beide kinders ook een enorm goede band mee hebben.  Maar ook zij heeft een vaste job en kon dus niet altijd bij ons zijn wanneer het nodig was (hoewel ze zich in alle mogelijke bochten heeft gewrongen).

Ik probeerde zo veel mogelijk onze vaste structuur aan te houden.  Maar je kan dat proberen zo veel je wil, voelen doen ze het altijd.  Zo moesten we tijdens de toetsenperiode al besluiten ons madammeke haar medicatie te verhogen.  Omdat het echt niet anders kon.  Slaap en gedrag hadden te leiden onder de spanning van het eindejaar, de warmte (remember juni?), toetsen, …
Een lange periode van elke nacht lakens en kleren verversen werden zwaar.  Voor iedereen.  Want opstaan om te plassen, maar toch alles nat hebben, is frustrerend.  Broer werd wakker van het gestommel.  En mama had alle dagen lakens en lakens te wassen.
Bezoekjes aan de psychiater werden frequenter, er werd nieuwe medicatie opgestart, de andere werd verdubbeld, of zelfs verdriedubbeld.  En gelukkig kwamen we op een punt waarop ze terug met zichzelf en ons kon leven.  Want ook dat was een probleem.  Wij waren een probleem.  Bleek uit de wekelijkse sessies met de gedragstherapeut die ook werden opgestart en waar ze naartoe kon vanuit de school voor een uurtje.

Op school hadden we veel gesprekken over de toekomst.  Het afschaffen van de GON.  Wat met volgend schooljaar?  Wat met de inschaling van haar zorgdossier?  Wie zou er dan komen?  Werd het verschil  van gedrag op school en thuis niet te groot?  Gingen Broer en ik er stilaan niet onderdoor?  Moesten we niet eens in beraad nemen om over te gaan naar Type9-onderwijs?  Of toch Type3?
Heel veel vragen waarmee ik het schooljaar afsloot.  Ze mocht zeker en vast blijven!  Ze gingen een leerkracht zoeken die het beste bij haar en ons paste, en dat is gelukkig ook zo gebeurd!

De onthaalmama zorgde tijdens de zomer voor wat rust en vertier.  En ik ging op zoek naar vervanging  voor Tim.  Nuja vervanging.  Een tweede Tim vind je nooit meer dat wist ik ook wel.
We vonden uiteindelijk na een half jaar zoeken iemand nieuw die startte in september.
En ook nu sinds kort is er iemand die mij helpt in en rond het huis.  Want de combinatie mama-zonder-slaap met bijna voltijds werken en ook na het werk nog eens voltijds zorgen voor je kind is gewoon moordend.  Ik zeg dat eerlijk.  Ik ben nu eenmaal niet Mega Mindy, en mijn lijf laat het meer dan eens afweten.  Die tweede mama-figuur in huis wordt enorm geapprecieerd door de kinders.

Maar kijk, ondertussen zijn we een hele poos verder,  een paar haarkleuren, gebroken vingertjes, operaties en ziekenhuisopnames, en véél ervaringen later.  En ons netwerkje breidt zich stilaan weer uit, met nieuwe vriendjes voor de kinderen, hulp in huis voor grotere klusjes, vriendjes en vriendinnekes voor mama om leuke ontspannende dingen mee te doen, extra oppas voor Lienemien, …
En dat is zo nodig!  Want al zijn wij de “Heilige Drievuldigheid”, het is niet altijd Rozengeur en Maneschijt hier hoor 😉

 

4 Replies to “Geen nieuws is goed nieuws”

  1. Johan Van der Taelen

    Heel mooi geschreven !!

    1. MissKoffieklets

      Dankuwel!

  2. Rosengeur en Maneschijt… 😂😂😂 je bent en blijft een topperdje! 😘

    1. MissKoffieklets

      Ge kent ons he xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *