10 jaar geleden bijna woonden we hier bijna

Ik ben hier graag.  Ik ben hier écht heel graag.  Ik ben hier zo graag dat ik hier volgend jaar wil terugkomen met mijn gevolg.  En het jaar daarna terug, en nog veel meer!
Ik ben hier zo graag dat ik het schuifje waarin die droom zat om ooit te verhuizen terug op een héél klein kiertje durft te zetten.
Lang geleden, toen de Lieve Lienemien nog klein was, en haar problematiek nog niet zo uitgesproken, hebben we overwogen om naar Noorwegen te verhuizen.  Ik heb lang in de bergen gewerkt en miste dat wel.  We zijn daar echt mee bezig geweest, kijken naar mogelijkheden qua werk, wonen, taal, scholen.  Noorwegen had een programma lopen om mensen uit Nederland en België aan te trekken om bepaalde regio’s die echt dun bevolkt waren terug in trek te krijgen.  Maar toen bleek dat we nog niet “aan de nief patatten waren” met ons mevrouwtje hebben we die droom dan maar ergens ver weg gestopt.  Hoewel.. We kregen ooit de kans om mee te verhuizen naar Dubai maar ook dat vonden we niet zo’n goed plan met kleine kindjes.  Waarom niet?  Geen idee… iets in ons vond dat geen best idee met Lienemien.

Ik denk dat ze bij mij thuis wel ergens in hun achterhoofd weten dat ik niet blijf.  Ook al ben ik zo een familiemens en kan ik mijn zus en ouders en familie niet missen, ik ben geen blijver.  En nu met al de nieuwe vormen van communicatie zie ik al zeker geen probleem meer.
Maar goed… toen bleek dat het allemaal niet van een leien dakje liep bij mevrouwtje.  Ze had best wel wat hulp nodig, en zorg.  Ons idee verschoof naar Nederland.  Goed zorgbeleid (toen nog!).  Veel besproken met de vrienden uit Nederland.  We waren er goed en wel uit toen ook daar alles veranderde.
Gelukkig maar dat we niets hebben beslist destijds want plots stond ik daar alleen.  En nu zit ik wel goed waar ik zit.  Mét assistentie gelukkig want in Nederland zou het een pak minder zijn geweest!
Maar hier borrelt het weer…  Maar ik besef ook wel dat ik mijn pubers niet moet verkassen.  Zeker de mijne niet.
En is het zuiden met zon en warmte dan niet beter voor mijn lichaam?  Waarschijnlijk wel.  Maar water heeft mij altijd rust gegeven.  “De zee is helend”.  In december of begin januari, toen er bij ons thuis iets gigantisch fout liep nam een hele goeie vriend mij mee naar zee.  Net daarom.
En natuur.  De geur, de kleuren, de stilte, de dieren, … natuur is gewoon de essentie (sorry voor de meligheid maar het is zo).


En zal ik dan ook rust vinden als ik mijn kinderen meebreng?  Niet altijd, daar ben ik zeker van.  Maar hier hebben ze een pak meer buitenruimte dan thuis, en daar is al veel plaats.  Hier gaat alles veel trager.  Hier mogen ze gewoon ook zijn wie ze zijn.  Dat merk je aan àlle kinderen.  Gezin staat centraal.  Ik heb zo veel geleerd deze week.  Dat Zweuds niet Zweuds klinkt.  En dat, als je goed luistert en in een gesprek meegaat, je uiteindelijk de essentie van het verhaal wel meehebt hoewel je geen jota Zweeds kent.  Maar spreken, nee da’s een heel ander paar mouwen.
Dat Zweden best erg op zichzelf zijn.  Ze zwaaien wel naar elkaar elke keer ze voorbij komen met de auto en jij bent te voet bijvoorbeeld (anders merken ze meteen dat je niet van hier bent), maar ze zijn niet zo van “wat denkt ge van een koffieke buurvrouw?” als bij ons.
Elanden zie je hier niet, of zelden.  Die zijn heel schuw.  Want ja, ze mogen hier jagen op eland.  Niet continu, en ook niet zomaar volle bak.  Er zijn quota.  En iedereen houdt zich netjes daaraan.
In Zweden mag je niet slaan.  In Zweden mag je geen alcohol onder de 18.  Voor beiden vlieg je in de gevangenis.  Maar je mag wel gokken à volonté.  Niks logisch aan.
Maar vooral: het gezin.  Dat is hier zo belangrijk!  Ik zag het, ik merkte het.  Overal en altijd.  Het is hier niet “moeders-met-kinderen”.  Het is hier “het gezin”.
En dan ga ik nu eerst even terug naar mijn gezin als het niet geeft, want ik heb ze uiteraard wél gemist!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *