In mijn uppie naar Zweden

Ik ging dus naar Zweden.  Alleen.  Helemaal alleen!
Compleet buiten mijn comfortzone.  Wie mij kent, weet dat ik al freak van sinds ik van Joke bericht kreeg dat ik mocht komen.  Er zijn maar een paar mensen die mij rustig genoeg krijgen op het vliegtuig en laat nu nét die mensen niet mee kunnen.  En ik ging écht wel naar Zweden!  Deze kans was uniek en het is een prachtkado. Het mooiste kado dat ik ooit al kreeg, behalve dan mijn kinderen.
Ik zag het dan maar als een uitdaging.  De rust was nodig.  Méér dan nodig.  Het afgelopen jaar was zwaar, mogelijk nog zwaarder dan de jaren tevoren.  En hetgeen nog gaat komen zal ook niet om te lachen zijn maar kijk, we stoppen het in een ballonnetje met een strik aan en we laten dat ballonnetje even op tot we uit vakantie zijn en dan halen we het terug omlaag.  Nu kunnen we er voorlopig niets aan doen.  De verhalen van afgelopen jaar komen nog, en die van de toekomst ook, beloofd!  Ik ben er na veel babbelen met échte bloggers (ik ben maar flut) uit dat mensen in dezelfde situatie als ikzelf misschien toch wel wat hebben aan ons verhaal dus ik ga toch verder.  Ik dacht écht wel aan stoppen, eerlijk waar!  De blogs, vlogs en wat dan ook rijzen gewoon als paddenstoelen uit de grond.  Maar ik ben nu niet bepaald een commercieel blogmens die alleen reviews schrijft dus dat maakt het onderscheid dan wel (En neen ik heb daar niets tegen!  Ik heb vriendinnen die dat wél doen!  Ik ben daar gewoon heel slecht in.).

 

En dus nu zit ik hier écht!  Helemaal alleen tot hier gekomen!
Zonder kinderen!  Voor het eerst in 14 jaar ben ik zonder kinderen op vakantie.
Voor het eerst in mijn leven vloog ik alleen.  En jawel, ik vloog al eerder, naar San Francisco enzo.  Maar dat was met de specialist ter zake.  En die is al een paar jaartjes weg intussen.  Hij ging wekelijks werken met het vliegtuig.  Ik vloog 5 keertjes max.  De controlefreak in mij kon het niet.  In de auto geef ik het stuur niet af.  Maar in de trein, in de bus of in het vliegtuig kan ik moeilijk vragen om zelf dat ding te besturen.  Het gaat niet om vliegangst.  Ik wéét alles van die dingen, als je 20 jaar getrouwd ben met een ingenieur dan weet je waar welk vijsje zit en welk boutje en wat wanneer gebeurt.
Maar goed, de vriendinnen van mijn zus die lange afstanden vliegen als cabine crew zeiden dat ik écht moest zeggen tegen hun collega’s dat ik niet graag vlieg.  Ze houden daar rekening mee.  Ik ga niet freaken hoor!  Maar de kiné had toch al afgelopen donderdag een blokkade uit mijn rug moeten halen en een knallende migraine moeten wegwerken.  “Toch geen stress ofzo Hilde?” “Euh nee hoor!” Dus snel nog een lesje meditatie gekregen.  Ik ben de beste in weglopen van stress, of negeren ervan.
Ik was verbazend rustig na de kinésessie.  Ik had gelukkig ook wel de juiste mensen die mij rustig hielden.  Van thuis uit, vanop hun vakantiebestemming, mijn lieve taxizus met mijn Jefseltje die vertelde over het vliegtuig dat hij al eens nam naar zijn vakantie.


Zelfs toen ik instapte in het vliegtuig ging het nog.  Hoewel ik het even benauwd kreeg toen ik door had dat ik niet aan het raampje zat.  De mensen van SN hebben dat gelukkig snel geregeld voor de terugvlucht.  De stewardess moest lachen toen ik aan boord stapte en met een uitgestreken gezicht zei “ik doe dit voor het eerst in bijna 40 jaar alleen en ik doe dit NIET graag!”
Toeval wou dat de Captain buiten kwam.  Die vroeg of ik bang was dus ik deed (oké, op de Hilde-manier) mijn verhaal, en die twee vonden dat wel grappig.  Dus vroeg die Captain of ik niet wou komen kijken in volle vlucht.  Ik dacht “sure! Why not!”.  Dus kwartiertje later zat ik daar…  Heel gezellig babbeltje.  Meteen met de voornamen enzo.  Over dat je niets ziet in die wolken en dat ik dat niet zo grappig vind.  En over de automatische piloot grappen maken.  Ik was wel beter op mijn gemak eerlijk gezegd.  En toen vroeg hij of ik niet wou terugkomen 10 minuutjes later, kon ik de rest van de vlucht meemaken en de landing.  Euuuhhh.. Jahaa!!  En nu zag ik wel hoe dat allemaal gaat.  Ik had het bijna zelf in handen.  En dat helpt echt!  Zat ik daar, met zo een headset op mijn hoofd.  “Ja zeg Hilde als we moeten springen moet je langs daar langs dat klein vensterke he, ik zeg het maar!” Grapjassen!  Maar ik bleef tenminste ademen.  Want dat vergeet ik wel eens.
En dat applaus beste mensen… dat hoor je écht niet hoor tot daar vooraan.  Die gasten zijn bezig tot ze aan de pier geparkeerd zijn, en zelfs dan nog.  Paperassen dat daar komen bij kijken!  Ik bleef tot iedereen uitgestapt was en de volgende ploeg binnen kwam.  Die moesten ook lachen.  “Ow, nieuwe crew?”  En toen kreeg ik een kus van de Captain woehoeee!!


Ik dus op wolkjes van Göteborg Airport met de bus naar het grote station.  Daar moet je dan even wachten, maar het is een mooi groot station.  En er is een Starbucks!  Dus ik verdiende een stuk chocoladetaart en een Frappuccino.  En ze spreken hier zo vlot Engels!  En vriendelijk!  Mensenlief!  En ik dan maar op de volgende trein, mét gereserveerde plaatsen, en wifi!  Gratis ende voorniets.  En niets duwen of trekken!  Daar moest ik een dik uur op.  En dan moest ik op de volgende trein.  Ook daar was mijn plaats voorzien.  En ook daar alles in het gelid, en schone toiletten (ja sorry, als je een dag onderweg bent moet je wel effe).
Ik was helemaal zen door de geweldige vliegreis dat zelfs de treinreis super meeviel.  Het landschap is hier dan ook prachtig!  Water, bos, heuvels, de rust valt meteen op.
Je kan niet anders dan rustig worden hier.  Ik stuurde meteen naar mijn zus dat dit echt dé plaats is voor mij.
In Nässjö station stond mijn ontvangstcomité al klaar.  Joke met man en de jongste zoon stonden mij enthousiast op te wachten.
Ze hadden zelfs gekookt, mijn bed was gedekt, er was nog koffie, ik kon niet beter terecht gekomen zijn!  Dit is de hemel!
Het cockpitverhaal heeft al enige jaloerse reactie veroorzaakt maar hé, ik kan het niet helpen.  Ik vroeg niets, ze stelden het zelf voor en dan zeg ik géén nee!  En ik ben hen enorm dankbaar!  Ook voor de foto’s!  En na het sturen van wat foto’s van hieruit heb ik al meer dan één volgende vakantie hier aan mijn been met verschillende mensen.  Alsof ik dat zo erg vind…

(ik filmde maar een ietsiepietsie stukje van de landing, ik was helemaal met mijn mond wagenwijd open aan het kijken… en ja, het gaat écht zo schokkerig, ook daar voorin)