Op algemene aanvraag

“Gaat gij niet eenzaam zijn?  Da’s toch niks voor u zo helemaal alleen?  Gaat gij echt helemaal alleen?  Ik kan niet mee he, ik laat onze kleuter geen week achter.”  Mijn lieve zus was (misschien terecht) heel bezorgd.  Ik ben een mensen-mens. Ik kan thuis geen seconde alleen zijn.  Ik ga vaak weg, mét of zonder gevolg.  Als de kinderen vertrekken zorgt iemand er altijd voor dat ik die avond het huis uit ben of ik kwijn weg in zelfmedelijden (écht, ik heb dat nog steeds verschrikkelijk).  En de dagen waarop ze dan niet thuis zijn zal ik er alles aan doen om maar niet alleen thuis te moeten zijn in dat lege huis.    Maar ik kan maar weinig mensen echt hele dagen zo dicht bij mij verdragen, van ’s ochtends tot ’s avonds, op goede en minder goede momenten.  En laat nu net die mensen ook weg zijn deze tijd van het jaar.  Dus ja, ik ben hier alleen.  En neen … Ik ben niet zielig eenzaam.  Internet reikt tot in Scandinavië 😉 En ik kan uren turen naar de bewegende blaadjes aan de bomen zonder dat ik op de achtergrond een wasmachine hoor draaien, of dat ik wéét dat er nog een wasmachine zou moeten draaien.  Alles gaat hier gewoon ook een pak trager, de mensen zijn minder gehaast.  De auto’s rijden trager, de bussen racen niet door de straat, de mensen lopen niet rond als kippen zonder kop.  Je wordt vanzelf ook rustiger.
En Joke en co wonen aan de overkant van het weggetje, dus ze zijn niet vér weg.  En we doen ook wel leuke dingen samen.  Gaan zwemmen in het meer, of naar de stad koffie drinken met taart bij.  Of gewoon door de tuin struinen want echt, die tuin is hier groot!


En dus heb ik eindelijk tijd om ongestoord kruiswoordraadseltjes in te vullen hele dagen.  En om te lezen, en ook om daarbij in slaap te vallen zoals dat wel eens meer gaat.  En om koffietjes te drinken in de zon.
Maar ook om mijn blog helemaal op te schonen en om te gooien want dat wou ik al héél lang doen maar dat kan ik thuis nooit ongestoord doen tot het helemaal klaar is.
En nu is het bijna helemaal klaar.  Er zit nog iets niet snor met de foto’s maar dat is iets voor als ik terug thuis ben.  190 berichten zijn er af gegooid waar ik mezelf niet meer in vond, en over sommigen twijfel ik nog een beetje maar ik kan niet alles weggooien, toch?  Reviews, winacties of dergelijke dingen doe ik niet meer.  Ik schrijf niet meer omdat ik moet.  Ik schrijf alleen nog omdat ik wil en wanneer ik wil.  Niet verplicht één keer per maand.  Dat lukt toch niet en hoe meer druk op de ketel hoe slechter bij mij.  Voor zoiets toch.

En alleen nog over ons, wie we zijn, wat we doen, waar we heen gaan, wat we meemaken, want dat was initieel het opzet.  Het afgelopen jaar is nog maar eens gebleken dat ons leven nooit zomaar zal kabbelen.  Maar we blijven de Koffiekletskesclan.  Wij 3, onze sterke band, met onze eigen humor en onze eigen mopjes en woordspelingen.  En dàt is wat ik hier probeer mee te geven.

En meer foto’s!  Want wij zijn echt van de foto’s… Soms zeggen foto’s meer dan woorden.
Bij ons toch.