12 jaar meisjesmama

12 jaar geleden is het vandaag.
12 jaar geleden werd ik mama van een heel klein popje.
200 gram woog ze maar.  Een pakje kaas.  Daar vergelijken we het vaak mee.  Zo onder gewicht, ook veel te vroeg maar dat kwam door de vele complicaties.

Zo heel vaak schrijf ik niet over haar.  Ze is altijd hier.  Altijd in ons hart, altijd deel van ons gezin, van de familie, altijd in ons huis.  We hebben een grote kast waar de kinderen altijd vanalles gaan bijleggen “voor hun zus”.
Haar tuintje is op nog geen 100 meter van de deur.  Ook een reden waarom ik niet wil verhuizen denk ik.
14264887_597672580412178_6469083800576911796_n

 

In de afgelopen jaren is ons verdriet veranderd.  De eerste jaren waren hels.  Zo is dat nu eenmaal, daar moet je geen doekjes om winden.  Maar het veranderde.  Van elke dag meermaals naar het kerkhof omdat ik onrustig was, tot één keer per week, tot gewoon voorbij fietsen met de kinderen en roepen en zwaaien.

 

Drie jaar geleden kregen we een prachtig kado.  Op de verjaardag van onze zus werd ons neefje geboren.  Mijn zus belde om ons te feliciteren met de verjaardag van Heike*.  En we wisten dat dit “iets” was.  Net zoals de oudste iets te veel op onze opa lijkt… uiterlijk en innerlijk.

 

Maar waarom is dit jaar zo veel moeilijker dan de afgelopen paar jaren?
Ik vond 1 september al zo lastig omdat… er eigenlijk iemand “naar het 1e middelbaar had moeten gaan”.  Stom, maar je gaat altijd vergelijken…
De oudste was deze week al heel ziek.  Heel erge migraine, nachtmerries met angstaanvallen, koorts,…   Emoties?

De jongste moest en zou naar het kerkhof gaan terwijl ik ze er al een jaar of 2 met geen stokken meer heen kreeg.  (en dat met die hitte!)
Dus… wij naar het kerkhof…
De dag nadien waren de 2 rustiger.

 

Ik sprak met een psychologe over hun gedrag.  Ze vond het best normaal.  Ze zijn al ouder en beseffen nu wel wat ze missen, hoewel de jongste nooit haar zus heeft gekend.  Maar ze blijft wel aanwezig omdat er wel altijd nog over haar wordt gesproken.  Dat was trouwens een tip van diezelfde psychologe indertijd.  “Als je niet wil dat ze wordt vergeten blijf dan altijd over haar babbelen”.
Wij zijn dus een gezin van 3 en iedereen ziet ons gelukkig zo.
Misschien ligt het daaraan.  Zijn ze nu ouder en beseffen ze wat ze missen.
De oudste zegt wel vaker “ik wou dat Heike* er nog was, dan had ik tenminste nog iemand anders om mee te babbelen”.  En dan sta je met je mond vol tanden.
En de jongste had natuurlijk graag een zus voor de meisjesdingen.

Ja kijk… het is wat het is maar vandaag is het kut!  Als ik effe heel eerlijk mag zijn.

wp_20160914_003

One Reply to “12 jaar meisjesmama”

  1. Katia

    Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *