Help mijn kind ziet ze vliegen!

Oké… misschien niet de beste woordkeuze…  Maar hoe vertel ik het dan best?
Inmiddels ben ik al een paar dagen verder, beetje bezonken en nog steeds in een roes.  Het lijkt alsof ik gedronken heb maar hé, dat kan nu eenmaal niet he 🙂

“Je moet ventileren!” hoor ik van de mensen waar ik al mee babbelde.  Allemaal goed en wel, en ik mag dan wel een open boek zijn, maar ik ben niet iemand die zomaar tegen de mensen zal zeggen “hé moet je nu eens iets weten….”
Het is nu ook eenmaal iets waar niet iedereen over kan meepraten dus ik doe het maar niet.
Dus ventileer ik tegen mijn toetsenbord.  En jullie kunnen lezen, of niet.

Het was al een tijdje dat KleineMiss weer afgleed.  We konden er echt geen oorzaak voor vinden.  In de eerste plaats denk je altijd dat het aan de scheiding ligt.  Dat is voor geen enkel kind makkelijk, maar zeker niet voor een kind met autisme dat heel veel nood heeft aan structuur.
Maar hoe zeer we ons best ook deden om het zo makkelijk mogelijk te maken, er blééf maar iets hangen.

11011842_393924804120291_8108439471430095156_n

Er was plots even een déjà-vu naar het eerste leerjaar, toen ze met gaten in haar (nieuwe) schoenen naar huis kwam omdat ze de hele speelplaats was over gekropen als zijnde het hondje van haar beste vriendinnetje.  Gelukkig kon ik hierover met de desbetreffende mama héél goed babbelen, ze is dan ook een supermama, en een hele lieve vrouw!  De 2 dames zijn hele goede vriendinnen omdat de ene de andere omhoog trekt, beetje brutaler maakt (wat ook wel nodig is), en de andere maakt de ene wat rustiger (wat volgens de mama ook wel mag).  Ze leren aan elkaar dat de ene moet leren “neen” zeggen wanneer het genoeg is en de andere moet leren luisteren als de ene “neen” zegt.  En de mama van het vriendinnetje probeert echt zo oprecht te leren wat autisme is en zo’n vriendinnetjesmama’s zijn er niet veel.  Dus ik koester hen!
Maar ook dat was snel weer opgelost, dus ja… dat was het ook niet.

Ik ging met de juf babbelen.  Misschien was er wel iets gebeurd op school dat ze ons niet vertelde, niet durfde vertellen.  Maar de juf had geen enkel idee.  Ze vond wel dat ze al een paar weken niet meer zichzelf was.  Veel stiller dan vroeger, minder meewerkend in de klas, minder grapjes, minder lachen.
Maar ja, ook daar wisten we weer niet hoe het kwam.

Ze was ook al een tijd terug agressiever tegen mij en haar broer, maar hé, dat kan niet.  Dus daar werd dan heel snel en heel kort op gereageerd.  Dan moest ze maar een beetje in de gang gaan nadenken.
Ook de kleuter-peuterkuren waren terug.  Vingers in de mond, of zelfs een hele vuist tijdens een brulpartij, huilen (krijsen) om iets dat uiteindelijk maar banaal was maar dat dan uitmondde in een brulpartij van een half uur, een uur … you name it!

Intussen kocht ik ook weer de hele voorraad ondergoed leeg van de goedkoopste winkel in de buurt… Zindelijkheid zijn we vergeten.  Wij dachten dat het was doordat ze zich 4 dagen héél erg flink houdt bij de papa en daardoor alles loslaat (letterlijk) als ze weer thuis komt.  Maar kijk… misschien is het wel weer iets anders.  Wie zal het zeggen?

Het fluisteren stak de laatste tijd weer enorm de kop op, doen alsof ze huilt en als je vraagt waarom ze weent dan heeft ze zogezegd niets gedaan.  Liegen en bedriegen, gewoon terwijl je kan bewijzen dat het tegendeel waar is.  En ik die altijd beweerde dat je daarvoor fantasie nodig had en dat zij zoiets nooit zou doen.  Mooi niet dus!

12983999_526735910839179_5903278399546914689_o

Nuja… De nachten waren ook al weken weer bagger.  En dus ook afgelopen dinsdagnacht.  Na de 5e keer had ik gezegd dat ik de Intercom zou afzetten.  Oké, eerlijk gezegd was ik best pissig.  Zo vaak opstaan, en telkens je boven komt beweerde ze dat ze niets aan het doen was (nee hoor… Broer was vast aan het slapen, alleen zij was wakker).
Ik zei daarom dat de beloofde barbecue van woensdag niet zou doorgaan.  Ik was véél te moe en zou in de namiddag moeten slapen.  Dat was dan jammer.
Waarna ik terug naar bed ging.  Intercom afgezet.  En nog een uur wakker gelegen van frustratie.

Woensdag was ik uiteraard helemaal slechtgeluimd, maar mejuffer blijkbaar niet.  Niet gebeurd “liefste mama” hier en “mooie mama” daar.  En heel behulpzaam ook, wat anders nooit het geval is.
’s Middags gingen we nieuwe schoenen kopen voor school waardoor ze heel gelukkig was.   Voor een volle 10 minuten toch, zoals gewoonlijk.

In de namiddag ging ik hun koffers pakken voor het papa-weekend.  Broer zat op zijn kamer te studeren.  De PAB-er (persoonlijk assistentiebegeleider) was binnengekomen toen ik zelf nog boven aan het pakken was.  Hij wist was er gebeurd was ’s nachts en wou toch wel eens horen wat haar verhaal was.  En misschien kon die beloofde barbecue toch nog doorgaan omdat Broer dat toch wel verdiende.  En mama ook 🙂
Maar hij had nog maar gezegd “zeg, wat was dat nu vannacht” of ze haalde uit naar hem.  En niet zomaar een poefje om te lachen.  Neenee een echte pats.  Nog nooit was ze agressief naar een buitenstaander toe.  Naar mij, naar haar broer.  Maar zelfs niet naar mijn zus of mijn mama.

11374720_1143584435670661_719517632_n
Zij moest beneden blijven zitten van de PAB-er, hij ging met mij komen babbelen.  Ik schrok mij rot!  Ik dacht “waar gaat dit naartoe?”.
Opnieuw zijn we gaan denken “van waar komt dit toch?”.
En we zijn gaan terugtellen…
Ook broer kwam er bij zitten.  We hebben hem voorzichtig ook gevraagd “is er iets gebeurd bij papa waardoor dit zo erg geworden is?  Zonder dat je vertelt wat, je weet dat je niets moet vertellen dat je niet wil maar we zoeken maar naar de oorzaak.”
Maar niets…
We telden en telden en kwamen uit… Op de periode waarin we stopten met de slaapmedicatie.  Broer was de enige wiens euro viel.
En ja… De PAB-er zei meteen “die hoort stemmen!”  En ik brak…
Mijn kind hoort stemmen… ook dàt nog…
Het was inderdaad één van de mogelijke bijwerkingen na het stoppen met dat medicijn .

Ik belde dus met de neurologe maar zij zei dat die bijwerking al lang zou moeten voorbij geweest zijn.
Ze zei “dit kan ik zelf niet meer oplossen.  Je moet echt naar de kinderpsychiater, en zo snel mogelijk.”  Ik kreeg een naam door en die contacteerde ik, via mail, want telefonisch is dat daar blijkbaar niet zo simpel.
En ik moest ook meteen met antipsychotica starten.  Om de angsten en stemmetjes te verzachten.

Kapot ben je dan.  Je kind naar de psychiater.  Dat om te beginnen.
Plus: Een heel nieuw traject.
Ik deed al eens een heel gevecht om erkenning, om haar te krijgen zoals ze is.
Maar het verschil is nu dat ik werk.  En veel werk.  En dat ik een zoon heb in het middelbaar, die gebukt gaat onder de kuren van zijn zus.  En om nu alweer een heel traject te bewandelen…

Ik ben moe.  Héél moe.  Of misschien is het door de klop.   Het voelt als een kater, en dat terwijl ik niet eens drink.  Slapen zit er niet echt in.

Gelukkig heb ik veel mensen waar ik mee kan babbelen, mensen die op de psychiatrie werken en die kunnen zeggen wat het allemaal waarschijnlijk al niet is.  En mensen met kinderen zoals LittleMiss.  Die zich wel kunnen voorstellen wat het nu allemaal is hier thuis.  En dan zijn er ook de lieve collega’s waar ik mijn zinnen kan verzetten, en de vriendinnen waar ik Eurovisie ga kijken ofzo 🙂
En Twitterdinnetjes.  Nuja, véél steun dus.
Want nu is het wachten.  Op een nieuwe diagnose.  En een nieuw traject.

Mag ik eerst dan even op vakantie?

En bedankt aan mijn allerliefste zus.  Voor elke dag.  Een keer of euh… 🙂

5714d8af530334bad408a0ea9696dbba

16 Replies to “Help mijn kind ziet ze vliegen!”

  1. Peggy De Leeuw

    Ja meiske, amai.
    Ik geef je hier alvast een héél dikke knuffel.

    1. MissKoffieklets

      Ooh merci sjoe! Ik zie je deze week he, dan doen we een echte 😉
      xxx

  2. Lieve schat, wzt moet dit moeilijk zijn. Maar ik denk wel dat een kinderpsychiater beter zal kunnen inschatten welke hulp je dochtertje nodig is. Ik wou dat ik dichter woonde, zodat ik je af en toe kon ontlasten. Ik ga elke week een paar uur een mama van ook zo’n speciazl kindje ontlasten, ik kan toch een beetje inschatten hoe het voelt. Maar dan honderd keer moeilijker als je het elke dag moet doen. Dikke knuffel.x

    1. MissKoffieklets

      Aah dat is waar, ik weet dat je dat doet. Je hebt zo’n groot hart!
      Je bent zo’n lieve madam he ! Dikke zoen terug xxx

  3. Nele

    Heel veel sterkte en een dikke knuffel. Je bent een fantastische mama 🙂

    1. MissKoffieklets

      Moh! Merci Nele 🙂
      Knuffel terug xxx

  4. Ach jezus.. Ook dat nog. Men.. komt nogal wat op je bordje zo 🙁 Sterkte met weer een nieuw traject en hopelijk voelt ze zich snel beter, zichzelf of wat dan ook. Knuffel voor jou!

    1. MissKoffieklets

      Haai lieve Zwitservrouw 🙂
      Dankjewel voor je lieve berichtje!
      Dikke zoen xxx

  5. Heel veel sterkte met alles, en respect voor hoe het toch allemaal maar mooi doet, elke keer weer.
    Digitale knuffel! *HUG*

    1. MissKoffieklets

      Dankjewel lieve Sandy voor het compliment !
      Knuffel terug, ook aan de zoon 🙂
      xx

  6. Oh wauw respect! Hier gaan we starten bij kinderpsycholoog, want dochterlief doet toch echt zaken die niet kunnen..

    1. MissKoffieklets

      Die mensen kunnen echt wonderen doen met kinderen. Ik hoop dat jullie snel resultaat zien
      xx

  7. Motomuis

    Zo herkenbaar. Ongelooflijk. Ik weet heel goed wat je doormaakt !!! Xxx

    1. MissKoffieklets

      Je weet mij te vinden he sus… xx

  8. Fab

    Bedankt voor het inzicht geven in je situatie. Ik ga zeker niet zeggen,: je bent een sterke, jij kan dat aan. Persoonlijk vind ik dat de meest ergerlijke woorden die je kan krijgen als je zelf de grond onder je voeten voelt wegzakken. Want wat mankeert mij dat ik het toch niet aankan? Wat ik je wel wil zegeen is: stap voor stap, dag per dag en probeer je eigen krachten goed te doseren. XX

    1. MissKoffieklets

      Liefste tanteke
      Bedankt voor je reactie dat doet mij héél veel!
      Je hebt gelijk over dat van “amai jij bent een sterke”. Voor de buitenwereld misschien wel ja. Hier binnen, thuis, een pak minder 😉
      Andere mensen lijken wel Mega Mindy’s en ik zit hier in zak en as. Waarom kan ik dat niet en een ander wel?
      En ik moet dan al zien wat ik doe, dat ik geen 2 keer in dezelfde val als pakweg een jaar of 7 geleden val…
      Maar zoals je zegt… stap per stap… en vooral dag per dag, want de ene is zéker da andere niet!
      En we zien elkaar veel minder als vroeger, maar we blijven niet minder een hechte familie. Vind ik toch.
      Dus: je weet mij wonen, als er iets is, gewoon bellen, al is het maar om uit te razen 😉
      En dat meen ik echt he! Want kleine kindjes kleine zorgen… 😉
      xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *