En hoe gaat het nu met jullie?

12963523_524546727724764_9120183841028566290_n
Die vraag kwam afgelopen weken héél vaak.
Ik zag er dan ook niet al te best uit…
Gordelroos in mijn gezicht, in mijn oog, enfin, over mijn halve hoofd maar dat zie je gelukkig niet helemaal.  Het leek alsof ik een pak slaag had gekregen 😉
De huisarts was niet zo best gezind dat ik daar al een tijdje mee rondliep maar ik had het zelf ook niet door dat het dàt net was, ik dacht eerder aan beten van één of ander dier.  Stress?  Vroeg ze…
Ikke?  Stress?  Neuh!!! 🙂

Sja, hoe gaat het nu?
Zoals met iedereen zeker?
Of misschien nog een tikkie anders?
De afgelopen 2-3 weken waren hier een rollercoaster.

Ook wij waren helemaal ondersteboven van wat er is gebeurd in Zaventem en Brussel.  Alleen met dat verschil dat de papa van de kinderen op de luchthaven werkt.  En dat mijn hart toch wel even heeft stilgestaan die bewuste dinsdag.  Het mag dan nog mijn ex-man zijn, ik heb wel 20 jaar mijn leven gedeeld met die man, het is de vader van mijn kinderen, en mijn leven (en ook een deel van mijn/zijn vrienden) ligt op die luchthaven.  De oudste is nog heel vaak meegeweest om naar de vliegertjes te gaan kijken, als zondagse uitstap om daarna iets te gaan eten, toen dat nog ging.  Of gewoon op het dak van de parking gaan staan en een paar uren vliegtuigen turen… Ze hebben het van geen vreemden.  Mijnheer Professor ziet in de lucht al wat voor type het vliegtuig is en dat heb ik hem nooit geleerd.

Die dinsdag was ik onderweg van school naar huis, lekker veel plannen op mijn vrije dag, toen ik achter in de auto mijn telefoon maar hoorde rinkelen en rinkelen.  Tot ik plots Eva Daeleman op de radio hoorde en besefte dat die telefoon wel eens héél dringend kon zijn.
Thuisgekomen bleek dat het het de ex-man was die herhaaldelijk had proberen bellen om te zeggen dat alles oké was met hem.  Maar niet met de collega’s.  Hij was op de parking, de rest was binnen.

We besloten de school van de oudste te bellen.  Die was bezig met zijn laatste examen.  Maar zoals dat gaat met die gasten, tijdens de speeltijd kijken die op hun smartphones en zien die allemaal dingen die gebeurd zijn en zonder duiding achter al die beelden zouden ze misschien in paniek slaan.  De school is eentje met best wel wat luchthavenpersoneel dus het was niet het eerste telefoontje dat ze binnen kregen.  Ze gingen hem apart aanspreken en hij mocht kiezen of hij naar huis wou, wou bellen met de papa, wou blijven na het examen tot ’s middags…
Ook de school van de jongste werd verwittigd.  De kans dat die beelden zou zien of iets zou opvangen was heel klein.  Maar in de namiddag was er een uitstap gepland en daar zou dan later over beslist worden dat die niet doorging dus we waren al blij dat ze de juiste informatie kreeg (althans, dat was buiten de stagiaire gerekend).

Zoonlief wou tot de middag bij zijn vrienden blijven maar hier thuis stond de telefoon roodgloeiend. Tante en nichtje in Brussel, net op tijd op hun werk en dus nét op tijd uit de metro maar nadien ook vast op hun werk (het minste van hun zorgen op dat moment).  Maar ook wel bezorgd om de luchthavenman.  Ook de oma, mijn ouders, en nog wel wat vrienden die dachten “oei oei… daar kennen we volk!”
De kinderen kwamen met gemengde gevoelens thuis…
Bij de ene deed het niks, tot je zijn Legotafereeltjes zag en zijn tekeningen.  Die nam de Brussels Airport Community trouwens over nadat ze heel hun pagina hadden leeggemaakt.  (kijk maar bij MrMatti03  op Instagram)
Bij de andere was het een drama tot ze vijf minuten later alweer op haar roze wolk zat.  Typisch Lievelien.
10995008_244877319187199_2011

De dagen nadien zat ik in een soort van luchtbel… Ik besloot niets te volgen, geen beelden meer te bekijken, al de kranten weg te gooien en alleen maar hier en nu en wij te gaan… Dat heb ik op zo’n momenten nodig.
“Wij-tegen-de-wereld-gevoel”
De kinderen vertrokken die zaterdag naar hun papa en voor het eerst vond ik dat niet erg.
Zowel zij 2 als de papa hadden het nodig om samen te zijn.  De papa wég van de luchthaven want ik hoorde dat hij echt kapot was.  En de kinderen samen met hun papa om te weten dat alles oké was.

En ik ging aan het werk.  Een week lang, begin van het hoogseizoen.  Volle bak en alles vergeten.
Of dat dacht ik….
Tot mijn lieve buurman overleed.
Mijn lieve buurman die in oktober 96 zou worden.
Hij was al wel twee weken in het ziekenhuis, en ik ging héél vaak langs, maar dan nog is het zo jammer…
Ik werd als eerste opgebeld door de buurvrouw, ’s ochtends vroeg.  In pyjama snelde ik naar daar tot haar zoon er was.
De begrafenis heeft ze proberen plannen vóór onze city trip of er na maar dat lukte niet, maar ze was zo blij dat we er al die jaren waren voor hem en nu nog voor haar…
We proberen het gemis zo goed mogelijk op te vangen door ’s avonds met haar televisie te kijken maar dat gaat niet elke avond natuurlijk…

Hij was mijn vervang-opa, mijn roddeltante, sociale controle, postbode, gekke-manieren-leraar-aan-de-kinderen,…  Nuja, hij heeft nu rust.  En ons Heike* heeft er een opa bij.

Een paar dolle weken…
Over-over-vermoeid  vertrok ik naar Parijs.  Niks gepland, niks opgezocht, en alles last-minute ingepakt.
Maar we hebben genoten!  Van véél zon, van rustig-aan, van gezelligheid, van elkaar…
12932609_525898877589549_1407160396565032933_n

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *