Kindloos…

Ken je dat?  Het gevoel alsof je ingewanden helemaal uit je lijf getrokken worden?
En dat er dan nog eens lekker in je binnenste getrokken en gesleurd wordt, en nog wat, en nog wat… En dat je dan helemaal leeg achtergelaten wordt…

Wel… dàt gevoel heb ik nu om de 2 weken.  Als mijn kinderen in de auto van hun vader stappen.

Ik kan er niets aan doen, het overvalt mij.
En jà, ze moeten naar hun vader.  Ik vind dat dat nu eenmaal moet.  Het is en blijft hun vader, hij moet deel blijven uitmaken van hun leven.  Ook al vinden zowel ik als zijzelf dat niet leuk.

De eerste 3 maanden gingen ze maar 1 nachtje naar daar om te wennen.  Voor Dochterlief was de hele scheiding sowieso een hele aanpassing.  Voor elk kind is dat zo.  Maar voor een kind met autisme is een scheiding eens zo moeilijk.  Waarom gaat iemand van de ouders weg?  Leg dat maar eens op een nette manier uit.  Je mag je eigen gevoel daar niet laten in overheersen, je moet nog altijd zo goed mogelijk blijven overeenkomen.  Voor het welzijn van de kinderen.  Je weet zelf ook wel wat de oorzaken zijn, en ruzie maken doe je nog steeds met 2, en je kan niet altijd alles op de ander steken.

Maar kijk… ik ben en blijf een moederkloek.  Eentje die liefst héél veel kinderen had, en haar 2 kindertjes liefst van al voor eeuwig en altijd bij haar zou houden.  We hebben het heel gezellig met ons drietjes en als één van ons er niet is dan voelt het als een enorm gemis.  Ook al amuseert die ander zich heel erg.  Op een kamp of bosklas bijvoorbeeld.

Ze zeggen dat het went.  Ik geloof dat gerust.  Iedereen doet zijn best om mij op te beuren en bezig te houden.  Ik krijg heel veel goede raad van andere moeders die al verder staan in dit “proces”.
En overdag gaat het goed.  Er is genoeg te doen, en ik werk meestal.  Maar de avonden zijn vré-se-lijk!
Hele dozen zakdoeken gaan er door.  Onze huispsycholoog (de PAB-er dus) zegt dat het allemaal wel even zal duren… 1/3 van de tijd van mijn huwelijk mag ik wel tellen (help!).
Ik ging al wel eens door een rouwproces,  en dit voelt hetzelfde.  Ik doe dat op mijn manier en ik kom er ook wel.  Alleen was ik vergeten dat het echt ZO veel pijn doet.

En het helpt ook niet dat de kinderen ruziënd vertrekken met vader, de dag nadien al terug hier staan voor medicatie die hij bij zijn buurvrouw-apotheek kan halen, dat ze ’s ochtends sms-en met de vraag wat ze aan moeten van kleertjes, dat ze ziek bellen,…

Deze was weer even heel eerlijk 😉  Iemand een zakdoekje?  Komt ook weer goed hoor 😉

thMATH7E8J

4 Replies to “Kindloos…”

  1. Sterkte en dikke knuffel!

    1. MissKoffieklets

      Ach … alles zal ook wel weer wennen zeker 😉
      Dit weekend alweer de tweede keer en alles volgepropt met werk en vanalles ’s avonds.
      Dat zal voorlopig de beste manier zijn.
      Dikke zoen
      xx

  2. Au, dat lijkt me inderdaad pijnlijk… Ik voel met je mee zeg! Fijn dat je hulp om je heen hebt.

    1. MissKoffieklets

      Haai :°
      Jaja dat is gelukkig wel geen probleem.
      Ik stop de weekends vol met werk en ’s avonds heel veel activiteit.
      Zo gaat de tijd het snelst voorbij 🙂
      xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *