Een maand…

Een maand is het geleden sinds ik hier nog iets postte…
Een maand waarin ik mezelf veel vragen stelde.  Over mezelf, over dit hier, over thuis,…
Een maand waarin ik oplossingen zocht voor diezelfde vragen.

Blog ik verder?  Of wacht ik gewoon tot mijn hoofd leeg genoeg is en ik er vanzelf weer aan begin.
Is er wel vraag naar een blog als die van mij?  Wordt dat ding hier wel gelezen?  Ik schrijf al zo lang mijn vertelsels hier neer maar de bezoekersaantallen zoals ik ze zo lees, die haal ik bijlange niet.  Maar ik ben ook geen commerciële natuurlijk, en dat wil ik ook niet zijn (of toch niet über).
Als niemand vraagt “hee waar blijf je nu?” dan weet ik wel dat ik niet gemist word.
Dus ik liet het maar effe op zijn beloop.  Ik had ook wel andere katten te geselen, zoals daar zijn: mijn dochter, waar het hier indertijd mee begon.

De laatste 2 weken van de schoolvakantie waren HELS!  Ik kan u vertellen dat ik haar bijna had opgegeven ter adoptie (mag je dat zeggen als moeder?)
Het gaf mij het gevoel alsof we terug waren zoals toen ik de hulp had ingeroepen van de thuisbegeleidingsdienst.  Ze ging niet achter het behang maar tot achter de muur, tot bij de buren…

Gelukkig was daar het Persoonlijk AssitentieBudget!  Iets waar ik héél lang en heel hard heb voor gestreden was tot bij ons gekomen.  Mijn oprechte excuses voor mensen die het niet ontvangen maar ik deel het zelf niet uit dus ja…
Via VDAB konden we een aantal mensen op gesprek laten komen die ervoor zouden zorgen dat ze elke schooldag van school zou afgehaald worden en zo niet naar de naschoolse opvang moest.  En die persoon zou ook mee gaan naar de badminton bijvoorbeeld.
Er kwamen 3 mensen op gesprek en bij 1 persoon gingen beide kinderen als een magneet op af… Hij bleef denk ik 2 of 3 uurtjes van de eerste keer (op sollicitatie) en komt nu sinds 1 september elke dag over de vloer waardoor ik terug meer ademruimte heb en mij geen zorgen moet maken op het werk.

12036736_453388044840633_1178471011669909134_n

Het is heel eng om te voelen hoe iemand extern zo goed in je gezin kan passen.  Maar ook wel geruststellend.  En toch had ik in het begin enorm veel wantrouwen, maar dat lag wel aan mezelf… Meer van “blijft hij wel?”.  Maar dat is iets van het verleden hier.  Soort verlatingsangst of meer trust issues.  Maar kijk… 3 weken later is hij er nog, en de kinderen zijn gék op hem, en omgekeerd.
En ik begin nu te voelen wat 8 jaren dag in-dag uit-dag en nacht-zorg (praktisch alleen) met mij hebben gedaan.

Het loslaten is moeilijk maar het lukt wel… ik betrap er mezelf op dat ik klaar sta met mijn telefoon om een SMS te sturen “vergeet haar niet af te halen” maar hem dan toch maar weer weg leg 🙂
En het is ook heel leuk: ze bakken samen koekjes, iets wat ze alleen kent van “samen met mama”, of maken verse frietjes als ik thuis kom van mijn werk.
Ze hebben héél veel plezier samen!

12011152_450713281774776_9209559423436832080_n

En ik… ik heb tijd voor mezelf!  “Ga maar iets drinken he!”   Euh…. oké dan….
Mijn netwerk is nu héél erg groot aan het worden, vol met hele lieve mensen.  En ik ben daar zo dankbaar voor!
Mijn hoofd geraakt stilaan terug leeg.  Ik heb weer plezier in mijn gezin, de zorg en de last wordt weer verdeeld onder professionals (psychologen en psychiaters) dus hé! Ik ben er weer!

15 Replies to “Een maand…”

  1. Wat ontzettend fijn om te lezen dat je nu zo’n goede hulp hebt thuis! En nog fijner dat het zo goed klikt met de kinderen.
    Kun jij eíndelijk eens een tandje rustiger aan gaan doen. Dat heb je meer dan verdiend! <3

    1. MissKoffieklets

      Hoi lieve Sandy <3
      Het is echt fijn zo eens wat op adem te kunnen komen 🙂
      Wij moeten nog eens verder babbelen trouwens he!
      Dikke zoen xx

  2. Kathleen Letens

    Awel Hilde, ik ben super blij voor je! Je verdient dat!

    1. MissKoffieklets

      Haaai bijna-buurvrouw 🙂
      Dikke merci zenne!!
      Kusss xx

  3. Hoi lieve Miss,
    fijn om te lezen dat De Klik er is. Zoooo belangrijk. Zowel voor jou, voor de kinderen als voor hem. Ik wens dat hij nog lang mag blijven & dat jij voldoende tijd voor jezelf blijft vrijmaken. Het klinkt logisch, dat van die me-time, maar schiet er zo vaak in bij het managen van een gezin. (Ik kom die zin hier nog wel eens lezen als ik het zelf vergeet…)
    Liefs, en geniet van je koffietje. Oververdiend !

    1. MissKoffieklets

      Heee lieve Annick
      Ik ken jou nog niet maar ik moet nodig jouw blog ook lezen!
      Dankjewel voor je hele lieve woorden!
      xxx

  4. Wat geweldig dat je dit soort hulp kan krijgen. En nog leuker dat de kinderen hem zo cool vinden! Het is loslaten, ben ik me van bewust. Maar het zal jouw ten goede komen. en wat het bloggen betreft, blijf dat vooral voor jezelf doen, ik kijk eigenlijk heel zelden hoeveel mensen er mijn blog volgen, ik heb er geen idee van! Ik blog ook soms weken niet, niets fout mee, beter dan geforceerde dingen, waar je elke week hetzelfde leest.

    1. MissKoffieklets

      Hee Christaake
      Loslaten, … ge kent mij al he 😉
      En ge hebt gelijk… ik moet niet naar die stats kijken, gewoon mijn goesting doen.
      Ik moest wat meer met u meegaan terug he 😉
      xxx

  5. Ik kom hier zomaar binnen gevallen en ken je verhaal niet …
    maar wat klinkt het heftig en echt heel fijn dat het nu de goede kant lijkt uit te gaan.
    Het klinkt echt alsof je die rust en een leger hoofd meer dan nodig had.

    1. MissKoffieklets

      Hallo Sofie,
      Welkom 😉
      ZO heftig is het ook weer niet, je krijgt het op je bord en je doet maar voort en voort.
      Het is nu eenmaal zo. Pas later, als het rustiger wordt, besef je dat het allemaal niet zo simpel was.
      Maar blijf gerust hangen!
      Ik ga ook effe naar jouw blog!
      xx

  6. Nele

    Wat fijn om te lezen dat het na een woelige periode zo goed gaat. Geniet van je extra me-time.

  7. Katia

    Zo blij voor jullie. Geniet van je quality-time want die heb je dubbel en dik verdiend. Ik kijk al uit naar je volgende avontuur. ?

    1. MissKoffieklets

      Elke dag een ander avontuur 🙂
      Maar niet elke dag tijd om iets te schrijven… Maar er komt nog genoeg!
      xx

  8. Wat fijn dat je je weer beter voelt!

    1. MissKoffieklets

      Thanks
      xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *