En net toen ik het even niet meer zag zitten…

Zoals dat bij zo vele gezinnen het geval is, kwam ook bij ons het krantje van Gezinsbond in de brievenbus terecht.
Toeval of niet, maar er stond een artikel in over familievergaderingen.

Net die dag had ik mijn dochter bij mijn zus afgezet omdat ze voor de zoveelste dag op rij niet te genieten was.
Maar als ik zeg niet “te genieten” dan bedoel ik écht “niet te genieten”.  Ze wordt niet voor niets “Queen Jolien” genoemd.
Het hele huis draait om haar, ze kan 2 stenen doen vechten en zet haar broer en mij de hele tijd tegen elkaar op.  Televisie kijken kunnen we niet want alleen zij beslist wat er gekeken wordt, wat er gegeten wordt, …
Gaan we niets doen, wordt ze vreselijk lastig, doen we wél iets dan bekopen we het achteraf.  En het moet ook altijd iets zijn dat zij graag doet, niet iets dat wij graag doen (we doen het wél hoor!).

En altijd is er wel een reden:  het is vakantie, of net te druk op school.  Of het is te vroeg, of het is te laat, of het regent of het is te warm… Dus neen… Een reden is er niet.

Ik hoor u wel denken “dat heb je zelf in de hand gewerkt” maar neen… Ik ben écht streng.  Heel streng.  En u mag ze gerust een weekje komen halen.  Want één dag is niet genoeg om haar te doorzien.  Daarvoor is ze véél te slim!  Ze kan met name zeer goed acteren.

Dus gisteren brak ik.  Echt, dat geef ik toe.  Ook ik heb momenten waarop ik het echt niet meer zie zitten en denk: “nu gaat ze weg, op internaat, kan mij niet schelen maar ik hou dit niet meer vol elke dag in huis!”  En ja hoor, élke moeder denkt dit op een dag wel eens.  Alleen durft niemand dit toe te geven want dat is een schande 😉

En toen kwam dus het krantje.  Met een artikel over familievergaderingen.
Er stond een leuke prent bij met een Lego-gezinnetje dat aan een tafel zat te vergaderen dus de 2 waren meteen geïnteresseerd.  Ik legde uit waar het over ging en ze zagen het meteen zitten.
We bespraken onze weekplanning, want met al de sporten is dat niet zo simpel om elke week een vaste dag te hebben om samen te zitten en het werd woensdagmiddag.
Na school, meteen na het eten, een kwartiertje elke week.
Langer hoeft niet.WP_20150818_001

Dat hoorde ik ook in het filmpje van
Bruce Feiler
Je kan met alle kinderen vergaderen, hij had als voorbeeld ook een gezin met een kind met Asperger, dus dan moet het hier ook lukken.
Zo lang je altijd maar 3 dingen in acht houdt:

1) Je moet altijd je afspraken kunnen aanpassen.  Dat is hier ook altijd het geval geweest.  Werkt iets vandaag, dan is het niet zeker dat het morgen ook nog werkt.  Flexibel zijn is de kunst 😉
2) Empower your children: geef je kinderen ook een stem.  Laat ze zelf dingen beslissen.  Ga in discussie met hen: Oké je mag één scène verkopen elke dag.  Hoe lang vind jij dat die mag duren?  10 minuten?  De kans bestaat dat ze er 30 seconden gaan bijkletsen 😉  Maar kijk… probeer weer flexibel te zijn.
3) Tell your story:  Wat vind jij belangrijk?  Wat zijn dingen die jij wil dat zij altijd in acht nemen?  Maak een “Family Mission Statement” op desnoods waar je altijd kan naartoe grijpen, bijvoorbeeld “respect voor ouders” kan daar op staan.
Maar ook: weet je waar je familie vandaan komt?  Waar ze naar school gingen, maar niet alleen je ouders, maar ook grootouders ed.  En hebben ze belangrijke dingen gedaan in het verleden (bijvoorbeeld in de oorlog meegevochten?).  Dat zijn dan weer dingen waar ik persoonlijk veel belang aan hecht, aan familiewaarden en -geschiedenis.

Bekijk ook elke week:
– wat werkte?
– wat werkte niet?
– waar gaan we volgende week aan werken?
En laat ze daar gerust zelf in meedenken, kinderen komen vaak zelf met de beste ideeën.
Straffen werkt hier nooit.  Ik kan geen Playstation of dergelijks afnemen.  Het enige wat ik hier kan afnemen is eventueel televisietijd, maar dan geraakt het avondschema in de knoop en heb ik daar weer problemen mee (‘jeej’ autisme).
Dus gaan we hier moeten discussiëren over bijvoorbeeld “chipsdag” of “sapjesdag” of die zaken.  Wat wél en wat niet.

Om mezelf te helpen bestelde ik bijhorend boek dat in het artikel stond.  Zij werken ook met Agile, hetgeen Bruce Feiler ook gebruikt.

Enfin.   Ik ben benieuwd!
Wordt dus zeker vervolgd!!

6 Replies to “En net toen ik het even niet meer zag zitten…”

  1. Nathalie

    Hey,
    Ik heb moeite met mijn zoon, voornamelijk met straffen. Ik heb echt op het punt gestaan (ik heb co-ouderschap) om te zeggen tegen de vader: “Hij komt niet meer, ik kan het niet meer aan.”
    Maar toch blijft het jouw kind. Het stof gaat weer liggen en dan denk ik altijd: “Ik geef hem nog 1 kans, maar hij moet zich aanpassen.” Iets afpakken hielp niet, time out was goed en daarna deed hij gewoon opnieuw verder. Niets hielp langer dan 1 keer, tot nu.
    2 maand geleden was ik zo depressief dat ik dacht: zo kan het niet meer verder. Niet voor hem en niet voor mij.
    En ik ben ook heel streng. Zelfs vrienden zijn bang van mij als ik boos word op mijn kinderen.
    Ik laat hem alleen op zijn bed zitten, zonder iets: geen knuffeldier, geen boek, geen speelgoed: volledig uit de situatie en helemaal alleen voor minstens 10 minuten.
    Ook is het heel simpel: dit gedrag opnieuw en playstation wordt afgenomen voor 1 week, als er nog meer drama is, wordt deze week 2 weken, daarna 4 weken,… Dit wordt steeds verdubbeld en elke keer herhaal ik rustig: denk eraan, jij bepaalt dit. Als jij ervoor kiest dit gedrag te uiten, dan kies je ervoor geen playstation meer te hebben. Jij bepaalt de duur van de straf.
    Ik ben voor keuzes: mijn dochter is 4 (mijn zoon is 8 jaar) en als zij een dramamoment heeft, zeg ik altijd: “Kijk, dit is er gebeurd en jij reageert op deze manier. Als jij niet kalmeert en stopt met deze drama, gaan er gevolgen zijn en dit is meestal geen snoep of geen tv. En dan laat ik ze 5 minuten alleen om na te denken, maar meestal krijg ik wel een goede uitkomst.

    Dit is een proces geweest van 8 jaar een goede manier te vinden met veel geduld en communicatie.
    Hopelijk mag het ook werken voor jou.

    1. MissKoffieklets

      Dankjewel voor je reactie!! Het helpt echt! Ook al staat er “het is een proces geweest van 8 jaar”, hier is dat ook al zo lang hoor… Al 8 jaar zoek ik wat het beste is, en de ene dag is het dit, de andere dag is het dat…
      Het gaat nu weer beter nu de school is gestart maar als ze zijn weggeweest is het ook elke keer weer opnieuw “opvoeden”… Zal zo overal wel zijn denk ik 😉
      Jij ook nog veel moed xxx

  2. Nele

    Ik ben heel benieuwd naar het vervolg 🙂 Misschien kan het ook hier een oplossing bieden. Hoewel de tijd die we als gezin samen hebben hier ook erg beperkt is door de vele buitenschoolse activiteiten van de oudste en mijn eigen bijscholingen.

    1. MissKoffieklets

      Alles is hier weer een tijdje in back-to-school-modus… We proberen terug een nieuw ritme te vinden en het lukt wel 😉
      xx

  3. Wat fijn dat je een handvat hebt gevonden om de boel weer op orde te krijgen. Een stukje houvast kan enorm helpen. Succes!

    1. MissKoffieklets

      Thanks xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *