14 jaar geleden…

7/7/2001.
Zo staat het in de binnenkant van mijn trouwring.
Vandaag, 14 jaar geleden, na 5 jaar samen zijn, trouwden we.
Gewoon zo van “anders moesten we eens trouwen” – “ja goed idee!”.
Niet van op de knie en officieel vragen… Nee zo waren we niet.  Gewoon “let’s do this”.
Gevolg: alles op 2 maanden regelen, van zaal tot jurk en stadhuis en bus (want de trouwzaal bleek een beetje uit de richting te liggen).
Maar mensenlief wat was het een leuk feestje!  Het werd een hele grote BBQ in het park van een kasteel.  Met echt héél veel volk.  Maar door een enorme plensbui deden we de BBQ maar binnen in het kasteel.
Het werd een feestje tot de volgende dag.  En dagen, maanden en jaren later werd ons nog gevraagd “zeg, wanneer doen jullie nog eens zo een feestje?”.

790016bc7da6586a67413847cfa21bed

De vette jaren kwamen…
Huis verbouwen, veel werken, buitenland, binnenland…
Kindje 1 kwam.
Kindje 2 kwam en ging alweer…
Terug buitenland werken…
Kindje 3 kwam… Mama heel erg ziek.
Werken in het buitenland.  Tussendoor voor moeder en kind proberen zorgen.
(gelukkig heb ik een supermoeder!)

Iedereen vroeg “hoe houden jullie dat vol?”… Nuja, gewoon, doen…
Maar ja… blijkbaar niet dus.  We groeiden schijnbaar toch wel uit elkaar.
Iets gebeurde.  Vanalles gebeurde.
Ik veranderde.
Hij veranderde.
Jaren doen veel met mensen.
Tot op een dag de grote woorden er uit kwamen.

469b249ca4efd1e1cd915a0bbf0b9913

Nu… een jaar later is de procedure officieel in gang gezet.
We kunnen het nu beter met elkaar vinden dan het afgelopen jaar.
Ieder heeft zijn rust gevonden.  Ik met de kinderen, hij zonder.

Misschien “gelukkig” dat alles gebeurde de dag dat ik vertrok naar de Zorgcamping in Frankrijk op Domaine de Puylagorge waar de kinderen van de eerste schok konden bekomen en ik bij de goed-bevriende ouders  kon uithuilen 14 dagen lang.
Zij trokken mij er mee door het eerste jaar.
Uiteraard samen met mijn superfamilie (vooral mijn mams en zus) en de vrienden hier dichtbij (online en echtjes) en de buren.

De kinderen zijn mijn alles.  Zonder mijn huwelijk zou ik hen niet hebben gehad.
Ik was absoluut gelukkig getrouwd!  Ik ben blij dat ik hem heb leren kennen.
19 jaren, dat doet wat met een mens, dus dat veeg je niet zomaar weg.
Jammer want ik wou niet “bij de statistieken behoren”.
Maar het is nu zo.  We gaan samen verder en we kunnen dat!

Life goes on 😉

e6e097dd5fc1455d61afbf5b755d272e

22 Replies to “14 jaar geleden…”

  1. Lieve lieve schattebolleke.
    Het is maar goed dat je het zo kan neerpennen. Maar al te vaak zie je mensen naderhand mekaar zwart maken. Okeej, er zijn mindere periodes (zelfs in het beste huwelijk), maar elke periode heeft ook zijn mooie tijden gehad. Als ik lees dat je nu beter met elkaar kan omgaan dan ooit, des te beter, daar gaan jullie kids de vruchten van plukken.
    In alle geval een héél dikke knuffel voor jou en die superkids van je xxxxxx

    1. Sjoekeloeke, ik heb toch chance met vriendinnekes gelijk gij he 😉
      En inderdaad… waarom zouden we ruzie maken, er is geen reden voor dus. En anders zijn de kinderen er de dupe van he.
      xxx

  2. Wat fijn dat je toch zo goed op je huwelijk kunt terug kijken!

    1. Het zijn toch bijna 20 fijne jaren geweest he. De laatste misschien niet zo heel leuk meer maar kijk… Dingen gebeuren nu eenmaal 😉

  3. Marlieke van der Willik

    Jeetje. Kippenvel meis. Wat een bewogen jaar is het voor jullie allemaal geweest! Jij en de kids komen er wel, echt waar!

    1. Haai switzerlandertjes 🙂
      We komen er wel hoor. Beetje wennen maar tijd brengt raad 🙂

  4. Ik ben ook iemand die na 19 jaar huwelijk samen met haar ex besliste dat samen niet meer ging.Nu een half jaar voel ik me veel beter in mijn vel dan de laatste jaren.En het doet pijn,soms en vaak onverwachts….Wij kunnen nog praten met elkaar maar verder samen gaan is/was geen optie meer.De kinderen gaan er goed mee om.Knuffeltje voor jou en je kinderen,samen komen we er wel.

    1. Bij ons is de officieel procedure al achter de rug,nu nog wachten op mijn centen.

      1. Aah nee zo ver staan wij nog niet…

    2. Hoihoi! Inderdaad, de kinderen zijn nu af en toe weg en de avonden zijn het minst leuk. Dan vind ik het te stil. Maar de ochtenden vind ik weer lekker rustig… Het is nog maar een maand ver he. Het went allicht wel.
      En ik voel mezelf ook wel een pak rustiger dus voor mij is het wel beter zo.
      Komt goed 😉

      1. Ja het went maar af en toe valt het zwaarder dan andere dagen.Ik bekijk het altijd zo;iemand in een relatie heeft ook mindere dagen net zoals wij,hé!!In heb begin heb je ook nog veel te regelen.Knuffeltje.

  5. Krijg ook even kippevel bij je verhaal. Ik was ook negentien jaar getrouwd, maar mijn verhaal was anders. Maar nu gaat het over jou! Fijn dat jullie nog samen door een deur kunnen. Hier doen we aan co-ouderschap en dat is wonderwel gelukt, al moest er soms serieus wat water in de wijn gedaan worden. Idd het leven gaat verder en jij doet dat verdorie goed, dikke pluim!

    1. Mja dat water in de wijn… ik heb heel lang over mij laten lopen dus ik probeer zo veel mogelijk het been ook stijf te houden hoor 😉
      Je kent mij he, en ondertussen ook al wel wat verhalen 🙂
      xx

  6. Wat mooi om te lezen dat je nu met een goed gevoel terugkijkt op je huwelijk. Je leest zo vaak anders, hoe mooi is het nu dat jullie allemaal verder kunnen <3

    1. Mja uiteindelijk hebben wij nooit ruzie gehad of andere problemen… Er is veel gebeurd dat ik niet zomaar vertel hier. En daardoor zijn we uit elkaar gegroeid. Dat gebeurt. Je kan daar veel aan doen, héél veel, en als het niet werkt dan is het op…
      Dan moet je beslissingen nemen he.
      En als je dat samen kan doen is dat nog beter 😉
      xx

  7. Ik veranderde, hij veranderde,….en daarmee is de essentie blootgelegd,….je moet verdorie veel tijd investeren in elkaar om niet uit elkaar te groeien en de dynamiek die het veranderen met zich meebrengt in je relatie mee te laten evolueren! Maar ik geloof dat alles met en reden gebeurd, dus dit is deel van evolueren,……..geniet van je reis,……..

    1. Poeh maar je moest eens weten hoeveel ik geinvesteerd heb… Therapeuten van hier en daar maar ja… Je moet ook met 2 zijn he.
      Je kan maar zo veel investeren als je kunt. Als het op is, is het op. En mensen veranderen. Ik ook hoor. Door ziek te zijn ben ik ook veranderd, zijn mijn prioriteiten anders gaan liggen dan die van hem en kijk… Er is nog veel meer gebeurd dan ik hier kan vertellen hoor.
      En dan neem je beslissingen. De ene staat er meer achter dan de andere. Maar het is nu zo en ik ga verder. Dan doen we het zo maar he 😉 Met 3 kan ook 😉

  8. Sterke vrouw! Wat knap van je dat je er zo naar kan kijken!

    1. Het heeft wel wat water naar zee gebracht eerst hoor 😉
      En ik kan ook nog steeds heel boos zijn maar och… dat betert ook wel weer…
      xxx

  9. Straffe madame zijt gij!

    1. Moh!! Ik vind dat nochtans van u ook zenne 🙂
      xxx

  10. Heel sterk dat je dit zo mooi en recht uit je hart kan neerschrijven. Iedereen zit in een hoop statistiekjes, maar jullie hebben voor jezelf en jullie kinderen een moeilijke maar goede keuze gemaakt.

    Groetjes,
    Tamara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *