Bloed…

Ik heb en nieuwe huisarts.  Gewoon, omdat de andere aan het uitbollen is.
De andere is een prachtman!  Hij zocht en zocht in het verleden hoe het toch kon zijn dat ik zo moe bleef de hele tijd. Hij zocht en zocht waarom de dochter anders reageerde dan de zoon.  Hij kwam hier elke week aan huis als de zoon zelfs op zijn 10e nog hele nachten valse kroep had terwijl de kinderarts zei “dat kan niet, hij moet daar al lang uitgegroeid zijn”.
Hij was lekker van de oude stempel.  Hij dacht na, sloot eerst de dingen uit, en ging dan zoeken wat het wél kon zijn.

Dochterlief heeft een hekel aan mannelijke dokters, ze slaat letterlijk op de vlucht.  Behalve bij deze.  Hij kon haar betoveren door te vertellen dat zijn kleindochter dezelfde naam heeft als zij, en ging niet agressief op onderzoek uit maar heel zachtjes terwijl hij goed op voorhand vroeg of het goed was als hij dit of dat.
Hij kwam zelfs op bezoek in het ziekenhuis bij mij om te kijken hoe het ging.

Maar nu heeft hij heel veel oude patienten waar hij dagelijks naartoe moet.  Hij geraakt niet meer hier, en hij werkt ook niet op afspraak.  Heb ik een zieke, dan moet ik daar 1 of 2 uurtjes zitten aanschuiven op vreselijke bankjes.
Gelukkig kan ik heel veel telefonisch doen en legt hij dan voorschriften klaar.  Maar ik moet er telkens wel naartoe.  En het is niet bij de deur.

Gezien onze nieuwe situatie ging ik dus naar een nieuwe dokter, op “prospectie” en dochterlief ging eens mee.
Ik ken wel meer mensen die er gaan, ze woont vlakbij, en het is een groepspraktijk.  Ze is gekend met onze problematiek, van alle 3 en ze ziet nergens graten in.  Ons eerste gesprek was fijn, gemoedelijk, maar ook wel rechtdoor en daar hou ik van!  Niet te veel doekjes ergens om winden, is nergens voor nodig.

laboratory-313864__180

Ze nam om te beginnen een paar bloedstalen.  Voor de basis van het dossier.  Het was nodig, het was langer dan 6 maanden geleden (alweer foei, door de medicatie moet ik altijd effe laten nakijken hoe het met mijn nieren enzo gaat).

Mijn bloedwaarden waren in het verleden altijd archi-slecht.

Leukocyten en lymfocyten die helemaal hun plan trokken.  De verhouding tussen de 2 lag elke keer helemaal tegenovergesteld.
Mijn leverwaarden waren elke keer torenhoog sinds mijn longontsteking.  Toen was mijn levervlies helemaal ontstoken en sindsdien was alles om zeep.
Ontstekingswaarden… Sja, met fibromyalgie zijn die volgens mij altijd helemaal van de pot gerukt.  Alles, elk spiertje en vezeltje in je lijf is gewoon geïnfecteerd.  Dus ja, daar moet ik dan geen tekening bij maken.  Ik kon ook voelen wanneer mijn CRP ook nog erger de pan uit swingde en vroeg dan ook elke keer om bloed af te nemen omdat ik wist dat er iets niet juist zat. En toen was het ook altijd zo: een nieuwe opstoot van klierkoorts bijvoorbeeld.
Door de medicatie protesteerden mijn nieren ook altijd.
En een tekort aan vitamines, ik denk van alles wel iets.  Ik kreeg de belangrijkste bij, maar door één of ander lek in mijn buik gingen die toch wel altijd ergens ontsnappen.
De dokter deed zijn uiterste best om altijd alles in evenwicht te houden en om alles in de gaten te houden.  En om er toen voor te zorgen dat ik niet te snel weer aan het werk ging.

Deze keer kreeg ik de waarden een week na datum terug.
De nieuwe dokteres zei “alles is oké behalve vitamine D”.  Nuja ik denk dat iederéén nu wel een tekort heeft aan vitamine D 😉
Maar ik geloofde haar niet echt.
Ik vroeg alles na, CRP, Gamma, maar neen… alles was in orde.
Was het wel het juiste papier dat ze in haar handen had?  Jawel!
Ik had niet eens verhoogde cholesterol, schildklier werd nagekeken, nieren zijn tot rust gekomen en ook mijn lever is in orde.
Het lijkt alsof ik in een ander lichaam terecht ben gekomen.  Héél bizar is dat!

Die 10kg minder zullen ook veel doen, en de jarenlange lessen fasciatherapie , kinesitherapie, “ken-je-lichaam”…
10 jaar afzien en pijn zijn hopelijk nu afgesloten.
Zij gaat er wel over waken dat ik blijf doseren.  Ze begrijpt dat ik nu die 10 kg kwijt wou (iets met zelfbeeld), en dat ik nu een periode wil afsluiten, maar ze wenste me ook proficiat met mijn job en het positieve gesprek met de neuroloog.  Eentje om te koesteren dus!

Nu gaan we voor nog heel veel jaren plezier en genieten 😉

Ze zei wel: “als ik nog eens een 8 durf zien op die weegschaal krijg je kletsen” 🙂
Maar die wil ik zelf ook nooit meer zien!

medic-708121__180

8 Replies to “Bloed…”

  1. IK durf voorzichtigkes zeggen dat de fibro zich sinds mijn dieet heel erg koest houd! Ik en ondertussen 14 kg afgevallen, heb veel energie en bovenal, ik heb geen pijn. Hoewel het opletten is met mijn zwakke rug. Wat een succes voor jou! Ik zou ook graag terug aan de slag gaan. Al ben ik nog steeds ingeschreven in de school waar ik onderhoud en keuken deed. En dat kan natuurlijk niet meer. Ik ga eens afwachten wat de winter met me gaat doen, want het is nu ook goed weer voor ons fibrokes. Dikke duim van mij!

    1. Ik zeg ook nooit dat ik genezen ben hoor… De winter is héél slecht voor ons, en dagen met wind, of verandering van luchtdruk, of volle maan… we blijven heel gevoelig he!
      Ik moet ook nog altijd goed oppassen met mijn rug en nek maar kijk… als we iets gevonden hebben waardoor we ons beter voelen dan zijn we al blij he 😉
      Pijn is vermoeiend, en moe zijn is nog vermoeiender!
      Dikke duim voor jou ook want 14 kilo is véél!!
      xxx

    1. Het is echt bizar, maar kijk… het staat op papier dus ik geloof het maar he 😉

  2. Geweldig! Jij bent toch echt superwoman hé 🙂

    1. Hahaha 😉 Ik kreeg wel hele goede hulp he!
      xxx

  3. Wow, wat een geweldig resultaat,….je kan toch veel hé,……

    1. Ik weet niet hoe ik het geflikt heb… maar ’t is gebeurd. Vanzelf… met bloed, zweet en veel tranen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *