Op controle bij de neuroloog

De neuroloog en ik kunnen het heel goed met elkaar vinden.  We hebben dan ook een hele lange geschiedenis achter de rug.  Ik kom al jaaaaaaren bij hem langs, soms 2-3 keren per week, soms dagelijks aan de telefoon.
Het is dan ook niet Dokter en Mevrouw maar Rik en Hilde.

Dinsdag ging ik op controle.  Normaal gezien is dat om de 6 maanden maar ik was het een beetje (veel) uit het oog verloren en nu was het geleden van voorjaar 2014.  Het was best een grappige conversatie, en nu ik het nog zo goed weet schrijf ik het meteen op… Waarom?  Omdat ik zelf al wel trots was op wat ik heb bereikt (mag dat?), maar ik ben blijkbaar niet de enige.
Hij is diegene die mij elke keer bij elkaar schraapte toen ik dubbel of driedubbel lag van de pijn, die al de ellende van de SAB (subarachnoidale bloeding) oploste, die met mij op zoek ging naar de juiste combinatie van medicatie met alle ellende van dien (verkeerde combinaties en dergelijke) en die mijn gezeur aanhoorde toen de pijn maar niet ophield…  Een man met geduld van hier tot in Tokio en terug!

HBL_sab

(het is niet helemaal letterlijk maar zo goed als… en ja wij doen van “gij” en “allee joh!” enzo)

Ik: Hallo!  Da’s lang geleden he, sorry zenne!

Hij: Amai manneke gij ziet er goed uit!  Da’s niks lang geleden, da’s ’t teken dat het goed gaat.
Vertel ne keer, hoe is het?

Ik: Ah goed he, ik ben aan het werken *smile tot achter mijn oren*

Hij: Serieus?  Amai!  Wat doet ge?

Ik: Ik werk bij Toerisme hier in Mechelen!

Hij: Aah gij promoot Mechelen en omstreken!

Ik: Ja nee, Mechelen alleen is al meer dan werk genoeg en ik zit in de Toren ook he.

Hij: Ah echt?  Amai, deeltijds toch nog maar he?

Ik: Jaja da’s voorlopig al meer dan genoeg, 2 volle dagen en een halve.  Soms weekends, en dan heb ik in de week vrij.

Hij: Amai… zeg nu eens eerlijk, had ge dat ooit nog gedacht?

Ik: Nee, eigenlijk niet.

Hij: Awel, eerlijk gezegd ik ook niet.  Wanneer is uw frank beginnen vallen dat het wel zou lukken?

Ik: Dat was ne keer toen we een gesprek hadden dat ik mij er bij heb neergelegd “awel nee niet dan, dan zal het voor mij niet zijn dat werken, dan blijf ik maar thuis” en dan pas ben ik beginnen beter worden.
En ook door de scheiding.

Hij: Scheiding?

Ik: Awel ja, door de scheiding ben ik ook wel moeten gaan werken.  Maar ook het feit dat ik afhankelijk was, en dat het meer was van “ge kunt geen kant op want ik heb het geld”, hoewel dat nooit zo werd uitgesproken hoor, maar ik had wel altijd dat gevoel.  Het deed mij beseffen dat ik vooruit MOEST.

Hij: Awel, ik las deze morgen juist nog in de krant dat dat een grote reden is van scheidingen.

Ik: Nuja, bij ons waren het meer andere redenen.  En ook, ik heb een PAB-budget vastgekregen voor ons Madammeke.  En dat hadden ze ook nooit gedacht he.  Als ik iets wil dan ga ik er voor.  Ik vecht he.

Hij: Allee nu… dat wist ik al wel!

Ik: Awel en met dat PAB kan ik ook meer ondersteuning krijgen.  Door de hele situatie heb ik dat gekregen, anders had het waarschijnlijk een “nee” geweest.  Nu kan ik mensen zoeken die eens inspringen in opvang, en dan heb ik tijd voor Matti of om op adem te komen.

Hij: Ja manneke… ge doet dat goed!  En uw hoofd?

Migraine

Ik: Awel, af en toe komt het nog “goeiendag” zeggen.  Maar çava wel.
Ik ben nu al een maand op heel zwaar dieet.  Na een paar galcrisissen.  Niks vet, lactose, gluten, suiker of niks.
Wel met doktersbegeleiding, die geeft mij proteïnen bij.  Niet met shakes he, daar zit lactose in.  Maar ik moet mijn spieren behouden want ik beweeg een pak meer dan vroeger, ik doe alles met de fiets.  Als ik te veel afval, zijn meteen die paar spiertjes weg he 😉

Hij: Amai goed zo!  Wat een verandering!

Ik: En nu had ik toevallig vorige week opleiding, en daar waren alleen broodjes, dus ik had 1 broodje gegeten.  Ra ra ra… zaterdag en zondag, zo mottig als een pier en migraine!

Hij: Ahja dat blijft wel altijd een deel van u hoor.  En ge zult atijd moeten blijven oppassen.
Maar als uw eten daar veel aan doet blijf dan maar goed opletten.

Ik: Zeg maar ik word zo suf van die medicatie.  Kunnen we dat niet anders doen?

Hij: Tuurlijk!  We gaan dat spreiden.

Ik: En euh… geraak ik daar ooit vanaf van die dikmakers?

Hij: Tuurlijk!  En van die andere ook.

Ik: Echt??

Hij: Tuurlijk!!  Gij gaat nog Champagne drinken!

Ik: Cool!

*hij print voorschriftjes voor een paar maanden ondertussen*

Ik: Allee…  Tot euh…

Hij: Tot niet te snel!  Als het niet nodig is moet ge niet per sé komen…

Ik: Aah allee dag dan he!

Hij: Daag Hilde

*dartel dartel naar buiten* 🙂

175839018

8 Replies to “Op controle bij de neuroloog”

  1. Woaw! Petje af voor jou hoor! Wat een vechtlust. Ik duim dat het alleen maar beter mag gaan, elke dag een stapje vooruit. x

    1. Dankjewel 🙂
      Het gaat inderdaad echt super, de ene dag wel beter dan de andere maar als ik over het algemeen kijk…
      Ik verwonder mij nog elke dag 🙂
      xx

  2. Geweldig om te lezen, ik ben blij dat je met zo’n sprongen vooruit gaat!

    1. Héél veel dank aan jou!! Echt waar!!
      Het afgelopen jaar is echt een keerpunt geweest 😉
      xx

  3. Zalig om te lezen,……blijf maar beter worden,……

    1. Hihi dat is het plan he 😉
      xxx

  4. Ben effe stil van uw verhaal.
    En ook blij. Omdat het leven soms meer biedt dan mogelijk lijkt.
    En natuurlijk bewonder ik je enorm. Foert zeggen aan sommige dingen, en doorbijten, ik kan me voorstellen dat je niet elke dag even graag aanwezig was.
    Doe zo voort, haal veel energie uit al wat je doet, en zorg ervoor dat je de doktersbezoeken nog langer uitgesteld worden.

    1. Soms, zeker aan het begin, lijkt het alsof het nooit meer goedkomt.
      Je moet heel veel geluk hebben dat je bij de juiste dokters terecht komt, mensen die je geloven, die verder zoeken dan het gewone boekje.
      Dat geluk had ik, ofwel ben ik er zelf naar op zoek gegaan. Ik ben koppig, en ik vecht om mijn gelijk te krijgen.
      Soms gaf ik ook wel eens op hoor, en met kinderen is het helemaal niet makkelijk.
      Maar zij gaven mij net de kracht om dor te gaan om beter te worden.
      En nog steeds 🙂
      En als ik met mijn verhaal mensen kan inspireren, of er voor kan zorgen dat ze de moed niet verliezen dan doe ik dat met plezier!
      Kleine moeite 😉
      xxx

Laat een reactie achter op misssexandthecity Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *