Daar lig je dan weer

Oké, nu was het wel best lang geleden, maar toch… voor mijn plezier lig ik hier niet!

Begin vorige week voelde ik al dat mijn lichaam protesteerde, alles deed pijn, ik kon geen voet meer verzetten, en autorijden was niet zo verantwoord meer, maar ja… daar was geen tijd voor, het leven moest verder lopen.  Mijn kinderen hebben immers een (min of meer) fitte moeder nodig, toch?
Ik weet het aan de bronchitis en sinusitis.  En aan de medicatie daarvoor.  Beetje suf,dof in het hoofd, duizelig,…

Maar woensdag ging het al helemaal niet meer.  Toch ging ik in de namiddag lekker in het zonnetje naar de voetbaltraining van de kinderen.  Met de andere mama’s kletsen, in mijn stoeltje, en ik genoot van de warmte en kreeg zelfs net wat teveel kleur op mijn neus 😉

Donderdag besloot ik dat ik echt eens een dag niets zou doen.  Maar ik kon ook niet anders.  Ik kon geen voet verzetten.  Alles deed pijn.  Ik kon om te beginnen al niet uit mijn bed ’s ochtends, maar een paar koffies verder was het niet beter.  Mijn lichaam schreeuwde “stop!” en ik belde de huisarts met de vraag of die even kon langskomen tijdens zijn ronde.  Helaas kon die niets meer voor mij doen zei hij.  Dat was meer een werkje voor de neuroloog.   Hij vond dat ik opgenomen moest worden en even van de zorgsituatie moest geïsoleerd worden.  Hij ging voor een brief zorgen.

’s Avonds, na het eten en huiswerk reed mijn zus met mij naar het ziekenhuis.  Ik had al gebeld met de dienst neurologie en die vonden het ook het meest raadzaam dat ik via de spoeddienst zou komen, ik had immers een brief van de huisarts.

Op de spoeddienst was ik categorie “niet dringend” dus ik moest wachten… uiteraard.  Alleen, als er staat waar je naartoe moet in de brief, dan kunnen ze het zich net iets makkelijker maken in de triage, maar ik werk daar niet he 😉

De eerste verpleegkundige begon al meteen met “mevrouw ziet het allemaal niet meer goed zitten zeker?” en ze deed zo een gek tekentje richting haar hoofd.  Toen dacht ik oké… hier klopt iets niet… ze gaan mij niet afschilderen als psychiatrisch patiënt (niets mis mee, begrijp mij niet verkeerd!  Maar CVS en fibromyalgie zijn geen psychiatrische ziekten, het gaat vooral ook om lichamelijke klachten!).
Ik benadrukte de lichamelijke klachten, en daarna pas dat het om de voortdurende zorg gaat en het gebrek aan rust en dat ik al griep had met Kerst en Nieuw, dat ik niet had kunnen recupereren enz…

Volgende in rij: een stagiair dokter.  Zus vloog buiten “want dat moet van het protocol”.  En patiëntenrechten dan?  Ik mag toch iemand bij mij houden?
Dus… weer hetzelfde verhaal.  Neen ik ben niet labiel of depressief! Ik heb tijdens de vakantie nog heel veel (te veel!) leuke dingen gedaan met mijn kinderen, anders was ik wel in bed blijven liggen.

Volgende in rij (3 uren later) de echte dokter.  Weer hetzelfde verhaal.
Maar zij was slim genoeg om de neuroloog van wacht te bellen (die mijn dossier kent) en die vond het raadzaam mij toch op te nemen omwille van mijn pijnklachten.

4 uren laten (niet-dringende patiënten worden binnen de 4uren geholpen) kon ik naar boven.  Het was 23u denk ik.  Snel aan het infuus met pijnstilling en slapen!!
10002924_246351378877635_1515305786_n
De volgende dag kwam mijn eigen neuroloog.  Die begreep er niet veel van.  Waarom had de huisarts mij gestuurd, wat was het probleem, …
Ik benadrukte dat ik zelf niet had gekozen om te komen (ik lig liever in mijn eigen bed hoor!), dat ik ziek was geweest met Kerst en Nieuw, onlangs nog eens, dat ik de kans niet had gekregen te herstellen, … hij kent ook mijn situatie.  Dat mijn lijf gewoon leeg en op was en schreeuwde van de pijn.  De pijn werd onder handen genomen maar hij stuurde toch een psychiater langs.

Een psychiater?  Wat is er toch mis met iedereen?  Ik zei hem dat hij dat maar moest doen, maar dat ik mentaal heel goed was.
Het was een psychiater van het CVS-centrum hier, dus ik had er geen probleem mee.
Ik vertelde hem alles, van 5 jaren geleden tot nu,  vanaf de diagnose tot nu, alle diagnoses die in tussentijd erbij waren gekomen, de gezinssituatie, de procedure tegen het RIZIV, het feit dat ik ondertussen 0 euro uitkering krijg, …
Ik heb hem verteld dat ik vooruit MOET en dat ik ZAL gaan werken.  Ik BEN een vechter, en ik geef NIET op, nooit gedaan.
Hij trok grote ogen en vroeg “voelt u zich depressief?”
Ik moest hem tegenspreken.  Ik zei hem dat dat absoluut niet zo was, anders was ik afgelopen woensdag niet naar het voetbal geweest, of tijdens de vakantie leuke dingen gaan doen met de kinderen.

Hij ging het eens allemaal laten bezinken, mijn dossier nakijken en iets laten weten.
Hij vroeg wel nog wat hij voor mij kon doen.  Ik zei “mijn dagelijkse pijn wegnemen” maar hij zei dat dat iets was voor de neuroloog. Dus ja…

Ik blijf al tot en met morgen.  Die 2 zullen dus moeten uitvechten wie mij kan helpen 😉
Maar voor een depressie kunnen ze mij al NIET houden!

to be continued…

d156978cac1d11e39e3d1241a3f957e9_8

0 Replies to “Daar lig je dan weer”

  1. Wat een gedoe, voor je de juiste arts ziet…ik hoop dat het helpt, en dat je je snel beter voelt! Sterkte!

    1. Hoi Anita
      Inmiddels is de pijn onder controle. Dat scheelt een hoop! Als de pijn al minder is kan mijn lichaam ook recupereren he.
      Bedankt voor je berichtje!
      xxx

  2. Veel herkenbaarheid hier na het lezen van je blog. Hou vol is het enige wat ik je kan wensen. En dat doe ik bij deze.

    1. Dankjewel Tineke!
      Jammer dat het voor jou herkenbaar is 🙁
      Lieve groetjes
      xxx

  3. Desiree Wigman

    Ik ben helemaal beduusd. Maar dat is toch onvoorstelbaar waar jij tegenop moet boksen. Je zou er depressief van worden ;-). Inderdaad wat is er mis met HEN? Maar ben trots op je, dat jij je niet van je stuk laat brengen door die artsen. Go girl! Love, hug and kisses. Dees

    1. Ja kijk lieve Dees… ik vind het ook niet echt kunnen. Ze moeten me nu toch al kennen ondertussen.
      Ik heb de ontslagdocumenten ondertussen gezien en gelezen en ik stond met verstomming geslagen.
      De psychiater was wel duidelijk: niks mis mee, er wordt alleen nogal veel in haar schoot geworpen. En daar was ik dankbaar voor 😉
      xxx

  4. Ook ik ben ‘gezegend’ met cvs en fibro. Hetgeen je schrijft is zo herkenbaar… Alles toeschrijven aan depressie is lekker makkelijk, want met de ziekte zelf lijkt niemand raad te weten… Veel sterkte!

  5. Ook ik ben ‘gezegend’ met cvs en fibro. Hetgeen je schrijft is zo herkenbaar… Alles toeschrijven aan depressie is lekker makkelijk, want met de ziekte zelf lijkt niemand raad te weten… Veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *