Loading...

Help mijn kind ziet ze vliegen!

Oké… misschien niet de beste woordkeuze…  Maar hoe vertel ik het dan best?
Inmiddels ben ik al een paar dagen verder, beetje bezonken en nog steeds in een roes.  Het lijkt alsof ik gedronken heb maar hé, dat kan nu eenmaal niet he 🙂

“Je moet ventileren!” hoor ik van de mensen waar ik al mee babbelde.  Allemaal goed en wel, en ik mag dan wel een open boek zijn, maar ik ben niet iemand die zomaar tegen de mensen zal zeggen “hé moet je nu eens iets weten….”
Het is nu ook eenmaal iets waar niet iedereen over kan meepraten dus ik doe het maar niet.
Dus ventileer ik tegen mijn toetsenbord.  En jullie kunnen lezen, of niet.

Het was al een tijdje dat KleineMiss weer afgleed.  We konden er echt geen oorzaak voor vinden.  In de eerste plaats denk je altijd dat het aan de scheiding ligt.  Dat is voor geen enkel kind makkelijk, maar zeker niet voor een kind met autisme dat heel veel nood heeft aan structuur.
Maar hoe zeer we ons best ook deden om het zo makkelijk mogelijk te maken, er blééf maar iets hangen.

11011842_393924804120291_8108439471430095156_n

Er was plots even een déjà-vu naar het eerste leerjaar, toen ze met gaten in haar (nieuwe) schoenen naar huis kwam omdat ze de hele speelplaats was over gekropen als zijnde het hondje van haar beste vriendinnetje.  Gelukkig kon ik hierover met de desbetreffende mama héél goed babbelen, ze is dan ook een supermama, en een hele lieve vrouw!  De 2 dames zijn hele goede vriendinnen omdat de ene de andere omhoog trekt, beetje brutaler maakt (wat ook wel nodig is), en de andere maakt de ene wat rustiger (wat volgens de mama ook wel mag).  Ze leren aan elkaar dat de ene moet leren “neen” zeggen wanneer het genoeg is en de andere moet leren luisteren als de ene “neen” zegt.  En de mama van het vriendinnetje probeert echt zo oprecht te leren wat autisme is en zo’n vriendinnetjesmama’s zijn er niet veel.  Dus ik koester hen!
Maar ook dat was snel weer opgelost, dus ja… dat was het ook niet.

Ik ging met de juf babbelen.  Misschien was er wel iets gebeurd op school dat ze ons niet vertelde, niet durfde vertellen.  Maar de juf had geen enkel idee.  Ze vond wel dat ze al een paar weken niet meer zichzelf was.  Veel stiller dan vroeger, minder meewerkend in de klas, minder grapjes, minder lachen.
Maar ja, ook daar wisten we weer niet hoe het kwam.

Ze was ook al een tijd terug agressiever tegen mij en haar broer, maar hé, dat kan niet.  Dus daar werd dan heel snel en heel kort op gereageerd.  Dan moest ze maar een beetje in de gang gaan nadenken.
Ook de kleuter-peuterkuren waren terug.  Vingers in de mond, of zelfs een hele vuist tijdens een brulpartij, huilen (krijsen) om iets dat uiteindelijk maar banaal was maar dat dan uitmondde in een brulpartij van een half uur, een uur … you name it!

Intussen kocht ik ook weer de hele voorraad ondergoed leeg van de goedkoopste winkel in de buurt… Zindelijkheid zijn we vergeten.  Wij dachten dat het was doordat ze zich 4 dagen héél erg flink houdt bij de papa en daardoor alles loslaat (letterlijk) als ze weer thuis komt.  Maar kijk… misschien is het wel weer iets anders.  Wie zal het zeggen?

Het fluisteren stak de laatste tijd weer enorm de kop op, doen alsof ze huilt en als je vraagt waarom ze weent dan heeft ze zogezegd niets gedaan.  Liegen en bedriegen, gewoon terwijl je kan bewijzen dat het tegendeel waar is.  En ik die altijd beweerde dat je daarvoor fantasie nodig had en dat zij zoiets nooit zou doen.  Mooi niet dus!

12983999_526735910839179_5903278399546914689_o

Nuja… De nachten waren ook al weken weer bagger.  En dus ook afgelopen dinsdagnacht.  Na de 5e keer had ik gezegd dat ik de Intercom zou afzetten.  Oké, eerlijk gezegd was ik best pissig.  Zo vaak opstaan, en telkens je boven komt beweerde ze dat ze niets aan het doen was (nee hoor… Broer was vast aan het slapen, alleen zij was wakker).
Ik zei daarom dat de beloofde barbecue van woensdag niet zou doorgaan.  Ik was véél te moe en zou in de namiddag moeten slapen.  Dat was dan jammer.
Waarna ik terug naar bed ging.  Intercom afgezet.  En nog een uur wakker gelegen van frustratie.

Woensdag was ik uiteraard helemaal slechtgeluimd, maar mejuffer blijkbaar niet.  Niet gebeurd “liefste mama” hier en “mooie mama” daar.  En heel behulpzaam ook, wat anders nooit het geval is.
’s Middags gingen we nieuwe schoenen kopen voor school waardoor ze heel gelukkig was.   Voor een volle 10 minuten toch, zoals gewoonlijk.

In de namiddag ging ik hun koffers pakken voor het papa-weekend.  Broer zat op zijn kamer te studeren.  De PAB-er (persoonlijk assistentiebegeleider) was binnengekomen toen ik zelf nog boven aan het pakken was.  Hij wist was er gebeurd was ’s nachts en wou toch wel eens horen wat haar verhaal was.  En misschien kon die beloofde barbecue toch nog doorgaan omdat Broer dat toch wel verdiende.  En mama ook 🙂
Maar hij had nog maar gezegd “zeg, wat was dat nu vannacht” of ze haalde uit naar hem.  En niet zomaar een poefje om te lachen.  Neenee een echte pats.  Nog nooit was ze agressief naar een buitenstaander toe.  Naar mij, naar haar broer.  Maar zelfs niet naar mijn zus of mijn mama.

11374720_1143584435670661_719517632_n
Zij moest beneden blijven zitten van de PAB-er, hij ging met mij komen babbelen.  Ik schrok mij rot!  Ik dacht “waar gaat dit naartoe?”.
Opnieuw zijn we gaan denken “van waar komt dit toch?”.
En we zijn gaan terugtellen…
Ook broer kwam er bij zitten.  We hebben hem voorzichtig ook gevraagd “is er iets gebeurd bij papa waardoor dit zo erg geworden is?  Zonder dat je vertelt wat, je weet dat je niets moet vertellen dat je niet wil maar we zoeken maar naar de oorzaak.”
Maar niets…
We telden en telden en kwamen uit… Op de periode waarin we stopten met de slaapmedicatie.  Broer was de enige wiens euro viel.
En ja… De PAB-er zei meteen “die hoort stemmen!”  En ik brak…
Mijn kind hoort stemmen… ook dàt nog…
Het was inderdaad één van de mogelijke bijwerkingen na het stoppen met dat medicijn .

Ik belde dus met de neurologe maar zij zei dat die bijwerking al lang zou moeten voorbij geweest zijn.
Ze zei “dit kan ik zelf niet meer oplossen.  Je moet echt naar de kinderpsychiater, en zo snel mogelijk.”  Ik kreeg een naam door en die contacteerde ik, via mail, want telefonisch is dat daar blijkbaar niet zo simpel.
En ik moest ook meteen met antipsychotica starten.  Om de angsten en stemmetjes te verzachten.

Kapot ben je dan.  Je kind naar de psychiater.  Dat om te beginnen.
Plus: Een heel nieuw traject.
Ik deed al eens een heel gevecht om erkenning, om haar te krijgen zoals ze is.
Maar het verschil is nu dat ik werk.  En veel werk.  En dat ik een zoon heb in het middelbaar, die gebukt gaat onder de kuren van zijn zus.  En om nu alweer een heel traject te bewandelen…

Ik ben moe.  Héél moe.  Of misschien is het door de klop.   Het voelt als een kater, en dat terwijl ik niet eens drink.  Slapen zit er niet echt in.

Gelukkig heb ik veel mensen waar ik mee kan babbelen, mensen die op de psychiatrie werken en die kunnen zeggen wat het allemaal waarschijnlijk al niet is.  En mensen met kinderen zoals LittleMiss.  Die zich wel kunnen voorstellen wat het nu allemaal is hier thuis.  En dan zijn er ook de lieve collega’s waar ik mijn zinnen kan verzetten, en de vriendinnen waar ik Eurovisie ga kijken ofzo 🙂
En Twitterdinnetjes.  Nuja, véél steun dus.
Want nu is het wachten.  Op een nieuwe diagnose.  En een nieuw traject.

Mag ik eerst dan even op vakantie?

En bedankt aan mijn allerliefste zus.  Voor elke dag.  Een keer of euh… 🙂

5714d8af530334bad408a0ea9696dbba

Later als ik groot ben…

… wordt hij geen Bob de Bouwer, Thomas de Trein, politieagent of brandweerman, treinbestuurder of piloot, …
Het stond al vast van toen hij kleuter was.  Hij ging iets doen met dinosaurussen.
Hij kon maar amper spreken en hij werd al “paleoleolo… allee mama zo met dode dino’s”
“Paleontoloog?”
“Ja dat!”
“Ga dan eerst nog maar even naar school dat je het tenminste eerst kan uitspreken!”
Ik herinner mij deze conversatie echt nog zo letterlijk ook al is het geleden van in de tweede of derde kleuterklas.  Hij was naar het Natuurhistorisch Museum geweest voor de eerste (van vele) keer.
Hij leerde alles over dinosaurussen, en het ging zelfs zo ver dat, toen we naar Londen gingen in de Paasvakantie van 2012, hij gids was voor mij en een vriendin in het Natural History Museum.  Hij was toen 9.  Het Brusselse Natuurhistorisch Museum had hij toen al een paar keren bezocht ondertussen.
IMG_3989

De dino’s bleven maar K’NEX en Lego namen de bovenhand.  Ik zag Schotse rokken inclusief mutsjes met doedelzakken uit Clickx naar beneden komen.  Hilarisch maar wel super gevonden!  Ik zag hele constructies zijn kamer vullen en nadien ook de woonkamer en veranda.  En toen moest hij bijna naar de middelbare school.  Dat werd een moeilijke studiekeuze.  Hij werd altijd de kleine professor genoemd maar een studierichting “professor” bestaat nu eenmaal niet.  Gelukkig was er een richting die net opgestart was bij hem op school en waar hij zijn hartje kon ophalen.  Het is lekker technisch maar toch moeilijk genoeg.  Ze moeten uitvindingen maken met domotica en elektriciteit, al van in het eerste middelbaar.  En hij besloot onlangs dat hij toch architect wil worden.  Hij wil huizen maken waar iedereen kan in wonen.  Niet te “kunstig”.  Huizen voor iedereen toegankelijk, en ook energiezuinig.  Hij is er mee bezig!

WP_20131222_002

En hoewel hij al van zijn 5 jaar oud in de goal staat, profkeeper worden staat niet meteen op nummer 1.  Eerst zijn diploma halen, en dan ziet hij wel.  Want voetballer zijn kan je ook niet tot je 40 en daarna moet je ook weer gaan werken zegt hij.

Die jongste, dat is wat anders.  Die werd paardenfluisteraar, hondenuitlater hoewel ze niet tegen blaffen kan, juf, mama, zangeres, danseres, acrobate,….
Maar uiteindelijk bleef ze hangen bij bakker… En niet zomaar bakker!  Glutenvrije cakejesbakker.  Zo kunnen mama en tante lekker veel komen eten 🙂
Misschien ben ik zelf ook wel een beetje schuldig door altijd veel koekjes en taart te hebben gebakken toen ik bij een taartenwinkel werkte.

DSCN6061

Ze heeft ook met haar vriendinnen al een heel concept voor een restaurant uitgeschreven, met kleuren van muren en stoelen en tafels tot servetten, dus misschien wordt ze later toch wel kok of ober.  We zien wel!  Als ze maar gelukkig is!

WP_20151122_006

En ik?
Ik wist helemaal niet wat ik wou worden!
Iedereen wou ofwel juf, ofwel politieagent worden in de lagere school.  Ik ging naar de hotel- en toerismeschool toen ik 14 jaar oud was maar bij het afstuderen wist ik wel dat dit niet was wat ik zou doen voor de rest van mijn leven.  Ik studeerde verder en ging in het buitenland werken.  Dàt was wat ik wou doen!  In hotels werken met mensen die altijd goed gezind waren omdat ze op vakantie waren.
Maar mensen veranderen, en dromen ook…
Na een tussenstop van 8 jaar in uitzendwerk en 6 jaar thuis kwam ik terecht in de sector toerisme.  Dus terug een beetje waar ik voor had gestudeerd.  Niet het fysiek zware van de horeca maar meer het dienstverlenende.
En mensenlief… wat doe ik deze job graag!
Maar als je mij en mijn blog een beetje volgt had je dat al wel door 🙂

InstagramCapture_290a9f2c-1ad2-4d20-8d18-46bb80cb1d7a

En jij?  Wat wou jij worden als je groot was?  En je kinderen?

Kapitein Winokio heeft een zalig boek geschreven met 20 beroepen waarvan je misschien wel droomde vroeger.  Sommigen zijn verzonnen, sommigen bestaan echt.  De illustraties zijn supermooi en de liedjes zijn op z’n Winokio’s 🙂

Kapitein-Winokio_Beroepenboek_Inside_2

Het boek met CD, en met hele mooie foto’s van Emilie Vercruysse en illustraties van Isabelle Vandenabeele, zijn verkrijgbaar vanaf € 23,95.

En vertel eens… #watwiljijlaterworden ?

#Twitterlovesbrussels

“En wàt ga jij doen?”
Whatever…

Probeer maar eens aan een buitenstaander uit te leggen dat je met honderd in de zestig mensen hebt afgesproken op het Beursplein om ook nog eens even stil te staan rond wat er allemaal gebeurde ondertussen een maand geleden.

En wie dat allemaal zijn?  Wel… mensen die je kent, en mensen die je nog niet kent, maar dat duurt dan absoluut niet lang.  Je babbelt misschien al jàren met hen, via Twitter.  Serieus, minder serieus, dat is het leuke er aan.
Maar daarom kunnen we niet minder serieus zijn.

Van zodra de oproep van deze bijeenkomst was gelanceerd ging ik er op in.  Ik wou absoluut ook eens naar de Beurs, maar alleen vond ik het maar stom.  De kinderen zouden er niks aan hebben dacht ik, en met anderen samen zou het nét iets aangenamer en luchtiger zijn.

WP_20160415_006

En oké, we zijn een maand verder.  Is dat dan nog wel de juiste moment om daar nog te zijn?  Wel… je ziet wel op de foto dat er nog steeds mensen zijn die daar bloemen, kaarsjes, knuffels leggen.  Een dag later was er ook een soort van mars, dus er is altijd wel tijd om stil te staan.

En er werd op Twitter commentaar gegeven over waarom we daar met zo velen waren.  Of dat het niet overroepen was.   “Gaan jullie daar wat staan feesten ofzo?”
Welja… het was misschien wel een beetje leutig…  Maar het leven is al serieus genoeg.  Neem het van mij aan.

12993538_10209225121848026_3496428293448531575_n
(foto van Chris Neuts)

Maar toch was er ook een serieus moment.  Er werd wel degelijk gespeecht en stilgestaan bij de aanslagen.
Als iemand al de namen van de slachtoffers voorleest, dan wordt het écht wel stil… Dan krijg je écht wel kippenvel, zeker als daar iemand bij is die je kent.  En dat je elkaar graag moet zien, elke dag opnieuw.  Want voor je het weet is alles voorbij.  En ook dààr kan ik van meespreken.
En er werd graag gezien!  Er werd geknuffeld en gekust.  Ik kan u zeggen dat ik nog nooit zo veel heb geknuffeld met mensen die ik nog nooit heb gezien in het echt.

Ik ben echt blij dat het medium bestaat.  In de moeilijkste periode van mijn leven heb ik Twitter leren kennen.  Toen ik zelf niet buiten kon was Twitter mijn kijk op de buitenwereld.
Nadien leerde ik mensen in het echt kennen, de Mechelse bende, en vrijdag waren zij mijn backup (en chauffeur!)  om al de rest te leren kennen 🙂

12998645_529014677277969_254074641352743549_n

Ik ontmoette stuk voor stuk prachtmensen en dat bewijst nog maar eens dat Sociale Media echt niet iets vluchtigs is.

We werden trouwens getrakteerd op frietjes van Frieterij en op drankjes bij Huawei waarvoor dank!
Het was er supergezellig!

12993574_10154183873304617_6396631286075867019_n
(foto van Sara De Bruycker)

Ik zeg hartjes voor Twitter…

CgGCMljWwAAvkWu
(foto van Twitter uiteraard)

En hoe gaat het nu met jullie?

12963523_524546727724764_9120183841028566290_n
Die vraag kwam afgelopen weken héél vaak.
Ik zag er dan ook niet al te best uit…
Gordelroos in mijn gezicht, in mijn oog, enfin, over mijn halve hoofd maar dat zie je gelukkig niet helemaal.  Het leek alsof ik een pak slaag had gekregen 😉
De huisarts was niet zo best gezind dat ik daar al een tijdje mee rondliep maar ik had het zelf ook niet door dat het dàt net was, ik dacht eerder aan beten van één of ander dier.  Stress?  Vroeg ze…
Ikke?  Stress?  Neuh!!! 🙂

Sja, hoe gaat het nu?
Zoals met iedereen zeker?
Of misschien nog een tikkie anders?
De afgelopen 2-3 weken waren hier een rollercoaster.

Ook wij waren helemaal ondersteboven van wat er is gebeurd in Zaventem en Brussel.  Alleen met dat verschil dat de papa van de kinderen op de luchthaven werkt.  En dat mijn hart toch wel even heeft stilgestaan die bewuste dinsdag.  Het mag dan nog mijn ex-man zijn, ik heb wel 20 jaar mijn leven gedeeld met die man, het is de vader van mijn kinderen, en mijn leven (en ook een deel van mijn/zijn vrienden) ligt op die luchthaven.  De oudste is nog heel vaak meegeweest om naar de vliegertjes te gaan kijken, als zondagse uitstap om daarna iets te gaan eten, toen dat nog ging.  Of gewoon op het dak van de parking gaan staan en een paar uren vliegtuigen turen… Ze hebben het van geen vreemden.  Mijnheer Professor ziet in de lucht al wat voor type het vliegtuig is en dat heb ik hem nooit geleerd.

Die dinsdag was ik onderweg van school naar huis, lekker veel plannen op mijn vrije dag, toen ik achter in de auto mijn telefoon maar hoorde rinkelen en rinkelen.  Tot ik plots Eva Daeleman op de radio hoorde en besefte dat die telefoon wel eens héél dringend kon zijn.
Thuisgekomen bleek dat het het de ex-man was die herhaaldelijk had proberen bellen om te zeggen dat alles oké was met hem.  Maar niet met de collega’s.  Hij was op de parking, de rest was binnen.

We besloten de school van de oudste te bellen.  Die was bezig met zijn laatste examen.  Maar zoals dat gaat met die gasten, tijdens de speeltijd kijken die op hun smartphones en zien die allemaal dingen die gebeurd zijn en zonder duiding achter al die beelden zouden ze misschien in paniek slaan.  De school is eentje met best wel wat luchthavenpersoneel dus het was niet het eerste telefoontje dat ze binnen kregen.  Ze gingen hem apart aanspreken en hij mocht kiezen of hij naar huis wou, wou bellen met de papa, wou blijven na het examen tot ’s middags…
Ook de school van de jongste werd verwittigd.  De kans dat die beelden zou zien of iets zou opvangen was heel klein.  Maar in de namiddag was er een uitstap gepland en daar zou dan later over beslist worden dat die niet doorging dus we waren al blij dat ze de juiste informatie kreeg (althans, dat was buiten de stagiaire gerekend).

Zoonlief wou tot de middag bij zijn vrienden blijven maar hier thuis stond de telefoon roodgloeiend. Tante en nichtje in Brussel, net op tijd op hun werk en dus nét op tijd uit de metro maar nadien ook vast op hun werk (het minste van hun zorgen op dat moment).  Maar ook wel bezorgd om de luchthavenman.  Ook de oma, mijn ouders, en nog wel wat vrienden die dachten “oei oei… daar kennen we volk!”
De kinderen kwamen met gemengde gevoelens thuis…
Bij de ene deed het niks, tot je zijn Legotafereeltjes zag en zijn tekeningen.  Die nam de Brussels Airport Community trouwens over nadat ze heel hun pagina hadden leeggemaakt.  (kijk maar bij MrMatti03  op Instagram)
Bij de andere was het een drama tot ze vijf minuten later alweer op haar roze wolk zat.  Typisch Lievelien.
10995008_244877319187199_2011

De dagen nadien zat ik in een soort van luchtbel… Ik besloot niets te volgen, geen beelden meer te bekijken, al de kranten weg te gooien en alleen maar hier en nu en wij te gaan… Dat heb ik op zo’n momenten nodig.
“Wij-tegen-de-wereld-gevoel”
De kinderen vertrokken die zaterdag naar hun papa en voor het eerst vond ik dat niet erg.
Zowel zij 2 als de papa hadden het nodig om samen te zijn.  De papa wég van de luchthaven want ik hoorde dat hij echt kapot was.  En de kinderen samen met hun papa om te weten dat alles oké was.

En ik ging aan het werk.  Een week lang, begin van het hoogseizoen.  Volle bak en alles vergeten.
Of dat dacht ik….
Tot mijn lieve buurman overleed.
Mijn lieve buurman die in oktober 96 zou worden.
Hij was al wel twee weken in het ziekenhuis, en ik ging héél vaak langs, maar dan nog is het zo jammer…
Ik werd als eerste opgebeld door de buurvrouw, ’s ochtends vroeg.  In pyjama snelde ik naar daar tot haar zoon er was.
De begrafenis heeft ze proberen plannen vóór onze city trip of er na maar dat lukte niet, maar ze was zo blij dat we er al die jaren waren voor hem en nu nog voor haar…
We proberen het gemis zo goed mogelijk op te vangen door ’s avonds met haar televisie te kijken maar dat gaat niet elke avond natuurlijk…

Hij was mijn vervang-opa, mijn roddeltante, sociale controle, postbode, gekke-manieren-leraar-aan-de-kinderen,…  Nuja, hij heeft nu rust.  En ons Heike* heeft er een opa bij.

Een paar dolle weken…
Over-over-vermoeid  vertrok ik naar Parijs.  Niks gepland, niks opgezocht, en alles last-minute ingepakt.
Maar we hebben genoten!  Van véél zon, van rustig-aan, van gezelligheid, van elkaar…
12932609_525898877589549_1407160396565032933_n

Going to Paris!

We gaan naar Parijs!
Nuja, dat plan was er al lang hoor…
Met mijn zoon ging ik met 2 vriendinnen naar Londen toen hij 9 jaar was.  Eerder toevallig en nogal last minute maar hij had dat zo enorm verdiend.  Hij moet altijd opdraaien voor de fratsen van zijn zus, ik was zelf al lang zo ziek en hij werd best opzij geschoven dus ik vond dat we wel een paar dagen quality time konden gebruiken.  De 2 vriendinnen die meegingen gingen sowieso naar Londen en zijn echt kenners.  Bij mij was het heel lang geleden dat ik er was dus zij gingen ons gidsen, ik moest me niet voorbereiden.

Hij had alleen de Kids Kompas van Londen mee.  Deze boekjes zijn een aanrader trouwens!  Ze zijn helemaal op maat van de kinderen geschreven.  Hij had uitgezocht dat hij het Natuurhistorisch Museum wou zien.  Maar natuurlijk ook de Tower, en The Eye of London.  Het leuke aan die boekjes is dat er ook leuke dingen in staan om te bezoeken die je normaal gezien als volwassene niet gaan bezoeken.  En tóch zijn ze het bezoeken waard!  Of leuke weetjes die je echt niet weet!
Maar voor ouders staan er ook wel tips in over vervoer en overnachtingen, over waarop je kan besparen als je een bepaalde weekendpas neemt, maar dat het voor kinderen goedkoper is om losse tickets te kopen of iets dergelijks…
Ik kan het alleen maar aanrader!

9200000047090989
Dit terzijde
Wij toen dus naar Londen… Een heerlijke week denk ik dat het was, we bleven alleszins heel lang weg!  Maar die kleine drop wist dat natuurlijk… Dus beloofde ik dat als zij 9 was dat wij samen naar Parijs zouden gaan met mijn zus.
En dat is dus nu!
Binnen een maand zijn we weg… En we hebben nog niks geregeld 🙂
Behalve dan dat mevrouwtje met haar Kids Kompas al in de weer was.
Ze wil één of ander poppenmuseum zien.  En zoonlief wil het Musée National d’Histoire Naturelle zien omdat ze daar iets hebben over paleontologie.
Het wordt een trip van 2 moeders met kinderen tussen 2,5 en 12.
Mijn zus en dochter willen zeker gaan shoppen en ik wil met mijn zoon ook wel iets leuks gaan doen, Hard Rock Café ofzo…

lafayette-shopping-center-paris-france-8178612
Het zal leuk zijn.  Ik ben er altijd graag geweest.  Het werk was nooit mijn droomjob, het bedrijf trok nergens op, maar elke minuut vrije tijd was ik in de stad.  Altijd een beetje thuiskomen…

Maar eerst al eens kijken of we een soort van appartementje vinden want met onze kleuter zal dat wel nodig zijn.
Paris here we come!

city-france-paris-quote-Favim.com-1189837

Dag krokusvakantie!

Februari was nog niet lief voor ons!

Januari was al  niet van de poes: ik begon na een half jaartje halftijds te hebben gewerkt 80% te werken.  Dat vergt enige aanpassing, zowel voor mezelf (mentaal en fysiek) als voor de kinderen.
We keken enorm uit naar de krokusvakantie.  Iedereen was moe.
Maar we gingen wél leuke dingen doen:
– we gingen naar de K3-show, iets waar we al heel lang naar uitkeken, we hadden de liedjes heel goed ingeoefend 🙂
– we gingen naar Kapitein Winokio, inmiddels een jaarlijks wederkerend fenomeen aan het worden
– we konden eindelijk eens naar de Dossin Kazerne, hetgeen anders als kind niet gaat omdat het net iets té uitgesproken is.  En we kregen zelfs een eigen gids want Maurice ging ons alles uitleggen.

Maar kijk… Mister Griep dacht er anders over.  Vrijdag voor de vakantie stuurden de collega’s mij terug naar huis “omdat ik er niet uit zag” en toegegeven… ik voelde mij ook zo.  Aangekomen op het werk dacht ik “wat kom ik hier in hemelsnaam doen vandaag”.
Na een bezoekje aan de dokter was snel duidelijk dat het werkweekend er niet in zat voor mij.
En ook zoonlief werd ziek tijdens dat weekend bij de papa.  Hij wou liever bij zijn mama zijn en kwam vervroegd naar huis.  Zijn zus bleef bij de papa.
Maar ook zuslief kwam naar huis met voortekenen en op dinsdag lagen we met ons drietjes op de bank.  Ziek.  Griep.
Zoon koorts, geen stem, en alleen maar slapen.
Dochter geen stem, watervallen van Coo uit haar neus, niks eetlust maar gelukkig geen koorts.
Ikzelf koorts, maag overhoop en als extraatje nog 3 dagen migraine bovenop.

12671624_502217019957735_3583113816448163184_o

De mams kwam ons gelukkig op tijd en stond bevoorraden met beschuitjes, kippensoep van het betere merk, yoghurt en pudding voor zo ver daar iemand zin in had,
De kilo’s vlogen er bij iedereen af.  Little Miss weegt nog 29kg wat bij haar 9 jaartjes écht wel veel te weinig is.  De Mister weegt er nog 32 wat ook niet veel is voor een 12-jarige.
Ik ben wel blij dat mijn 8 nu verdwenen is, maar ik had het wel liever op een andere manier gezien 😉

Het was spannend, want uiteindelijk wouden we wél op de K3-show geraken natuurlijk!  Het zou anders nogal een drama geweest zijn.  Op donderdag had Mister nog koorts.  Op vrijdag was die koorts weg!  Miracles happen…
Dus we konden!  Met de nodige Dafalgan toch nog maar soit…
We gingen!
Om nadien terug 3 dagen voor pampus op de bank te liggen 😉
Maar we genoten!  Met volle teugen!  Het kind had tranen in de ogen bij het zien van haar grote idolen, en dan bedoel ik niet de nieuwe meisjes hoor!

12711159_503507579828679_8425317590749687702_o

En dat het nu maar snel zomer is!
Lekker veel warmte en zonne-energie, we kunnen het gebruiken!

#2800love

De hashtag die ik het meeste gebruik volgens mij is die van #2800love en ik denk niet dat dat iemand zal verbazen.
Ik ben écht gek op mijn stad, en op mijn job!

En afgelopen week ben ik “Ambassadeur” geworden van mijn stad.  Nuja, één van de 46 dan.

1935809_10205608250340850_6758493453191764072_n

Dat word je uiteraard niet zomaar!  Daar word je voor opgeleid.  En niet alleen wij als medewerkers van kantoor Toerisme kunnen ambassadeur worden.  Ook de mensen van hotels, musea, attracties, taxichauffeurs,… kunnen dat worden.  Er waren zelfs al mensen die het zilveren ambassadeurschap kregen, waaronder de voorzitster van de kantklosclub Etterjefke, een superlieve mevrouw die mijn zoon de knepen van het van aanleerde.

We waren met 96 mensen die de opleiding volgden en gingen zo onder andere op bezoek bij de verschillende musea, de beiaardschool (een belangrijke speler in de stad!), gingen de kerken bezoeken onder begeleiding van gidsen, mochten met de boot mee op de Dijle, en gingen naar de Koninlijke Manufactuur de Wit.

12523033_10205608250420852_6689082124944518688_n

Daar bovenop bleek dat vorig jaar een topjaar was voor mijn allerliefst Torentje!  We kregen de helft meer bezoekers over de vloer dan in 2014.  De inspanningen van heel het team om de bezoeken interessanter te maken werpen echt hun vruchten af.  Het is niet zomaar op en af rennen, maar het is echt een museumbezoek met op elke etage informatie, en de nieuwe bezoekersgidsen zijn erg gegeerd.
De mensen komen echt van over de hele wereld en dat maakt het elke keer zo gezellig, mensen vertellen ook graag waar ze vandaan komen en waarom ze Mechelen bezoeken.

12552639_10205608253500929_3780250051963645534_n

Ik vond echt oprecht de job van mijn leven.  Hoewel ik die vroeger ook al had, maar toen was toen, en nu is nu.  Ik mis ze wel, mijn collega’s van vroeger.  Maar mijn leven nu past veel beter bij mijn huidige job.  Ik ben zo ongelooflijk met mijn *ahum* in de boter gevallen.
En ik ben trots!  Zo trots dat ik ambassadeur mag zijn van mijn allermooiste stad!
#2800love

11205070_10205608249900839_1616404345971553921_n

Met dank aan Bob Lams voor de foto’s.

Dag 2015, Hallo 2016

Ik zie het ene na het andere lijstje voorbij komen over 2015.
Het ene al gelukkiger dan het andere.  Maar daar maak ik mij toch altijd bedenkingen bij.
Ik kan niet zo happy-happy een verhaaltje maken over ons fantastische jaar!

WP_20151103_037

Oké, 2015 was zéker beter dan 2014 maar ja, dat was nu ook niet zo moeilijk!
Ik begon op 1 januari te werken op de, volgens mij, meest fantastische werkplek die er bestaat.  Mijn eigen stad 🙂
Ik werk er nog steeds heel graag en ben eigenlijk met mijn gat in de boter gevallen met zo’n collega’s en zo’n sfeer.
Ik vind het er zó leuk dat ik op 1 januari 2016 zelfs nog meer uren ga werken.  Dat ik dat kàn had nooit iemand gedacht, laat staan dat ik zelfs 80% ga werken.
Dat kan alleen maar doordat we thuis een Persoonlijk Assistentiebudget te pakken kregen.  Dat was één van de mooiste dingen van 2015.  Een persoonlijk werkstuk, iets waar ik voor gestreden heb, en uiteindelijk kreeg, mede door de scheiding ook wel.  Ik zou immers niet én kunnen werken, én de kleine Miss van school halen, én het hele huishouden draaiende houden, én de grote broer opvolgen die naar het 1e middelbaar zou gaan.
“Andere mensen doen dat toch ook allemaal?” zeggen sommige mensen wel eens… maar ja… andere mensen zijn dan ook fit en gezond 😉

InstagramCapture_9ee41f3e-fb05-45e9-b745-0e9b993d3808

2015 was op vlak van gedrag voor Lienemien wel vaker moeilijk.  Op zich wel logisch.  De regelmaat viel weg, plots moest ze om de 2 weken een weekend naar de papa, daarna 4 dagen om de 2 weken.  We hielden het wel soepel, we kunnen het nu beter vinden met elkaar dan de afgelopen 2 jaren.  Maar voor haar is de verandering héél groot. Broeder gaat er anders mee om.  Hij is heel loyaal en zegt “het is mijn papa en dus ga ik”.  En dat vind ik er ook van.  Nu, een half jaar verder, beginnen ze langzaamaan elkaar aan te voelen en gaat het de goede kant op daar.
Ze gingen afgelopen zomer voor het eerst met het vliegtuig op vakantie, en ik was voor het eerst een week alleen thuis.  Gek was dat!  Wennen ook…  En Mijnheer de voetballer ging naar Engeland op uitwisseling.


11695961_429234867255951_807921775809953974_n

2015 was ook het jaar waarop heel wat nieuwe mensen in ons leven kwamen.  Babysits, huishoudhulp, PAB-assistenten, Twittervriendjes en -vriendinnekes…
Het was het jaar waarop ik terug buiten kwam, ofwel buiten getrokken werd door de vriendinnen, ofwel op de vlucht ging voor een leeg huis, ofwel gewoon vertrok omdat ik daar zelf zin in had.  En dat laatste komt hoe langer hoe meer voor…  Ik ging zelfs naar D’Ardennen kijken, en dat is niet eens mijn soort film 🙂
(en nu gaan er een paar lachen)

11745458_430306453815459_1978965886566877_n

In 2015 veranderden allebei de kinderen van school.  De ene studeerde af aan de lagere school en ging naar de middelbare school.  En dan is het afwachten tot de kerstvakantie of je wel de juiste studiekeuze hebt gemaakt.  Blijkt dat hij nog steeds gigantische cijfers haalt (heeft hij niet van mij!).
De andere ging van buitengewoon onderwijs naar normaal onderwijs.  Ook een grote gok.  Tot je op haar verjaardagsfeestje ziet hoe sociaal ze plots is geworden en zo goed in de groep is opgenomen dat het echt aandoenlijk is om haar bezig te zien.  Prachtig hoe ze is ontpopt van een rupsje tot een mooie vlinder, of van een klein mini-vogeltje tot een hele mooie gans.  Het wordt hoe langer hoe meer gezegd hoe ze is veranderd.  En het is écht waar, en dat is nu niet omdat het mijn dochter is.  Want ik durf gerust ook zeggen dat ze het fameus kan uithangen 😉

21310_384528365059935_3829848726778860354_n

2016 wordt euh… Spannend alweer 🙂
Altijd wel een beetje angst.
Kan ik dat wel aan dat werken?  Hoe ga ik dat organiseren met winkelen, en doktersbezoeken enz…
Gaat de oudste niet te veel puberen?  Hoe gaat dat allemaal op school lukken, …
Gaat de jongste geen terugval hebben?  En gaat ze nog kunnen volgen op school?  En wat met de afbouw van de medicatie?
Gaat onze PAB-begeleider nog blijven (want ooh help wat hebben we daar veel aan, alle 3!)
(ik ben lichtjes een controlefreak haha)

Maar kijk, de onzekerheden waren in 2015 een pàk groter!
Dus 2016 zal ook wel lukken zeker?
En ik heb een SU-PER-familie!  En keiveel vriendinnekes en vriendjes, die er nu eens écht te pas en te onpas zijn…
Dus ik ben echt gezegend 😉
En in 2016 gaan we écht naar Frankrijk!  Dat nemen ze ons niet af! 🙂

misskoffiekletske_full

Weer een wereldlichtjesdag verder

Facebook herinnert mij er aan dat het weer Wereldlichtjesdag is.
Alsof ik dat zelf niet weet…
Ik schreef er vroeger al eens over…
Hier op de blog zelf, maar ook op Het Kinderpunt (zij zijn even in onderhoud).

Elke tweede zondag van december branden we over heel de wereld om klokslag 19u kaarsjes voor de kinderen die er niet meer zijn.  Elk land, elk werelddeel op zijn eigen 19u, en zo gloeit de wereld lekker rondom rond in kaarslicht.
Als het weer het toelaat.
Vaker al was er te veel wind, te veel regen (vandaag dus weer), om de kaarsen buiten te zetten maar dan doen we het maar binnen… Het is het idee dat telt!

“Tijd slijt” zeggen ze.  Dat kan inderdaad zo zijn.  Tijd doet iets met een mens… Het maakt je misschien milder, het scherpe van de hoekjes gaat er af, maar de hoekjes gaan nooit weg.  En het afwezige gaat al helemààl nooit weg.  Ik geef toe dat ik niet meer elke dag of elke week naar het kerkhof ga.  We wonen er vlak naast, dus we rijden er elke dag minstens een paar keer voorbij en zwaaien automatisch.  Maar haar kastje in de woonkamer wordt dan wél weer vaak geopend en daar worden wel vaak dingen bij gelegd of verplaatst.

De kinderen zijn altijd diegenen die mij er mee aan helpen herinneren dat het vandaag is.  Het zijn ook zij die mee stilstaan bij hun zus.  Zij hebben het deze maand ook extra moeilijk, net als ik. Vandaag zijn ze niet thuis maar bij de papa.  Ik hoop dat ze ook daar de ruimte krijgen om aan hun zus te denken.

December is een echte “kindermaand”.  De Sint, Kerstmis, Nieuwjaarsbrieven.  Allemaal dingen die wij als ouder moeten missen.  En zij als broers en zussen.
Overal zien ze verlichte sterren, en elke keer komt de naam van hun zus hier terug.  Zij krijgen kadootjes en bij de jongste komt altijd de vraag “en Heike dan?”.

Gelukkig heeft kleine Miss een echte hele grote ster toevallig altijd aan haar slaapkamerraam staan ’s ochtends.  En dan roept ze elke ochtend “kijk mama!  Heike is daar!  Goeiemorgeeeeeeeeeen!”  Ze is zo schattig 😉

Het is prachtig ook hoe iedereen mee denkt aan onze kinderen.  Iedereen op de Sociale Media brandt mee kaarsjes, en het is fijn om te zien hoe iedereen straks al zijn kaarsjes en lichtjes op de verschillende kanalen post.  Ik nodig je uit om een kijkje te nemen via #wereldlichtjesdag of #worldwidecandlelighting
Laat het warm worden in je hart!

12391180_481065622072875_7642592442506570092_n