Loading...

We zijn er!

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar we zijn er geraakt!  Na uitgebreide dokterscheck kreeg ik groen licht om te vertrekken.  En wat hebben we het hier gemist!  Het was alsof we weer thuis kwamen!
Nergens vind ik de weg nog terug maar eens Châteauroux voorbij ging het als vanzelf.  En in Lignac kon ik het haast met mijn ogen dicht.  Bergje op, kruispunt, voorbij het “spookdorp” (jee, wat is dat huis mooi geworden in tussentijd!), bruggetje over van de rivier van het bos, hup naar boven en opletten!  Want voor je het weet ben je er voorbij 🙂

Vorig jaar konden we hier niet geraken.  Toen had ik geen vakantie.  Toen kwam de camping gewoon naar ons toe.  Onze bevriende families kwamen telkens een weekend met de kinderen logeren.  Dat was toen ook zo heerlijk!
Maar nu kunnen we gezellig samen koffie drinken op ons terras bij onze tent, samen eten, de kinderen samen spelen tot véél te laat ’s avonds.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

Omdat ik de week voor de vakantie echt niet zo best was reden we in 2 dagen en via Epernay en langs de Route Nationale.  Een aanrader eigenlijk.  Je komt nergens grenscontroles tegen, nergens files en we sliepen in de Première Classe.  Grote parking die afgesloten wordt, veel Belgen, leuke frisse kamers, lekker ontbijt.
Daarna reden we langs Troyes voorbij Sens en Montargis en zo pas naar de autostrade van Orléans waar het plots enorm druk was.  Alle aires waren volzet maar och, we waren er dan toch bijna 🙂
Ik denk dat ik deze route maar terug naar huis neem.  Wie kiest er dan ook de twee drukste weekends uit om te rijden!

Onderweg hadden we meteen de zon mee.  Hoe verder we zuidwaarts reden, hoe heter het werd.  We kwamen toe en meteen moesten de kleren uit en wij het zwembad in.  We hadden nog geeneens goeiedag gezegd tegen Jeanine.  Tim hadden we wel al gezien.  Toen we aan kwamen gereden en we dringend naar het toilet gestormd gingen 🙂
Theo van de animatie had LittleMiss meteen herkend hoewel het even geleden was en ging met haar naar de nieuwe sanitaire blok. En MisterMatti ging met Tim aan de praat.  Over technische snufjes uiteraard.
WP_20160715_002

Na een uurtje of 2 in het zwembad en ijsjes en frietjes en nieuwe vriendjes waren we al bekaf.
Morgen kwam de rest van de bende aan.  We moesten dus uitgerust zijn!

Het was warm, maar het zou nog warmer worden… dat wisten we gelukkig nog niet 😉

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Kazerne Dossin met kinderen

Al lang vragen mijn 2 kornuiten om in de Kazerne Dossin eens binnen te mogen.
Of beter, het Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten.  Want de Kazerne staat aan de overkant en is nu een plaats waar mensen wonen met een leuke binnentuin.  Het documentatiecentrum is er nog wel gevestigd, en er is ook nog wel het memoriaal.  Vooral de kelder van het memoriaal is pakkend.  Daar worden zowel namen van de mensen afgeroepen die zijn vertrokken vanuit Mechelen, maar je kan ook gezichten kleven op die namen.  Het maakt het allemaal “echter”.

Maar kijk, dat is niet echt iets voor kinderen van 9 en bijna 13.  Maar we rijden elke dag wel eens voorbij dat grote witte gebouw en dus willen ze eens gaan kijken.
En gelukkig doet Kazerne Dossin regelmatig gezinsactiviteiten.

Nadat we onlangs helemaal uitregenden tijdens het inladen van een nieuw compostvat bij moeke en vake, vielen onze plannen om  de tuin onder handen te nemen in het water (letterlijk), dus reden we zomaar… en ook omdat ik wist dat mijn favoriete gids er was, dan maar naar het museum!

“Onze Maurice” leidde ons meteen met de lift naar de 4e etage want de kinderen hebben nu deze verdieping helemaal voor zich alleen.  Ze krijgen er dan ook het mooiste zicht bij.
WP_20160702_011
De gezinstentoonstelling is voor kinderen van 6 tot 12 jaar.  In principe ben je een uurtje of 2 zoet, maar ik denk niet dat wij er zo lang waren.  Mijn kornuiten zijn altijd wat sneller 🙂
De kinderen krijgen elks een groot papier waar ze dingen moeten op invullen aan de hand van vragen die ze vinden doorheen de zaal.  Je vindt de vragen aan de hand van een symbool of dier dat op de wand kleeft bij een foto of schilderij.

WP_20160702_001
Zo ga je doorheen het hele leven van André Goezu, en ontdek je eigenlijk dat hij onder andere schilder was en wat hem inspireerde.
Ze moeten zowel lezen als luisteren en kijken.

WP_20160702_003
Het is helemààl niet eentonig!  De oudere kinderen (of mama’s in dit geval) kunnen ook nog meer informatie lezen naast de foto’s en schilderijen en nog meer duiding geven als de kinderen vragen stellen over bepaalde dingen, wat bij mij dus altijd gebeurt 🙂
Doorheen de tentoonstelling verzamelen de kinderen zelf ook magneetjes of stickers waarmee ze zelf aan de slag kunnen op het einde en zelf een kunstwerk kunnen maken in de knutselhoek.
WP_20160702_023

Wat zo leuk is hier, is dat het zo open en licht is, en dat de kinderen zelf iets moeten doen.  Zelf tekenen, nadenken “wat zou André hier bedoelen?” , en dat er ruimte en plaats is… Letterlijk en figuurlijk.  Er was die dag niet zo veel volk dus konden mijn kinderen dit doen:

WP_20160702_008

En dan is een museum echt op kinderen ingesteld.  Vind ik persoonlijk dan.  En ik doe er véél en vaak, met twee heel verschillende kinderen en hier had ik ze alle 2 echt mee in het verhaal.

WP_20160702_020

De vlindermuur vond ik super!  Het plooien van de vlinders is ons niet helemaal gelukt maar het symbool was er wel, en ik heb er dan ook zelf eentje bij gehangen (zoek maar!).
We lazen echt leuke boodschappen, dus we zijn niet de enige enthousiastelingen!

WP_20160702_021

Tussen haakjes:

Je kan weer op Schattenjacht met Vlieg
En ook in de kazerne ligt een schat verstopt.
Wij waren de eersten die hem vonden, dus wij staan in het logboek.
Er zijn in Mechelen 7 schatten.  Heb je 3 van de 7 stempels verzameld (méér mag altijd!) dan krijg je een beloning!
Ga snel je kaart ophalen bij Uit en Toerisme

Veel plezier!

 

WP_20160702_014

The real housewive, Mechelse versie

Alweer een blogpost waarvan ik niet weet hoe ik er moet aan beginnen.
Waarom?  Ik vertel het weer eens zoals het is: ik, in mijn pure echtigheid…
En dat kan ik toch zo goed!

1390339533

Deze blogpost wordt geschreven door middel van spierontspanners, pijnstillers en hopen Motilium en Schweppes, want dat is het enige dat er in blijft.
Zelfs koffie lukt al een paar dagen niet en dan is het flink mis!
En ik mag niet gaan werken van de huisarts, hetgeen (wie mij kent weet dat) voor mij een hele grote straf is.
Dus hij wordt geschreven over meer dan 1 dag want het gaat van bed naar zetel, naar hangmat (want oh dat zonneke doet mijn spieren zo’n deugd!) en terug zetel en bed… En nog eens hetzelfde rondje.
Blazen zona op mijn gezicht, in mijn mond, you name it… als je wil wisselen, laat maar weten 😉

b397496a147b2b5784089c0fad445baf

Veel mensen denken dat ik echt een happy life leef.  Altijd weg, leuke dingen doen, energie voor 10, gaan werken, huishouden doen, en dàt alleen en met een “specialleke” in huis.  En zonder zagevent die roet in het eten gooit.
Jep… right…
Niets van dat alles, ik kan het u verzekeren!

Oké, je ziet mij vaak op pad gaan met de kinderen.  Dat geef ik toe.  Ik ben veel weg.
Ik weet, dank zij mijn fantastische job, ook altijd waar er leuke dingen te doen zijn.
Het is dan ook wel zo dat LittleMiss 24/7 bezig moet gehouden worden, en dat ze soms de spelletjes of het huis beu is.  En dan gaan we op pad.  Na een winter vol regen en storm zijn we het huis zelf ook best beu, en wij niet alleen als ik al de Facebook- en Twitterstatussen mag geloven.

Maar niemand denkt er nog bij na dat ik CVS heb.  En dat gaat nooit of nooit over.  Dat sleep je mee voor de rest van je leven.  Om nog maar te zwijgen van die k**fibro en de leuke restantjes van mijn hersenbloeding.  Oké, ik heb geluk gehad he!  Dat zeg ik elke dag!  Maar dat ik daarvoor elke dag migraine meezeul, daar heb ik niet voor gekozen.  Maar goed, ik heb mijn leven daar naar georganiseerd en leef met hetgene ik wél heb.

13619941_561983053981131_8951935630414005355_n

Dus, met het werk dat ik doe, heb ik de kans om elke woensdagnamiddag te slapen.  Dat terwijl de oudste huiswerk maakt en de jongste voor TV wordt geplant.  Lekker opvoedkundig!
De andere dagen tijdens de week waarop ik in récup ben doe ik hetzelfde terwijl zij op school zijn.  We spreken hier van “normale schoolweken,
Weekends waarop ik thuis ben samen met de kinderen ga ik elke namiddag na het eten anderhalf uur tot twee uur slapen alvorens we iets leuks doen.  Dat zijn zij zo gewoon…
Op schooldagen kom ik thuis, te moe om nog te koken (danku meneer de PAB-er en meneer microgolf) en slaap ik van 6 tot half 8.  Dan leg ik de jongste in bed.  Dan kruip ik terug in de zetel met de oudste en slaap van 8 tot half 10.  Zelfde scenario met de oudste en dan ga ik in mijn bed.

Hoezo spannend leven?
En, mijn huis?
Kijk gerust binnen!

Poetsen… wat was dat nu weer?  (geen tijd voor, en mijn rug vindt dat trouwens niet leuk)
Dit is wat er gebeurt wanneer de was het huis overspoelt… en je niet de tijd krijgt alles weg te leggen, tenzij tussen de soep en de patatten (lees: 3 huilbuien, 1 vechtpartij, 1 natte onderbroek, 2 zandsokken en een mug in huis die je moet vangen)
WP_20160707_001WP_20160708_001

Logeren zit er voorlopig ook niet in, sorry!

WP_20160708_002

Dit was ooit mijn tuin…

WP_20160707_005WP_20160707_006
En mijn gezellige terrasje

WP_20160707_003

Dus als mensen tegen mij zeggen “amai gij zijt een straf mens” of “gij zijt wel een topfwijf zenne” en ik zeg dan “mja soms maar eens”…
Dan zie je nu waarom.
Kleine fragmentjes zie je maar… Al de rest is euh… nog meer rommel 😉
En dat ik mijn zus moet bellen omdat ik mezelf alweer heb buitengesloten, of de PAB-meneer omdat ik mijn bankkaart heb geblokkeerd en de code niet meer weet, of mijn papa omdat mijn auto DRIN-GEND naar de garage moet (lees, een beetje in panne), dat durf ik al lang niet meer vertellen.

Koks, poetsvrouwen en butlers mogen zich bij deze aanmelden op info@misskoffieklets.be 🙂

De regen houdt ons niet tegen!

Kijk… je kan er voor kiezen om altijd binnen te blijven zitten als het regent.  Maar daar kiezen wij NIET voor.  Want dan zitten we misschien de hele zomer binnen.  En het weer, daar heb je nu eenmaal niets over te zeggen ook al zeur je de weerman de oren van zijn kop (Frank kan daar écht niets aan veranderen hoor!)
En dat mijn kinderen suikerklontjes zijn… sja dat is dan ook pech.  Ze zullen het maar leren! 😉
Ze moesten ook buiten.  Te lang binnen gezeten, gemoederen verhit.  Dus… there we went!

Ik had een dag vrij.  En de begeleider van dochterlief kwam al van ’s middags naar ons toe.
We hadden gevonden dat er in Opdorp, gekend van het dorsplein waar jaarlijks enorm veel paasbloemen tegelijk in bloei staan, een wandelzoektocht liep.
paasbloemen_all_small
(
foto van Opdorp Toerisme)

Op de website Wattedoen kan je ingeven waar je iets wil gaan doen en ook wat.  Daar vonden we die zoektocht terug.  We wouden graag buiten zijn, beetje wandelen, beetje natuur, maar wel iets om handen voor de kinderen zodat ze niet zouden zeuren dat ze moesten lopen 🙂

De zoektocht zelf kost 5 euro per blaadje.  Wij gingen die op het dorsplein halen bij de slager, je kan dat ook bij de bakker.
Bij de verzekeringsagent, zoals hier vermeld is dat dus NIET het geval (sorry Geert!  Wel toffe meneer!).

WP_20160701_002

De zoektocht is een kilometer of 5 en bevat heel veel fotovragen, dus kan perfect door kinderen opgelost worden.  Je moet kapelletjes (of nissen) zoeken.  Die zijn makkelijk voor de kleinere kinderen.
En dan heel veel dingen herkennen.  Van stukjes hekwerk tot diertjes in een bloempot.
We hebben écht niet alles gevonden en het begon op een gegeven moment echt te gieten dus we zijn dan maar naar de auto gerend.
De weg is duidelijk uitgelegd en onderweg moet je ook wel soms raadsels oplossen.  Dat is dan voor de ouders 🙂

WP_20160701_003

Je loopt over het algemeen over verharde wegen maar ook wel een stuk door de wei en door het bos.
En daar ging het even mis…
Daar is het dus heel belangrijk dat je op het stukje loopt dat daarvoor voorzien is… In het lange gras is een beek… en daar ben ik dus een paar seconden na het nemen van deze foto beland 🙂
En neen, daar is geen foto van want iedereen had de slappe lach.  “Waarom lig jij daar?” Enzo…

WP_20160701_005

Maar het is een héél mooi dorp, met nog bos en veel wei, en vooral mooie huizen.  Wij deden vooral veel huizen kijken en de kinderen deden vooral zoektocht 🙂

WP_20160701_012

Het was nat, natter, natst…  En omdat we toch al nat waren gingen we verder naar de Pluktuin.
Daar is het misschien wel aangewezen om, als je nú zou gaan, je laarzen aan te doen.

De Plukboerderij, want het is meer dan alleen een tuin, ligt in Steenhuffel.  Van de brouwerij van Palm 😉
Een hele vriendelijke man kwam ons al tegemoet.  Zich excuserend dat het nogal vuil en modderig was.   En dat er nog niet veel te plukken was omdat het weer dit jaar niet meezat.  Maar hé, dat weet iedereen.  Denk ik toch.  We kwamen eens langs om aan de kinderen te laten zien wat een plukboerderij is, en vooral ook omdat LittleMiss panisch is van dieren en dat ze modder helemaal jakkie vindt.

WP_20160701_014

We mochten alles waar een groen vlaggetje stond plukken, waar een rood vlaggetje stond (nog) niet en de “opgeschoten sla” mochten we aan de geitjes geven.  De kippen vonden dat niet lekker.
We kozen een ijsbergsla uit en een gewone kropsla. Ze gingen net niet in het mandje.  En peterselie namen we ook mee.
Voor de rapen waren we al te laat en voor de kolen natuurlijk nog te vroeg,

WP_20160701_020

De lieve meneer (we hebben zijn naam niet gevraagd eerlijk gezegd) ging ook planken leggen om aan de serres te geraken want hij vond het zelf wel lastig dat er zo veel modder lag. Wijzelf niet zo, maar het was wel lief.

WP_20160701_034

In de serres hangen komkommers, maar echt gigakomkommers!
We namen er 4 mee want dat lusten ze nu toevallig wel hier 🙂
De tomatenplantjes stonden in volle bloesem.  (neen ze zijn hier niet aan de draden aan het hangen!) We legden uit wat dieven zijn aan tomatenplanten, en hoe tomatenplanten in bloesem de andere plantjes bevruchten (bloemetjes, bijtjes,…).  Ik ben van de boerenbuiten, en vake heeft wel een serre, maar die jongste weet van niks 🙂

WP_20160701_038

In de tweede serre hingen pepers, en nog meer tomatenplanten maar ook courgettes staan daar in bloesem.
Binnenkort moeten we dus zeker nog eens terug!

WP_20160701_039

Echt heel leuk om te doen!  En zonder pesticiden of dergelijke.
Het koppel dat de boerderij uitbaat gaat overdag werken, als zelfstandige, en doet dit tijdens de weekends en ’s avonds.  En dat vind ik nu eens ongelooflijk want hier kruipt heel veel tijd en werk in.

Hele leuke dag, ondanks regen, modder en nat.
We hadden géén gezeur onderweg (of toch bijna niet), geen gekrijs (behalve voor de vlieg in de auto),
Dus… voor herhaling vatbaar!

Help mijn kind ziet ze vliegen!

Oké… misschien niet de beste woordkeuze…  Maar hoe vertel ik het dan best?
Inmiddels ben ik al een paar dagen verder, beetje bezonken en nog steeds in een roes.  Het lijkt alsof ik gedronken heb maar hé, dat kan nu eenmaal niet he 🙂

“Je moet ventileren!” hoor ik van de mensen waar ik al mee babbelde.  Allemaal goed en wel, en ik mag dan wel een open boek zijn, maar ik ben niet iemand die zomaar tegen de mensen zal zeggen “hé moet je nu eens iets weten….”
Het is nu ook eenmaal iets waar niet iedereen over kan meepraten dus ik doe het maar niet.
Dus ventileer ik tegen mijn toetsenbord.  En jullie kunnen lezen, of niet.

Het was al een tijdje dat KleineMiss weer afgleed.  We konden er echt geen oorzaak voor vinden.  In de eerste plaats denk je altijd dat het aan de scheiding ligt.  Dat is voor geen enkel kind makkelijk, maar zeker niet voor een kind met autisme dat heel veel nood heeft aan structuur.
Maar hoe zeer we ons best ook deden om het zo makkelijk mogelijk te maken, er blééf maar iets hangen.

11011842_393924804120291_8108439471430095156_n

Er was plots even een déjà-vu naar het eerste leerjaar, toen ze met gaten in haar (nieuwe) schoenen naar huis kwam omdat ze de hele speelplaats was over gekropen als zijnde het hondje van haar beste vriendinnetje.  Gelukkig kon ik hierover met de desbetreffende mama héél goed babbelen, ze is dan ook een supermama, en een hele lieve vrouw!  De 2 dames zijn hele goede vriendinnen omdat de ene de andere omhoog trekt, beetje brutaler maakt (wat ook wel nodig is), en de andere maakt de ene wat rustiger (wat volgens de mama ook wel mag).  Ze leren aan elkaar dat de ene moet leren “neen” zeggen wanneer het genoeg is en de andere moet leren luisteren als de ene “neen” zegt.  En de mama van het vriendinnetje probeert echt zo oprecht te leren wat autisme is en zo’n vriendinnetjesmama’s zijn er niet veel.  Dus ik koester hen!
Maar ook dat was snel weer opgelost, dus ja… dat was het ook niet.

Ik ging met de juf babbelen.  Misschien was er wel iets gebeurd op school dat ze ons niet vertelde, niet durfde vertellen.  Maar de juf had geen enkel idee.  Ze vond wel dat ze al een paar weken niet meer zichzelf was.  Veel stiller dan vroeger, minder meewerkend in de klas, minder grapjes, minder lachen.
Maar ja, ook daar wisten we weer niet hoe het kwam.

Ze was ook al een tijd terug agressiever tegen mij en haar broer, maar hé, dat kan niet.  Dus daar werd dan heel snel en heel kort op gereageerd.  Dan moest ze maar een beetje in de gang gaan nadenken.
Ook de kleuter-peuterkuren waren terug.  Vingers in de mond, of zelfs een hele vuist tijdens een brulpartij, huilen (krijsen) om iets dat uiteindelijk maar banaal was maar dat dan uitmondde in een brulpartij van een half uur, een uur … you name it!

Intussen kocht ik ook weer de hele voorraad ondergoed leeg van de goedkoopste winkel in de buurt… Zindelijkheid zijn we vergeten.  Wij dachten dat het was doordat ze zich 4 dagen héél erg flink houdt bij de papa en daardoor alles loslaat (letterlijk) als ze weer thuis komt.  Maar kijk… misschien is het wel weer iets anders.  Wie zal het zeggen?

Het fluisteren stak de laatste tijd weer enorm de kop op, doen alsof ze huilt en als je vraagt waarom ze weent dan heeft ze zogezegd niets gedaan.  Liegen en bedriegen, gewoon terwijl je kan bewijzen dat het tegendeel waar is.  En ik die altijd beweerde dat je daarvoor fantasie nodig had en dat zij zoiets nooit zou doen.  Mooi niet dus!

12983999_526735910839179_5903278399546914689_o

Nuja… De nachten waren ook al weken weer bagger.  En dus ook afgelopen dinsdagnacht.  Na de 5e keer had ik gezegd dat ik de Intercom zou afzetten.  Oké, eerlijk gezegd was ik best pissig.  Zo vaak opstaan, en telkens je boven komt beweerde ze dat ze niets aan het doen was (nee hoor… Broer was vast aan het slapen, alleen zij was wakker).
Ik zei daarom dat de beloofde barbecue van woensdag niet zou doorgaan.  Ik was véél te moe en zou in de namiddag moeten slapen.  Dat was dan jammer.
Waarna ik terug naar bed ging.  Intercom afgezet.  En nog een uur wakker gelegen van frustratie.

Woensdag was ik uiteraard helemaal slechtgeluimd, maar mejuffer blijkbaar niet.  Niet gebeurd “liefste mama” hier en “mooie mama” daar.  En heel behulpzaam ook, wat anders nooit het geval is.
’s Middags gingen we nieuwe schoenen kopen voor school waardoor ze heel gelukkig was.   Voor een volle 10 minuten toch, zoals gewoonlijk.

In de namiddag ging ik hun koffers pakken voor het papa-weekend.  Broer zat op zijn kamer te studeren.  De PAB-er (persoonlijk assistentiebegeleider) was binnengekomen toen ik zelf nog boven aan het pakken was.  Hij wist was er gebeurd was ’s nachts en wou toch wel eens horen wat haar verhaal was.  En misschien kon die beloofde barbecue toch nog doorgaan omdat Broer dat toch wel verdiende.  En mama ook 🙂
Maar hij had nog maar gezegd “zeg, wat was dat nu vannacht” of ze haalde uit naar hem.  En niet zomaar een poefje om te lachen.  Neenee een echte pats.  Nog nooit was ze agressief naar een buitenstaander toe.  Naar mij, naar haar broer.  Maar zelfs niet naar mijn zus of mijn mama.

11374720_1143584435670661_719517632_n
Zij moest beneden blijven zitten van de PAB-er, hij ging met mij komen babbelen.  Ik schrok mij rot!  Ik dacht “waar gaat dit naartoe?”.
Opnieuw zijn we gaan denken “van waar komt dit toch?”.
En we zijn gaan terugtellen…
Ook broer kwam er bij zitten.  We hebben hem voorzichtig ook gevraagd “is er iets gebeurd bij papa waardoor dit zo erg geworden is?  Zonder dat je vertelt wat, je weet dat je niets moet vertellen dat je niet wil maar we zoeken maar naar de oorzaak.”
Maar niets…
We telden en telden en kwamen uit… Op de periode waarin we stopten met de slaapmedicatie.  Broer was de enige wiens euro viel.
En ja… De PAB-er zei meteen “die hoort stemmen!”  En ik brak…
Mijn kind hoort stemmen… ook dàt nog…
Het was inderdaad één van de mogelijke bijwerkingen na het stoppen met dat medicijn .

Ik belde dus met de neurologe maar zij zei dat die bijwerking al lang zou moeten voorbij geweest zijn.
Ze zei “dit kan ik zelf niet meer oplossen.  Je moet echt naar de kinderpsychiater, en zo snel mogelijk.”  Ik kreeg een naam door en die contacteerde ik, via mail, want telefonisch is dat daar blijkbaar niet zo simpel.
En ik moest ook meteen met antipsychotica starten.  Om de angsten en stemmetjes te verzachten.

Kapot ben je dan.  Je kind naar de psychiater.  Dat om te beginnen.
Plus: Een heel nieuw traject.
Ik deed al eens een heel gevecht om erkenning, om haar te krijgen zoals ze is.
Maar het verschil is nu dat ik werk.  En veel werk.  En dat ik een zoon heb in het middelbaar, die gebukt gaat onder de kuren van zijn zus.  En om nu alweer een heel traject te bewandelen…

Ik ben moe.  Héél moe.  Of misschien is het door de klop.   Het voelt als een kater, en dat terwijl ik niet eens drink.  Slapen zit er niet echt in.

Gelukkig heb ik veel mensen waar ik mee kan babbelen, mensen die op de psychiatrie werken en die kunnen zeggen wat het allemaal waarschijnlijk al niet is.  En mensen met kinderen zoals LittleMiss.  Die zich wel kunnen voorstellen wat het nu allemaal is hier thuis.  En dan zijn er ook de lieve collega’s waar ik mijn zinnen kan verzetten, en de vriendinnen waar ik Eurovisie ga kijken ofzo 🙂
En Twitterdinnetjes.  Nuja, véél steun dus.
Want nu is het wachten.  Op een nieuwe diagnose.  En een nieuw traject.

Mag ik eerst dan even op vakantie?

En bedankt aan mijn allerliefste zus.  Voor elke dag.  Een keer of euh… 🙂

5714d8af530334bad408a0ea9696dbba

Later als ik groot ben…

… wordt hij geen Bob de Bouwer, Thomas de Trein, politieagent of brandweerman, treinbestuurder of piloot, …
Het stond al vast van toen hij kleuter was.  Hij ging iets doen met dinosaurussen.
Hij kon maar amper spreken en hij werd al “paleoleolo… allee mama zo met dode dino’s”
“Paleontoloog?”
“Ja dat!”
“Ga dan eerst nog maar even naar school dat je het tenminste eerst kan uitspreken!”
Ik herinner mij deze conversatie echt nog zo letterlijk ook al is het geleden van in de tweede of derde kleuterklas.  Hij was naar het Natuurhistorisch Museum geweest voor de eerste (van vele) keer.
Hij leerde alles over dinosaurussen, en het ging zelfs zo ver dat, toen we naar Londen gingen in de Paasvakantie van 2012, hij gids was voor mij en een vriendin in het Natural History Museum.  Hij was toen 9.  Het Brusselse Natuurhistorisch Museum had hij toen al een paar keren bezocht ondertussen.
IMG_3989

De dino’s bleven maar K’NEX en Lego namen de bovenhand.  Ik zag Schotse rokken inclusief mutsjes met doedelzakken uit Clickx naar beneden komen.  Hilarisch maar wel super gevonden!  Ik zag hele constructies zijn kamer vullen en nadien ook de woonkamer en veranda.  En toen moest hij bijna naar de middelbare school.  Dat werd een moeilijke studiekeuze.  Hij werd altijd de kleine professor genoemd maar een studierichting “professor” bestaat nu eenmaal niet.  Gelukkig was er een richting die net opgestart was bij hem op school en waar hij zijn hartje kon ophalen.  Het is lekker technisch maar toch moeilijk genoeg.  Ze moeten uitvindingen maken met domotica en elektriciteit, al van in het eerste middelbaar.  En hij besloot onlangs dat hij toch architect wil worden.  Hij wil huizen maken waar iedereen kan in wonen.  Niet te “kunstig”.  Huizen voor iedereen toegankelijk, en ook energiezuinig.  Hij is er mee bezig!

WP_20131222_002

En hoewel hij al van zijn 5 jaar oud in de goal staat, profkeeper worden staat niet meteen op nummer 1.  Eerst zijn diploma halen, en dan ziet hij wel.  Want voetballer zijn kan je ook niet tot je 40 en daarna moet je ook weer gaan werken zegt hij.

Die jongste, dat is wat anders.  Die werd paardenfluisteraar, hondenuitlater hoewel ze niet tegen blaffen kan, juf, mama, zangeres, danseres, acrobate,….
Maar uiteindelijk bleef ze hangen bij bakker… En niet zomaar bakker!  Glutenvrije cakejesbakker.  Zo kunnen mama en tante lekker veel komen eten 🙂
Misschien ben ik zelf ook wel een beetje schuldig door altijd veel koekjes en taart te hebben gebakken toen ik bij een taartenwinkel werkte.

DSCN6061

Ze heeft ook met haar vriendinnen al een heel concept voor een restaurant uitgeschreven, met kleuren van muren en stoelen en tafels tot servetten, dus misschien wordt ze later toch wel kok of ober.  We zien wel!  Als ze maar gelukkig is!

WP_20151122_006

En ik?
Ik wist helemaal niet wat ik wou worden!
Iedereen wou ofwel juf, ofwel politieagent worden in de lagere school.  Ik ging naar de hotel- en toerismeschool toen ik 14 jaar oud was maar bij het afstuderen wist ik wel dat dit niet was wat ik zou doen voor de rest van mijn leven.  Ik studeerde verder en ging in het buitenland werken.  Dàt was wat ik wou doen!  In hotels werken met mensen die altijd goed gezind waren omdat ze op vakantie waren.
Maar mensen veranderen, en dromen ook…
Na een tussenstop van 8 jaar in uitzendwerk en 6 jaar thuis kwam ik terecht in de sector toerisme.  Dus terug een beetje waar ik voor had gestudeerd.  Niet het fysiek zware van de horeca maar meer het dienstverlenende.
En mensenlief… wat doe ik deze job graag!
Maar als je mij en mijn blog een beetje volgt had je dat al wel door 🙂

InstagramCapture_290a9f2c-1ad2-4d20-8d18-46bb80cb1d7a

En jij?  Wat wou jij worden als je groot was?  En je kinderen?

Kapitein Winokio heeft een zalig boek geschreven met 20 beroepen waarvan je misschien wel droomde vroeger.  Sommigen zijn verzonnen, sommigen bestaan echt.  De illustraties zijn supermooi en de liedjes zijn op z’n Winokio’s 🙂

Kapitein-Winokio_Beroepenboek_Inside_2

Het boek met CD, en met hele mooie foto’s van Emilie Vercruysse en illustraties van Isabelle Vandenabeele, zijn verkrijgbaar vanaf € 23,95.

En vertel eens… #watwiljijlaterworden ?

#Twitterlovesbrussels

“En wàt ga jij doen?”
Whatever…

Probeer maar eens aan een buitenstaander uit te leggen dat je met honderd in de zestig mensen hebt afgesproken op het Beursplein om ook nog eens even stil te staan rond wat er allemaal gebeurde ondertussen een maand geleden.

En wie dat allemaal zijn?  Wel… mensen die je kent, en mensen die je nog niet kent, maar dat duurt dan absoluut niet lang.  Je babbelt misschien al jàren met hen, via Twitter.  Serieus, minder serieus, dat is het leuke er aan.
Maar daarom kunnen we niet minder serieus zijn.

Van zodra de oproep van deze bijeenkomst was gelanceerd ging ik er op in.  Ik wou absoluut ook eens naar de Beurs, maar alleen vond ik het maar stom.  De kinderen zouden er niks aan hebben dacht ik, en met anderen samen zou het nét iets aangenamer en luchtiger zijn.

WP_20160415_006

En oké, we zijn een maand verder.  Is dat dan nog wel de juiste moment om daar nog te zijn?  Wel… je ziet wel op de foto dat er nog steeds mensen zijn die daar bloemen, kaarsjes, knuffels leggen.  Een dag later was er ook een soort van mars, dus er is altijd wel tijd om stil te staan.

En er werd op Twitter commentaar gegeven over waarom we daar met zo velen waren.  Of dat het niet overroepen was.   “Gaan jullie daar wat staan feesten ofzo?”
Welja… het was misschien wel een beetje leutig…  Maar het leven is al serieus genoeg.  Neem het van mij aan.

12993538_10209225121848026_3496428293448531575_n
(foto van Chris Neuts)

Maar toch was er ook een serieus moment.  Er werd wel degelijk gespeecht en stilgestaan bij de aanslagen.
Als iemand al de namen van de slachtoffers voorleest, dan wordt het écht wel stil… Dan krijg je écht wel kippenvel, zeker als daar iemand bij is die je kent.  En dat je elkaar graag moet zien, elke dag opnieuw.  Want voor je het weet is alles voorbij.  En ook dààr kan ik van meespreken.
En er werd graag gezien!  Er werd geknuffeld en gekust.  Ik kan u zeggen dat ik nog nooit zo veel heb geknuffeld met mensen die ik nog nooit heb gezien in het echt.

Ik ben echt blij dat het medium bestaat.  In de moeilijkste periode van mijn leven heb ik Twitter leren kennen.  Toen ik zelf niet buiten kon was Twitter mijn kijk op de buitenwereld.
Nadien leerde ik mensen in het echt kennen, de Mechelse bende, en vrijdag waren zij mijn backup (en chauffeur!)  om al de rest te leren kennen 🙂

12998645_529014677277969_254074641352743549_n

Ik ontmoette stuk voor stuk prachtmensen en dat bewijst nog maar eens dat Sociale Media echt niet iets vluchtigs is.

We werden trouwens getrakteerd op frietjes van Frieterij en op drankjes bij Huawei waarvoor dank!
Het was er supergezellig!

12993574_10154183873304617_6396631286075867019_n
(foto van Sara De Bruycker)

Ik zeg hartjes voor Twitter…

CgGCMljWwAAvkWu
(foto van Twitter uiteraard)

En hoe gaat het nu met jullie?

12963523_524546727724764_9120183841028566290_n
Die vraag kwam afgelopen weken héél vaak.
Ik zag er dan ook niet al te best uit…
Gordelroos in mijn gezicht, in mijn oog, enfin, over mijn halve hoofd maar dat zie je gelukkig niet helemaal.  Het leek alsof ik een pak slaag had gekregen 😉
De huisarts was niet zo best gezind dat ik daar al een tijdje mee rondliep maar ik had het zelf ook niet door dat het dàt net was, ik dacht eerder aan beten van één of ander dier.  Stress?  Vroeg ze…
Ikke?  Stress?  Neuh!!! 🙂

Sja, hoe gaat het nu?
Zoals met iedereen zeker?
Of misschien nog een tikkie anders?
De afgelopen 2-3 weken waren hier een rollercoaster.

Ook wij waren helemaal ondersteboven van wat er is gebeurd in Zaventem en Brussel.  Alleen met dat verschil dat de papa van de kinderen op de luchthaven werkt.  En dat mijn hart toch wel even heeft stilgestaan die bewuste dinsdag.  Het mag dan nog mijn ex-man zijn, ik heb wel 20 jaar mijn leven gedeeld met die man, het is de vader van mijn kinderen, en mijn leven (en ook een deel van mijn/zijn vrienden) ligt op die luchthaven.  De oudste is nog heel vaak meegeweest om naar de vliegertjes te gaan kijken, als zondagse uitstap om daarna iets te gaan eten, toen dat nog ging.  Of gewoon op het dak van de parking gaan staan en een paar uren vliegtuigen turen… Ze hebben het van geen vreemden.  Mijnheer Professor ziet in de lucht al wat voor type het vliegtuig is en dat heb ik hem nooit geleerd.

Die dinsdag was ik onderweg van school naar huis, lekker veel plannen op mijn vrije dag, toen ik achter in de auto mijn telefoon maar hoorde rinkelen en rinkelen.  Tot ik plots Eva Daeleman op de radio hoorde en besefte dat die telefoon wel eens héél dringend kon zijn.
Thuisgekomen bleek dat het het de ex-man was die herhaaldelijk had proberen bellen om te zeggen dat alles oké was met hem.  Maar niet met de collega’s.  Hij was op de parking, de rest was binnen.

We besloten de school van de oudste te bellen.  Die was bezig met zijn laatste examen.  Maar zoals dat gaat met die gasten, tijdens de speeltijd kijken die op hun smartphones en zien die allemaal dingen die gebeurd zijn en zonder duiding achter al die beelden zouden ze misschien in paniek slaan.  De school is eentje met best wel wat luchthavenpersoneel dus het was niet het eerste telefoontje dat ze binnen kregen.  Ze gingen hem apart aanspreken en hij mocht kiezen of hij naar huis wou, wou bellen met de papa, wou blijven na het examen tot ’s middags…
Ook de school van de jongste werd verwittigd.  De kans dat die beelden zou zien of iets zou opvangen was heel klein.  Maar in de namiddag was er een uitstap gepland en daar zou dan later over beslist worden dat die niet doorging dus we waren al blij dat ze de juiste informatie kreeg (althans, dat was buiten de stagiaire gerekend).

Zoonlief wou tot de middag bij zijn vrienden blijven maar hier thuis stond de telefoon roodgloeiend. Tante en nichtje in Brussel, net op tijd op hun werk en dus nét op tijd uit de metro maar nadien ook vast op hun werk (het minste van hun zorgen op dat moment).  Maar ook wel bezorgd om de luchthavenman.  Ook de oma, mijn ouders, en nog wel wat vrienden die dachten “oei oei… daar kennen we volk!”
De kinderen kwamen met gemengde gevoelens thuis…
Bij de ene deed het niks, tot je zijn Legotafereeltjes zag en zijn tekeningen.  Die nam de Brussels Airport Community trouwens over nadat ze heel hun pagina hadden leeggemaakt.  (kijk maar bij MrMatti03  op Instagram)
Bij de andere was het een drama tot ze vijf minuten later alweer op haar roze wolk zat.  Typisch Lievelien.
10995008_244877319187199_2011

De dagen nadien zat ik in een soort van luchtbel… Ik besloot niets te volgen, geen beelden meer te bekijken, al de kranten weg te gooien en alleen maar hier en nu en wij te gaan… Dat heb ik op zo’n momenten nodig.
“Wij-tegen-de-wereld-gevoel”
De kinderen vertrokken die zaterdag naar hun papa en voor het eerst vond ik dat niet erg.
Zowel zij 2 als de papa hadden het nodig om samen te zijn.  De papa wég van de luchthaven want ik hoorde dat hij echt kapot was.  En de kinderen samen met hun papa om te weten dat alles oké was.

En ik ging aan het werk.  Een week lang, begin van het hoogseizoen.  Volle bak en alles vergeten.
Of dat dacht ik….
Tot mijn lieve buurman overleed.
Mijn lieve buurman die in oktober 96 zou worden.
Hij was al wel twee weken in het ziekenhuis, en ik ging héél vaak langs, maar dan nog is het zo jammer…
Ik werd als eerste opgebeld door de buurvrouw, ’s ochtends vroeg.  In pyjama snelde ik naar daar tot haar zoon er was.
De begrafenis heeft ze proberen plannen vóór onze city trip of er na maar dat lukte niet, maar ze was zo blij dat we er al die jaren waren voor hem en nu nog voor haar…
We proberen het gemis zo goed mogelijk op te vangen door ’s avonds met haar televisie te kijken maar dat gaat niet elke avond natuurlijk…

Hij was mijn vervang-opa, mijn roddeltante, sociale controle, postbode, gekke-manieren-leraar-aan-de-kinderen,…  Nuja, hij heeft nu rust.  En ons Heike* heeft er een opa bij.

Een paar dolle weken…
Over-over-vermoeid  vertrok ik naar Parijs.  Niks gepland, niks opgezocht, en alles last-minute ingepakt.
Maar we hebben genoten!  Van véél zon, van rustig-aan, van gezelligheid, van elkaar…
12932609_525898877589549_1407160396565032933_n

Going to Paris!

We gaan naar Parijs!
Nuja, dat plan was er al lang hoor…
Met mijn zoon ging ik met 2 vriendinnen naar Londen toen hij 9 jaar was.  Eerder toevallig en nogal last minute maar hij had dat zo enorm verdiend.  Hij moet altijd opdraaien voor de fratsen van zijn zus, ik was zelf al lang zo ziek en hij werd best opzij geschoven dus ik vond dat we wel een paar dagen quality time konden gebruiken.  De 2 vriendinnen die meegingen gingen sowieso naar Londen en zijn echt kenners.  Bij mij was het heel lang geleden dat ik er was dus zij gingen ons gidsen, ik moest me niet voorbereiden.

Hij had alleen de Kids Kompas van Londen mee.  Deze boekjes zijn een aanrader trouwens!  Ze zijn helemaal op maat van de kinderen geschreven.  Hij had uitgezocht dat hij het Natuurhistorisch Museum wou zien.  Maar natuurlijk ook de Tower, en The Eye of London.  Het leuke aan die boekjes is dat er ook leuke dingen in staan om te bezoeken die je normaal gezien als volwassene niet gaan bezoeken.  En tóch zijn ze het bezoeken waard!  Of leuke weetjes die je echt niet weet!
Maar voor ouders staan er ook wel tips in over vervoer en overnachtingen, over waarop je kan besparen als je een bepaalde weekendpas neemt, maar dat het voor kinderen goedkoper is om losse tickets te kopen of iets dergelijks…
Ik kan het alleen maar aanrader!

9200000047090989
Dit terzijde
Wij toen dus naar Londen… Een heerlijke week denk ik dat het was, we bleven alleszins heel lang weg!  Maar die kleine drop wist dat natuurlijk… Dus beloofde ik dat als zij 9 was dat wij samen naar Parijs zouden gaan met mijn zus.
En dat is dus nu!
Binnen een maand zijn we weg… En we hebben nog niks geregeld 🙂
Behalve dan dat mevrouwtje met haar Kids Kompas al in de weer was.
Ze wil één of ander poppenmuseum zien.  En zoonlief wil het Musée National d’Histoire Naturelle zien omdat ze daar iets hebben over paleontologie.
Het wordt een trip van 2 moeders met kinderen tussen 2,5 en 12.
Mijn zus en dochter willen zeker gaan shoppen en ik wil met mijn zoon ook wel iets leuks gaan doen, Hard Rock Café ofzo…

lafayette-shopping-center-paris-france-8178612
Het zal leuk zijn.  Ik ben er altijd graag geweest.  Het werk was nooit mijn droomjob, het bedrijf trok nergens op, maar elke minuut vrije tijd was ik in de stad.  Altijd een beetje thuiskomen…

Maar eerst al eens kijken of we een soort van appartementje vinden want met onze kleuter zal dat wel nodig zijn.
Paris here we come!

city-france-paris-quote-Favim.com-1189837