Loading...

Stadswandeling op kindermaat

Afgelopen zomer waren er verschillende wandelingen op kindermaat.
Eigenlijk een soort van “historische stadswandeling” maar dan meer vanuit het oogpunt van een kind.  Er waren telkens 1 of 2 gidsen die ouders met kindjes (van heel klein tot wat groter) meenamen door de stad.
En ja… dat wou ik toch ook wel eens doen!
Dus: zo gezegd, zo gedaan!  De laatste wandeling van de zomer gingen wij mee met onze lieve Maggie.

WP_20160813_003 bis

Aangezien er 2 groepen waren ging de ene groep de ene richting uit en de andere groep de andere richting.  WIj gingen richting Schepenhuis.  Maggie legde uit waarvoor de trap destijds diende.  En wat er zo gek was aan die trap.  Kinderen mochten bovenaan eens goed roepen want ja… Vroeger werden al de boodschappen die belangrijk waren van daaruit geroepen naar al de inwoners van de stad.
Dat moest ze geen 2 keer zeggen natuurlijk 🙂

Nadien ging het verder naar ons Dijlepad.  Daar kregen we een oude kaart van de stad en mochten we een eerste keer aanduiden waar we ons bevonden in het “oude Mechelen”.  Later op de wandeling zouden we dat nog een paar keer moeten doen tot we uiteindelijk aan het einde van de Melaan uitkomen.

WP_20160813_004 bis

Langs het Dijlepad kregen we uitleg over het belang van water in Mechelen en hoe mensen belasting moesten betalen voor het varen op dat water. En aan het einde van het Dijlepad kwamen we uiteraard uit aan “het huis van K3”.  Zeker het vermelden waard!  Er wordt namelijk heel vaak naar gevraagd op de dienst Toerisme 😉

We gingen naar het huis van De Duiveltjes aan de Kraanbrug waar we uitleg kregen over waarom huizen destijds een naam kregen en hoe mensen dan wisten waar ze moesten zijn als ze ergens op bezoek gingen.
En ook waarom “de Kraanbrug” die naam kreeg.  Want dat zie je nu niet meer, maar er zijn wél foto’s van.

Via de dansende en zingende fonteintjes van de Melaan (uitgebreid getest natuurlijk), gingen we langs de speelpoppen aan het Cultuurcentrum naar onze grote Opsinjoor.  We kregen uitleg waarom die man zo heet, en toeval was dat er net iemand uit Antwerpen in ons gezelschap was.  Dat was best grappig!
We gooiden de poppen op zoals dat vroeger werd gedaan met échte mensen en daarna was het tijd om even te spelen op de grote Speel-Opsinjoor.

WP_20160813_006 bis

Na het uitwaaien gingen we langs de Sint-Romboutskathedraal.  Deze moest eigenlijk een pak groter worden oorspronkelijk.  We werden aan het werk gezet!  Hoe zouden wij de kathedraal dan wel gemaakt hebben moesten wij de architect zijn?  De kinderen gingen op de trappen liggen en begonnen te tekenen en te kleuren.
Dat kan allemaal in Kinderstad.  Liggende kinderen op een kerkvloer of een museumvloer, al kleurend of al tekenend.
Welkom in Mechelen Kinderstad 🙂

WP_20160813_008 bis

Na afloop kregen we allemaal nog een ijsje bij Noen, dat zat bij in ons ticket.

Ik hoop van ganser harte dat dit succesnummer volgende zomer terug wordt herhaald!  Dan brengen we vriendjes en vriendinnetje mee!

Over graffiti en tenten enzo

(wegens gebrek aan goede wifi worden de blogposts van onze vakantie pas thuis gepost)

We zijn inmiddels ver in week 2.  Dag en nacht verschil met week 1.
Daar waar we de eerste week om 10u allemaal in stilte in onze bedjes lagen hebben we nu wel een pak meer animo op de camping.
LittleMiss heeft heel moeite met aanpassen.  Dat komt ook vooral omdat er een hele nieuwe lading animatoren kwam aanwaaien.  Ik ken er zelf een aantal van, dus ik vind dat geen probleem, maar kindjes met autisme hebben elke verandering meteen door en maken daar soms drama’s van.  Zo ook de mijne.  Zwemmen is een uitdaging, het zwembad is lekker druk bevolkt.  Maar voor haar net iets té.  Iedereen kent hier iedereen, maar de nieuwe lading mensen is voor LittleMiss helemaal nieuw in haar ogen en dus klapt ze dicht.  Dat haar vriendinnetje en vriendje hier nog zijn dat ziet ze dan weer niet.
Ik begrijp nu ook waarom we in de tent in “het dal” zitten.  Jeanine vond het daar lekker rustig voor ons.  🙂
Maar, omdat het niet dezelfde tent was als vorige keer, moest ze een tikkie herkenbaar gemaakt worden om te vermijden dat zowel mijn dochter als de zoon van onze vrienden bij de buren zou staan. En zo werden we “de tent van de Belgenmensen” 😀

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

We gingen deze week naar, denk ik, 50 kindjes en volgende week naar 70.  Maar echt!  Dat kàn hier!
De animatoren doen heel erg hun best!  Er is veel 1 op 1 begeleiding maar toch gaan ze bij bepaalde clubjes bij.  Zo is het ook veel leuker.

Er zijn deze week ook weer veel “plaatselijke regenbuien” en dat kan mijn dochter wel smaken 😉   Ze kent ondertussen ook de gevoelige plekjes van de animatoren en dus werd er al snel verboden om daar en daar te kriebelen.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

MisterMatti ging al met zijn vrienden en animator door het bos naar de rivier.  Dat hadden ze gevraagd en dat mocht.  Vonden ze gewéldig.  Daar aangekomen hadden ze het best warm.  Dus: kleren uit en zwemmen maar!  Terug bovengekomen waren ze weer droog maar niet voor lang.  Een andere animator gooide hen met kleren en al het kleine zwembadje in.  Lachen!
De groten hadden sinds deze zomer ook een oude caravan waar ze echt alles mee mochten doen wat ze wilden.  Dus ook vol met graffiti spuiten.  Hadden ze daar gelukkig een kenner in de buurt… Ze testten ook of je er een menselijke wip van kon maken hoorde ik.  Er bestaat ergens een filmpje van.  Benieuwd of ik het ooit te zien krijg 🙂

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Eén voormiddag ging ik, na een spooknacht met LittleMiss, een beetje roadtrip houden.  Haar hum was weer danig onder nul.  Ook dat kan hier.  Niets moet!  Wij met z’n tweetjes weg, broer wel naar de animatie.
Gelukkig kan je op zulke momenten naar de snoezelruimte.
Een heel gezellig soort tuinhuis/blokhut waar een waterbed staat (gekoeld dan nog!), een lichtzuil met gekleurde bellenlampjes (hoe moet ik het omschrijven…), mooie en rustige muziek,… en van het gejoel buiten hoor je niets!
LittleMiss deed dit liever met een vriendinnetje en “JuffraToertjes”, een Vlaamse Moni waar ze zich overigens zeer goed bij voelde.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Er is echt héél veel veranderd sinds de vorige keer dat we hier waren.  Er werd vooral aan de kinderen gedacht natuurlijk.  Maar niet alleen aan de kleinsten, want de “pubers” hadden wel snel al iets van “wij hebben dat allemaal niet nodig” maar niets is minder waar.  Ook de “brussen” hebben even een uitlaatklep nodig na alweer een jaar bewust of onbewust mee zorgen voor hun broer of zus.
En het is ook handig als ze je kind al kennen en Tim zegt “zeg euh Meneertje ingenieur, er moet een tent opgezet, begin er maar aan!”
En dan krijg je echt een lachwekkend toneeltje.  Mààr!  Het is hen wel gelukt!

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Ik ben nog lang niet uitverteld… Hopelijk zijn jullie nog niet verveeld!
Er zijn nog héél veel foto’s ook.  Ik laat jullie maar meegenieten 😉

Heet – heter – heetst

(wegens gebrek aan goede wifi worden de blogposts van onze vakantie pas thuis gepost)
Week 1
De nachten zijn hier stil, muisstil. Behalve dan het geluid van een kikker, of een vogel die tegen de vuile bordjes tikt buiten op het terras. Of een muis die binnenglipt en aan het brood zit.
LittleMiss slaapt lekker door, nu is het MisterMatti die luidop lacht in zijn slaap.  Verder slapen we als rozen!
De eerste 2 nachten waren nog barkoud.  9 graden.  Jeks!  Fleeces onder ons donsdeken en bibberen maar!  Maar toen werd het warm, warmer, heet en superheet!
30 – 35 – en 40 of nog wat.  We hebben 38 in de schaduw gemeten op het terras op dinsdag, de heetste dag tot nu.  Als ouders zaten we te puffen in onze zwembroek en bikini op het terras onder de luifels met water en veel ijsblokjes, maar de kinderen werden prima opgevangen.

13726812_568103306702439_6774286334588907321_n

De animatie, echt waar, die mensen verdienen stuk voor stuk een pluim!
Mijnheer puberzoon ging in eerste instantie niet naar de animatie  “want zeg, waarom gaan we nu toch net in de periode waarin mijn vrienden niet gaan, en ik wil niet en ik ken daar niemand, en.. .en… en…” Dus toch maar niet te vaak voor animatie ingeschreven.  Een béétje wel want we hoorden dat er wel een leuke caravan stond die “de pubers” mochten pimpen en vol graffiti spuiten, en dat ze konden gaan boogschieten, en gaan kanovaren, en gaan vissen, en nog veel meer leuke dingen.  En plots veranderde hij van gedacht.  Hier aangekomen vond hij meteen iemand die in Spanje voetbalde en een jongetje uit Duitsland die ook voetbalt dus hop!  Weg was hij!  Hoezo geen animatie?  Ik ben al blij als hij om half 11 ’s avonds de tent komt ingetuimeld.

WP_20160722_062

LittleMiss had ik alleen in de voormiddag ingeschreven. Want ook zij ging niet (verlatingsangst).  Maar toen hoorde ze dat Laura in de animatieploeg stond (een bekende) en dat ook Yasmine zou komen (ook een bekende).  En haar vriendinnetjes gingen de hele dag.  “Of ze misschien ook de hele dag mocht?”.  Euh… ja hoor!

En moeder lekker koffie drinken met de vriendinnen-moeders.  Terrasje zitten, zwemmen met de andere ouders, of gewoon, bloggen!  Want thuis is de was en de afwas toch altijd nét iets belangrijker dan tijd voor mezelf, toch? 😉
Hier zijn trouwens 2 boekenschrijvende ouders, moet dat lukken! En blijkbaar ook iemand die iets met koffie doet zei iemand, maar dat moet ik nog effe uitpluizen uiteraard.

Elke voormiddag zijn de kinderen 2,5 uur gaan spelen en in de namiddag 2 uurtjes.  Genoeg tijd voor boodschappen want de supermarkt is hier niet vlakbij.  Of voor andere dingen.  Er zijn hier ouders die trainen voor grote sportuitdagingen, dus 2 uren gaan fietsen (bergop en bergaf!), ouders die gaan hardlopen, ouders die rustig bij het meertje gaan zitten (daar heb je het geroezemoes en de muziek van de animatie niet).  Om 10u zie je de ouders soms letterlijk wegstuiven, maar iedereen doet hier hetzelfde, het is ZO herkenbaar!  Ik val hier gemakkelijk al eens in slaap.  Geef ik eerlijk toe, en ik ben niet de enige 🙂

20160716_172252

Ondanks de hitte konden de kinderen zich al prima vermaken.  Elke groep doet wat anders, want niet iedereen heeft dezelfde soort begeleiding nodig.  Maar toch kunnen ze het allemaal met elkaar vinden, ongeacht wat ze wel of niet hebben.  Sommigen hebben 1-op-1-begeleiding maar zitten dan toch weer in een grotere groep, en dat lukt allemaal prima!  Inclusie ten top!
Gisteren, op de heetste dag, zaten de meeste kinderen binnen film te kijken hetgeen wij als ouders helemaal niet erg vonden.  De pubers hadden het zwembad geclaimd nadat ze in de voormiddag een grote glijbaan hadden gemaakt met zeil en bruine zeep.  Plezier gegarandeerd!
Dat ze nadien met hun ingezeepte lijfjes allemaal het zwembad indoken… dàt was natuurlijk iets minder fijn voor Tim die het zwembad nadien extra goed moest schoonmaken.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

We zijn er!

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar we zijn er geraakt!  Na uitgebreide dokterscheck kreeg ik groen licht om te vertrekken.  En wat hebben we het hier gemist!  Het was alsof we weer thuis kwamen!
Nergens vind ik de weg nog terug maar eens Châteauroux voorbij ging het als vanzelf.  En in Lignac kon ik het haast met mijn ogen dicht.  Bergje op, kruispunt, voorbij het “spookdorp” (jee, wat is dat huis mooi geworden in tussentijd!), bruggetje over van de rivier van het bos, hup naar boven en opletten!  Want voor je het weet ben je er voorbij 🙂

Vorig jaar konden we hier niet geraken.  Toen had ik geen vakantie.  Toen kwam de camping gewoon naar ons toe.  Onze bevriende families kwamen telkens een weekend met de kinderen logeren.  Dat was toen ook zo heerlijk!
Maar nu kunnen we gezellig samen koffie drinken op ons terras bij onze tent, samen eten, de kinderen samen spelen tot véél te laat ’s avonds.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

Omdat ik de week voor de vakantie echt niet zo best was reden we in 2 dagen en via Epernay en langs de Route Nationale.  Een aanrader eigenlijk.  Je komt nergens grenscontroles tegen, nergens files en we sliepen in de Première Classe.  Grote parking die afgesloten wordt, veel Belgen, leuke frisse kamers, lekker ontbijt.
Daarna reden we langs Troyes voorbij Sens en Montargis en zo pas naar de autostrade van Orléans waar het plots enorm druk was.  Alle aires waren volzet maar och, we waren er dan toch bijna 🙂
Ik denk dat ik deze route maar terug naar huis neem.  Wie kiest er dan ook de twee drukste weekends uit om te rijden!

Onderweg hadden we meteen de zon mee.  Hoe verder we zuidwaarts reden, hoe heter het werd.  We kwamen toe en meteen moesten de kleren uit en wij het zwembad in.  We hadden nog geeneens goeiedag gezegd tegen Jeanine.  Tim hadden we wel al gezien.  Toen we aan kwamen gereden en we dringend naar het toilet gestormd gingen 🙂
Theo van de animatie had LittleMiss meteen herkend hoewel het even geleden was en ging met haar naar de nieuwe sanitaire blok. En MisterMatti ging met Tim aan de praat.  Over technische snufjes uiteraard.
WP_20160715_002

Na een uurtje of 2 in het zwembad en ijsjes en frietjes en nieuwe vriendjes waren we al bekaf.
Morgen kwam de rest van de bende aan.  We moesten dus uitgerust zijn!

Het was warm, maar het zou nog warmer worden… dat wisten we gelukkig nog niet 😉

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Kazerne Dossin met kinderen

Al lang vragen mijn 2 kornuiten om in de Kazerne Dossin eens binnen te mogen.
Of beter, het Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten.  Want de Kazerne staat aan de overkant en is nu een plaats waar mensen wonen met een leuke binnentuin.  Het documentatiecentrum is er nog wel gevestigd, en er is ook nog wel het memoriaal.  Vooral de kelder van het memoriaal is pakkend.  Daar worden zowel namen van de mensen afgeroepen die zijn vertrokken vanuit Mechelen, maar je kan ook gezichten kleven op die namen.  Het maakt het allemaal “echter”.

Maar kijk, dat is niet echt iets voor kinderen van 9 en bijna 13.  Maar we rijden elke dag wel eens voorbij dat grote witte gebouw en dus willen ze eens gaan kijken.
En gelukkig doet Kazerne Dossin regelmatig gezinsactiviteiten.

Nadat we onlangs helemaal uitregenden tijdens het inladen van een nieuw compostvat bij moeke en vake, vielen onze plannen om  de tuin onder handen te nemen in het water (letterlijk), dus reden we zomaar… en ook omdat ik wist dat mijn favoriete gids er was, dan maar naar het museum!

“Onze Maurice” leidde ons meteen met de lift naar de 4e etage want de kinderen hebben nu deze verdieping helemaal voor zich alleen.  Ze krijgen er dan ook het mooiste zicht bij.
WP_20160702_011
De gezinstentoonstelling is voor kinderen van 6 tot 12 jaar.  In principe ben je een uurtje of 2 zoet, maar ik denk niet dat wij er zo lang waren.  Mijn kornuiten zijn altijd wat sneller 🙂
De kinderen krijgen elks een groot papier waar ze dingen moeten op invullen aan de hand van vragen die ze vinden doorheen de zaal.  Je vindt de vragen aan de hand van een symbool of dier dat op de wand kleeft bij een foto of schilderij.

WP_20160702_001
Zo ga je doorheen het hele leven van André Goezu, en ontdek je eigenlijk dat hij onder andere schilder was en wat hem inspireerde.
Ze moeten zowel lezen als luisteren en kijken.

WP_20160702_003
Het is helemààl niet eentonig!  De oudere kinderen (of mama’s in dit geval) kunnen ook nog meer informatie lezen naast de foto’s en schilderijen en nog meer duiding geven als de kinderen vragen stellen over bepaalde dingen, wat bij mij dus altijd gebeurt 🙂
Doorheen de tentoonstelling verzamelen de kinderen zelf ook magneetjes of stickers waarmee ze zelf aan de slag kunnen op het einde en zelf een kunstwerk kunnen maken in de knutselhoek.
WP_20160702_023

Wat zo leuk is hier, is dat het zo open en licht is, en dat de kinderen zelf iets moeten doen.  Zelf tekenen, nadenken “wat zou André hier bedoelen?” , en dat er ruimte en plaats is… Letterlijk en figuurlijk.  Er was die dag niet zo veel volk dus konden mijn kinderen dit doen:

WP_20160702_008

En dan is een museum echt op kinderen ingesteld.  Vind ik persoonlijk dan.  En ik doe er véél en vaak, met twee heel verschillende kinderen en hier had ik ze alle 2 echt mee in het verhaal.

WP_20160702_020

De vlindermuur vond ik super!  Het plooien van de vlinders is ons niet helemaal gelukt maar het symbool was er wel, en ik heb er dan ook zelf eentje bij gehangen (zoek maar!).
We lazen echt leuke boodschappen, dus we zijn niet de enige enthousiastelingen!

WP_20160702_021

Tussen haakjes:

Je kan weer op Schattenjacht met Vlieg
En ook in de kazerne ligt een schat verstopt.
Wij waren de eersten die hem vonden, dus wij staan in het logboek.
Er zijn in Mechelen 7 schatten.  Heb je 3 van de 7 stempels verzameld (méér mag altijd!) dan krijg je een beloning!
Ga snel je kaart ophalen bij Uit en Toerisme

Veel plezier!

 

WP_20160702_014

The real housewive, Mechelse versie

Alweer een blogpost waarvan ik niet weet hoe ik er moet aan beginnen.
Waarom?  Ik vertel het weer eens zoals het is: ik, in mijn pure echtigheid…
En dat kan ik toch zo goed!

1390339533

Deze blogpost wordt geschreven door middel van spierontspanners, pijnstillers en hopen Motilium en Schweppes, want dat is het enige dat er in blijft.
Zelfs koffie lukt al een paar dagen niet en dan is het flink mis!
En ik mag niet gaan werken van de huisarts, hetgeen (wie mij kent weet dat) voor mij een hele grote straf is.
Dus hij wordt geschreven over meer dan 1 dag want het gaat van bed naar zetel, naar hangmat (want oh dat zonneke doet mijn spieren zo’n deugd!) en terug zetel en bed… En nog eens hetzelfde rondje.
Blazen zona op mijn gezicht, in mijn mond, you name it… als je wil wisselen, laat maar weten 😉

b397496a147b2b5784089c0fad445baf

Veel mensen denken dat ik echt een happy life leef.  Altijd weg, leuke dingen doen, energie voor 10, gaan werken, huishouden doen, en dàt alleen en met een “specialleke” in huis.  En zonder zagevent die roet in het eten gooit.
Jep… right…
Niets van dat alles, ik kan het u verzekeren!

Oké, je ziet mij vaak op pad gaan met de kinderen.  Dat geef ik toe.  Ik ben veel weg.
Ik weet, dank zij mijn fantastische job, ook altijd waar er leuke dingen te doen zijn.
Het is dan ook wel zo dat LittleMiss 24/7 bezig moet gehouden worden, en dat ze soms de spelletjes of het huis beu is.  En dan gaan we op pad.  Na een winter vol regen en storm zijn we het huis zelf ook best beu, en wij niet alleen als ik al de Facebook- en Twitterstatussen mag geloven.

Maar niemand denkt er nog bij na dat ik CVS heb.  En dat gaat nooit of nooit over.  Dat sleep je mee voor de rest van je leven.  Om nog maar te zwijgen van die k**fibro en de leuke restantjes van mijn hersenbloeding.  Oké, ik heb geluk gehad he!  Dat zeg ik elke dag!  Maar dat ik daarvoor elke dag migraine meezeul, daar heb ik niet voor gekozen.  Maar goed, ik heb mijn leven daar naar georganiseerd en leef met hetgene ik wél heb.

13619941_561983053981131_8951935630414005355_n

Dus, met het werk dat ik doe, heb ik de kans om elke woensdagnamiddag te slapen.  Dat terwijl de oudste huiswerk maakt en de jongste voor TV wordt geplant.  Lekker opvoedkundig!
De andere dagen tijdens de week waarop ik in récup ben doe ik hetzelfde terwijl zij op school zijn.  We spreken hier van “normale schoolweken,
Weekends waarop ik thuis ben samen met de kinderen ga ik elke namiddag na het eten anderhalf uur tot twee uur slapen alvorens we iets leuks doen.  Dat zijn zij zo gewoon…
Op schooldagen kom ik thuis, te moe om nog te koken (danku meneer de PAB-er en meneer microgolf) en slaap ik van 6 tot half 8.  Dan leg ik de jongste in bed.  Dan kruip ik terug in de zetel met de oudste en slaap van 8 tot half 10.  Zelfde scenario met de oudste en dan ga ik in mijn bed.

Hoezo spannend leven?
En, mijn huis?
Kijk gerust binnen!

Poetsen… wat was dat nu weer?  (geen tijd voor, en mijn rug vindt dat trouwens niet leuk)
Dit is wat er gebeurt wanneer de was het huis overspoelt… en je niet de tijd krijgt alles weg te leggen, tenzij tussen de soep en de patatten (lees: 3 huilbuien, 1 vechtpartij, 1 natte onderbroek, 2 zandsokken en een mug in huis die je moet vangen)
WP_20160707_001WP_20160708_001

Logeren zit er voorlopig ook niet in, sorry!

WP_20160708_002

Dit was ooit mijn tuin…

WP_20160707_005WP_20160707_006
En mijn gezellige terrasje

WP_20160707_003

Dus als mensen tegen mij zeggen “amai gij zijt een straf mens” of “gij zijt wel een topfwijf zenne” en ik zeg dan “mja soms maar eens”…
Dan zie je nu waarom.
Kleine fragmentjes zie je maar… Al de rest is euh… nog meer rommel 😉
En dat ik mijn zus moet bellen omdat ik mezelf alweer heb buitengesloten, of de PAB-meneer omdat ik mijn bankkaart heb geblokkeerd en de code niet meer weet, of mijn papa omdat mijn auto DRIN-GEND naar de garage moet (lees, een beetje in panne), dat durf ik al lang niet meer vertellen.

Koks, poetsvrouwen en butlers mogen zich bij deze aanmelden op info@misskoffieklets.be 🙂

De regen houdt ons niet tegen!

Kijk… je kan er voor kiezen om altijd binnen te blijven zitten als het regent.  Maar daar kiezen wij NIET voor.  Want dan zitten we misschien de hele zomer binnen.  En het weer, daar heb je nu eenmaal niets over te zeggen ook al zeur je de weerman de oren van zijn kop (Frank kan daar écht niets aan veranderen hoor!)
En dat mijn kinderen suikerklontjes zijn… sja dat is dan ook pech.  Ze zullen het maar leren! 😉
Ze moesten ook buiten.  Te lang binnen gezeten, gemoederen verhit.  Dus… there we went!

Ik had een dag vrij.  En de begeleider van dochterlief kwam al van ’s middags naar ons toe.
We hadden gevonden dat er in Opdorp, gekend van het dorsplein waar jaarlijks enorm veel paasbloemen tegelijk in bloei staan, een wandelzoektocht liep.
paasbloemen_all_small
(
foto van Opdorp Toerisme)

Op de website Wattedoen kan je ingeven waar je iets wil gaan doen en ook wat.  Daar vonden we die zoektocht terug.  We wouden graag buiten zijn, beetje wandelen, beetje natuur, maar wel iets om handen voor de kinderen zodat ze niet zouden zeuren dat ze moesten lopen 🙂

De zoektocht zelf kost 5 euro per blaadje.  Wij gingen die op het dorsplein halen bij de slager, je kan dat ook bij de bakker.
Bij de verzekeringsagent, zoals hier vermeld is dat dus NIET het geval (sorry Geert!  Wel toffe meneer!).

WP_20160701_002

De zoektocht is een kilometer of 5 en bevat heel veel fotovragen, dus kan perfect door kinderen opgelost worden.  Je moet kapelletjes (of nissen) zoeken.  Die zijn makkelijk voor de kleinere kinderen.
En dan heel veel dingen herkennen.  Van stukjes hekwerk tot diertjes in een bloempot.
We hebben écht niet alles gevonden en het begon op een gegeven moment echt te gieten dus we zijn dan maar naar de auto gerend.
De weg is duidelijk uitgelegd en onderweg moet je ook wel soms raadsels oplossen.  Dat is dan voor de ouders 🙂

WP_20160701_003

Je loopt over het algemeen over verharde wegen maar ook wel een stuk door de wei en door het bos.
En daar ging het even mis…
Daar is het dus heel belangrijk dat je op het stukje loopt dat daarvoor voorzien is… In het lange gras is een beek… en daar ben ik dus een paar seconden na het nemen van deze foto beland 🙂
En neen, daar is geen foto van want iedereen had de slappe lach.  “Waarom lig jij daar?” Enzo…

WP_20160701_005

Maar het is een héél mooi dorp, met nog bos en veel wei, en vooral mooie huizen.  Wij deden vooral veel huizen kijken en de kinderen deden vooral zoektocht 🙂

WP_20160701_012

Het was nat, natter, natst…  En omdat we toch al nat waren gingen we verder naar de Pluktuin.
Daar is het misschien wel aangewezen om, als je nú zou gaan, je laarzen aan te doen.

De Plukboerderij, want het is meer dan alleen een tuin, ligt in Steenhuffel.  Van de brouwerij van Palm 😉
Een hele vriendelijke man kwam ons al tegemoet.  Zich excuserend dat het nogal vuil en modderig was.   En dat er nog niet veel te plukken was omdat het weer dit jaar niet meezat.  Maar hé, dat weet iedereen.  Denk ik toch.  We kwamen eens langs om aan de kinderen te laten zien wat een plukboerderij is, en vooral ook omdat LittleMiss panisch is van dieren en dat ze modder helemaal jakkie vindt.

WP_20160701_014

We mochten alles waar een groen vlaggetje stond plukken, waar een rood vlaggetje stond (nog) niet en de “opgeschoten sla” mochten we aan de geitjes geven.  De kippen vonden dat niet lekker.
We kozen een ijsbergsla uit en een gewone kropsla. Ze gingen net niet in het mandje.  En peterselie namen we ook mee.
Voor de rapen waren we al te laat en voor de kolen natuurlijk nog te vroeg,

WP_20160701_020

De lieve meneer (we hebben zijn naam niet gevraagd eerlijk gezegd) ging ook planken leggen om aan de serres te geraken want hij vond het zelf wel lastig dat er zo veel modder lag. Wijzelf niet zo, maar het was wel lief.

WP_20160701_034

In de serres hangen komkommers, maar echt gigakomkommers!
We namen er 4 mee want dat lusten ze nu toevallig wel hier 🙂
De tomatenplantjes stonden in volle bloesem.  (neen ze zijn hier niet aan de draden aan het hangen!) We legden uit wat dieven zijn aan tomatenplanten, en hoe tomatenplanten in bloesem de andere plantjes bevruchten (bloemetjes, bijtjes,…).  Ik ben van de boerenbuiten, en vake heeft wel een serre, maar die jongste weet van niks 🙂

WP_20160701_038

In de tweede serre hingen pepers, en nog meer tomatenplanten maar ook courgettes staan daar in bloesem.
Binnenkort moeten we dus zeker nog eens terug!

WP_20160701_039

Echt heel leuk om te doen!  En zonder pesticiden of dergelijke.
Het koppel dat de boerderij uitbaat gaat overdag werken, als zelfstandige, en doet dit tijdens de weekends en ’s avonds.  En dat vind ik nu eens ongelooflijk want hier kruipt heel veel tijd en werk in.

Hele leuke dag, ondanks regen, modder en nat.
We hadden géén gezeur onderweg (of toch bijna niet), geen gekrijs (behalve voor de vlieg in de auto),
Dus… voor herhaling vatbaar!

Help mijn kind ziet ze vliegen!

Oké… misschien niet de beste woordkeuze…  Maar hoe vertel ik het dan best?
Inmiddels ben ik al een paar dagen verder, beetje bezonken en nog steeds in een roes.  Het lijkt alsof ik gedronken heb maar hé, dat kan nu eenmaal niet he 🙂

“Je moet ventileren!” hoor ik van de mensen waar ik al mee babbelde.  Allemaal goed en wel, en ik mag dan wel een open boek zijn, maar ik ben niet iemand die zomaar tegen de mensen zal zeggen “hé moet je nu eens iets weten….”
Het is nu ook eenmaal iets waar niet iedereen over kan meepraten dus ik doe het maar niet.
Dus ventileer ik tegen mijn toetsenbord.  En jullie kunnen lezen, of niet.

Het was al een tijdje dat KleineMiss weer afgleed.  We konden er echt geen oorzaak voor vinden.  In de eerste plaats denk je altijd dat het aan de scheiding ligt.  Dat is voor geen enkel kind makkelijk, maar zeker niet voor een kind met autisme dat heel veel nood heeft aan structuur.
Maar hoe zeer we ons best ook deden om het zo makkelijk mogelijk te maken, er blééf maar iets hangen.

11011842_393924804120291_8108439471430095156_n

Er was plots even een déjà-vu naar het eerste leerjaar, toen ze met gaten in haar (nieuwe) schoenen naar huis kwam omdat ze de hele speelplaats was over gekropen als zijnde het hondje van haar beste vriendinnetje.  Gelukkig kon ik hierover met de desbetreffende mama héél goed babbelen, ze is dan ook een supermama, en een hele lieve vrouw!  De 2 dames zijn hele goede vriendinnen omdat de ene de andere omhoog trekt, beetje brutaler maakt (wat ook wel nodig is), en de andere maakt de ene wat rustiger (wat volgens de mama ook wel mag).  Ze leren aan elkaar dat de ene moet leren “neen” zeggen wanneer het genoeg is en de andere moet leren luisteren als de ene “neen” zegt.  En de mama van het vriendinnetje probeert echt zo oprecht te leren wat autisme is en zo’n vriendinnetjesmama’s zijn er niet veel.  Dus ik koester hen!
Maar ook dat was snel weer opgelost, dus ja… dat was het ook niet.

Ik ging met de juf babbelen.  Misschien was er wel iets gebeurd op school dat ze ons niet vertelde, niet durfde vertellen.  Maar de juf had geen enkel idee.  Ze vond wel dat ze al een paar weken niet meer zichzelf was.  Veel stiller dan vroeger, minder meewerkend in de klas, minder grapjes, minder lachen.
Maar ja, ook daar wisten we weer niet hoe het kwam.

Ze was ook al een tijd terug agressiever tegen mij en haar broer, maar hé, dat kan niet.  Dus daar werd dan heel snel en heel kort op gereageerd.  Dan moest ze maar een beetje in de gang gaan nadenken.
Ook de kleuter-peuterkuren waren terug.  Vingers in de mond, of zelfs een hele vuist tijdens een brulpartij, huilen (krijsen) om iets dat uiteindelijk maar banaal was maar dat dan uitmondde in een brulpartij van een half uur, een uur … you name it!

Intussen kocht ik ook weer de hele voorraad ondergoed leeg van de goedkoopste winkel in de buurt… Zindelijkheid zijn we vergeten.  Wij dachten dat het was doordat ze zich 4 dagen héél erg flink houdt bij de papa en daardoor alles loslaat (letterlijk) als ze weer thuis komt.  Maar kijk… misschien is het wel weer iets anders.  Wie zal het zeggen?

Het fluisteren stak de laatste tijd weer enorm de kop op, doen alsof ze huilt en als je vraagt waarom ze weent dan heeft ze zogezegd niets gedaan.  Liegen en bedriegen, gewoon terwijl je kan bewijzen dat het tegendeel waar is.  En ik die altijd beweerde dat je daarvoor fantasie nodig had en dat zij zoiets nooit zou doen.  Mooi niet dus!

12983999_526735910839179_5903278399546914689_o

Nuja… De nachten waren ook al weken weer bagger.  En dus ook afgelopen dinsdagnacht.  Na de 5e keer had ik gezegd dat ik de Intercom zou afzetten.  Oké, eerlijk gezegd was ik best pissig.  Zo vaak opstaan, en telkens je boven komt beweerde ze dat ze niets aan het doen was (nee hoor… Broer was vast aan het slapen, alleen zij was wakker).
Ik zei daarom dat de beloofde barbecue van woensdag niet zou doorgaan.  Ik was véél te moe en zou in de namiddag moeten slapen.  Dat was dan jammer.
Waarna ik terug naar bed ging.  Intercom afgezet.  En nog een uur wakker gelegen van frustratie.

Woensdag was ik uiteraard helemaal slechtgeluimd, maar mejuffer blijkbaar niet.  Niet gebeurd “liefste mama” hier en “mooie mama” daar.  En heel behulpzaam ook, wat anders nooit het geval is.
’s Middags gingen we nieuwe schoenen kopen voor school waardoor ze heel gelukkig was.   Voor een volle 10 minuten toch, zoals gewoonlijk.

In de namiddag ging ik hun koffers pakken voor het papa-weekend.  Broer zat op zijn kamer te studeren.  De PAB-er (persoonlijk assistentiebegeleider) was binnengekomen toen ik zelf nog boven aan het pakken was.  Hij wist was er gebeurd was ’s nachts en wou toch wel eens horen wat haar verhaal was.  En misschien kon die beloofde barbecue toch nog doorgaan omdat Broer dat toch wel verdiende.  En mama ook 🙂
Maar hij had nog maar gezegd “zeg, wat was dat nu vannacht” of ze haalde uit naar hem.  En niet zomaar een poefje om te lachen.  Neenee een echte pats.  Nog nooit was ze agressief naar een buitenstaander toe.  Naar mij, naar haar broer.  Maar zelfs niet naar mijn zus of mijn mama.

11374720_1143584435670661_719517632_n
Zij moest beneden blijven zitten van de PAB-er, hij ging met mij komen babbelen.  Ik schrok mij rot!  Ik dacht “waar gaat dit naartoe?”.
Opnieuw zijn we gaan denken “van waar komt dit toch?”.
En we zijn gaan terugtellen…
Ook broer kwam er bij zitten.  We hebben hem voorzichtig ook gevraagd “is er iets gebeurd bij papa waardoor dit zo erg geworden is?  Zonder dat je vertelt wat, je weet dat je niets moet vertellen dat je niet wil maar we zoeken maar naar de oorzaak.”
Maar niets…
We telden en telden en kwamen uit… Op de periode waarin we stopten met de slaapmedicatie.  Broer was de enige wiens euro viel.
En ja… De PAB-er zei meteen “die hoort stemmen!”  En ik brak…
Mijn kind hoort stemmen… ook dàt nog…
Het was inderdaad één van de mogelijke bijwerkingen na het stoppen met dat medicijn .

Ik belde dus met de neurologe maar zij zei dat die bijwerking al lang zou moeten voorbij geweest zijn.
Ze zei “dit kan ik zelf niet meer oplossen.  Je moet echt naar de kinderpsychiater, en zo snel mogelijk.”  Ik kreeg een naam door en die contacteerde ik, via mail, want telefonisch is dat daar blijkbaar niet zo simpel.
En ik moest ook meteen met antipsychotica starten.  Om de angsten en stemmetjes te verzachten.

Kapot ben je dan.  Je kind naar de psychiater.  Dat om te beginnen.
Plus: Een heel nieuw traject.
Ik deed al eens een heel gevecht om erkenning, om haar te krijgen zoals ze is.
Maar het verschil is nu dat ik werk.  En veel werk.  En dat ik een zoon heb in het middelbaar, die gebukt gaat onder de kuren van zijn zus.  En om nu alweer een heel traject te bewandelen…

Ik ben moe.  Héél moe.  Of misschien is het door de klop.   Het voelt als een kater, en dat terwijl ik niet eens drink.  Slapen zit er niet echt in.

Gelukkig heb ik veel mensen waar ik mee kan babbelen, mensen die op de psychiatrie werken en die kunnen zeggen wat het allemaal waarschijnlijk al niet is.  En mensen met kinderen zoals LittleMiss.  Die zich wel kunnen voorstellen wat het nu allemaal is hier thuis.  En dan zijn er ook de lieve collega’s waar ik mijn zinnen kan verzetten, en de vriendinnen waar ik Eurovisie ga kijken ofzo 🙂
En Twitterdinnetjes.  Nuja, véél steun dus.
Want nu is het wachten.  Op een nieuwe diagnose.  En een nieuw traject.

Mag ik eerst dan even op vakantie?

En bedankt aan mijn allerliefste zus.  Voor elke dag.  Een keer of euh… 🙂

5714d8af530334bad408a0ea9696dbba